Introduction - introductie

This blog is not a trail guide. It is about the beauty and the diversity of Curaçao.
There are dry months and wet months, days with wind or storm or no breeze at all.
Due to the weather conditions, you may find he trails to be very different from what our pictures show.

Most recent hikes are described in Dutch, the other entrees are in English. Our main object is to show the beauty of the island. We cannot always give exact directions of trail heads or ends.
Many trails tend to change. Also, the maintenance depends on
enthusiastic volunteers.

Important: never go hike alone! When visiting popular places like the Salt pans at Jan Kok, don't get out of your car unless other people are there. Leave money, cards and other valuables at the Hotel.
If you have no one to come with you, take a hiking tour with a guide. Please read the page with
tips and info
!
Do not touch the
Manzanilla tree or its leaves and apples. They are poisonous.
Enjoy Hiking Curaçao!
______________________________________________________________________________________________________

Wandelverslag Porto Marie, Vogeluitkijk, Playa Hunku. 14-02-2016


Op de parkeerplaats was het even zoeken waar wie wie was, zoveel autos stonden er. Maar na enig getoeter kon ik in de achterste contreien een ieder begroeten. Vanaf de parkeerplaats liepen we naar het paadje langs de putten, de meeste putten stonden droog. De varkens  waren in een lange tijd niet langs dit pad gegaan, maar het bodemvoedsel, dat ze achtergelaten hadden, had zijn werk verricht. De Pataka, het blauwe bloemetje, stond in bloei , zo ook de rode Bezem shimaron. De Carawara di Mondi ( blancu ) droeg vrucht. Een kleverige zoete smaak als je zo'n besje doorbeet.


De vogeluitkijk stond er in volle glorie bij, alleen de vogels waren gevlogen, maar je moet ook gaan kijken als het etenstijd is. Dan is het gekwetter niet van de lucht. De Wabi droeg zijn Mimosa met eer en de Ingfrau, lidcatus,  gaf door zijn geel bloemetje een echt Valentijns gevoel. Misschien dat Doornroosje hier meer vanaf weet. Bij de ruine van het landhuis Porto Marie aangekomen werd het legendarische verhaal van een van onze oudste wandelaars aangehaald. Je zag bij verschillenden de rillingen over de rug lopen. Afijn tijd om de pas er weer in te zetten en ons  naar het hek te spoedden, dat de weg naar Playa Hunku afsluit.

Inderdaad Playa Hunku, ook wel playa Dingo genoemd, is een privee strand. Dit was ook duidelijk te zien aan de kussens, die er rondom verspreid lagen en ons noden om even uit te rusten. Na een slokje water werd de klim aanvaard.



Seru Matheo  vanaf de baai is een steile opgang langs rotspartijen, die ons naar een een soort trap leidt. Als je eenmaal de trap bereikt hebt is het grootste leed geleden. Op mijn leeftijd en na die vervelende Chikungunya zijn mijn krachten duidelijk afgenomen. Boven op de Seru Matheo werden we verrast met prachtige uitzichten op de meerdere uitkijkpunten. De Bromelias waren amper uitgebloeid en enkelen moesten nog hun knoppen ontplooien. We bereikten het touw waar ik me stevig aan vasthield om de afdaling te vergemakkelijken.


De parkeerplaats was in zicht. De autos stonden er nog. Een drankje na zo'n enerverende wandeling gaat er best in. Jammer dat er zo weinig wandelaars gebruik van maakten. De zon is in de zee gezakt. De groene flits heb ik niet gezien, want ik was al eerder naar huis.
Voor de volgende week zou het een rooibezoek of Indigobakken bezoek kunnen zijn. U hoort nader.
Groetend,
G.K.