Introduction - introductie

This blog is not a trail guide. It is about the beauty and the diversity of Curaçao.
There are dry months and wet months, days with wind or storm or no breeze at all.
Due to the weather conditions, you may find he trails to be very different from what our pictures show.

Most recent hikes are described in Dutch / Nederlands (kijk voor de laatste wandelingen in het blogarchief). De paden veranderen snel, ze groeien dicht of worden gesloten. Er komen ook nieuwe routes bij.

The other entrees are in English. Our main object is to show the beauty of the island. We cannot always give exact directions of trail heads or ends.
Many trails change, closed by owners, or overgrown. . the maintenance depends on
enthusiastic volunteers. Our group tries out new trails too.

Important: never go hike alone! When visiting popular places like the Salt pans of Jan Kok or Ascencion Bay don't get out of your car unless other people are there. Leave money, cards and other valuables at the Hotel.
If you have no one to come with you, take a hiking tour with a guide. Please read the page with
tips and info
!
Do not touch the
Manzanilla tree or its leaves and apples. They are poisonous.
On all photos copyright of the owners.

Enjoy Hiking Curaçao!
______________________________________________________________________________________________________

Otrobanda. Free walking tour

Photo from page Free Walking tour. See Link

Free Walking tour through Otrobanda 
(the other side of Willemstad)
See this Link

HIKING CURAÇAO !

HIKING CURAÇAO


In 1995 ging een kleine groep vrienden voor het eerst aan de wandel.
Derk Cools maakte er voor de wandelaars een pakkend verslag (per e-mail) van.
Femia Cools nam al vele foto's en besloot een blog over de wandelingen te maken. 
De vroegste wandelverslagen zijn in het Engels.
Sinds G.K. de leiding overnam zijn de wandelverslagen in het Nederlands. 

Per dag komen er uit de hele wereld lezers die natuurlijk ook de foto's waarderen. 
In 2019 lopen er tussen de twintig en zestig wandelaars mee.

Een bericht van de huidige "aanvoerder": 
De wandeling is gratis, de route wordt door mij uitgezocht. 
U bent welkom om mee te lopen ... geheel op eigen risico!


vogels, krabben, herten en meer



klauteren

uitzichten

vele heuvels

geen rivieren, maar toch ...

schoonheid

een prikplaatje

wat is hier aan de hand?


grotten

ruïnes

vlakten

kleuren

de zee!

altijd iets te vinden

nesten

bloemen

klimpartijen

de foto's hierboven zijn van verschillende deelnemers

Wandelverslag Groot St. Joris, Vijgenbos 19-05-2019.

Beste wandelaars,



Bon siman.
Er is nog zoveel, niet alles kan bewaard. Niet alles is voor alle tijden. Aandachtig deze uitspraken denk ik aan de Sargassum toestanden op de kusten van de Caribische eilanden. Het zeewier kan zoveel ongemak veroorzaken. Schildpadden die verstrikt raken en de stank van het rottende wier. We hebben het geroken.
Politiek veroorzaken sancties veel ellende en het lijkt wel of men zich niet bekommert om de gevolgen voor derden.
Niet alles is voor alle tijden.
Een kleine twintig man waren verzameld bij de Sargassumbaai. De zitbanktafel noodde niet tot een verblijf van enkele uren vanwege de geur die het Sargassumwier verspreidde. Het leek wel of het vasteland zich uitgebreid had. Je had zo de neiging om het Sargassum op te stappen, verschil met het vasteland zie je niet. Wedden dat je er door zakt en als je onder het Sargassum zit, gebeurt hetzelfde met je als de schildpadden. Levensgevaarlijk.
We misten het bordje dat je niet op het Sargassum moet begeven. De terreinfietsers fietsen er lustig op los. We mochten niet op de fietsroute parkeren, je moest maar raden hoe die liep deze fietsroute. Hier en daar zag je wat gele afbakeningslinten, maar de wandelroute liep er grotendeels omheen. Na Indian Point. wat is die route toch mooi langs het water van de St. Jorisbaai, zagen we alleen mangroven, de Tan, de witte en de rode, de kraamkamers van de vissen. Hier en daar stond een reiger verscholen op de loer naar vis. We kwamen bij het Vijgenbos aan.



Niemand had verwacht dat hij/zij op de knieen moest om onder de takken van de omgevallen bomen door te kruipen. Maar uiteindelijk bereikten we weer begaanbare paden. Even een slokje op de goede afloop. De vijgen hebben we niet gezien en dadels evenmin. De snoeiploeg is gewaarschuwd, of dit helpt, weet ik niet. Het is wel iets heel anders dan koffiedrinken op Klein Santa Martha. Af en toe als er een onoverzichtelijke afslag opdoemde, hielden we de pas in zodat de achteropkomers niet zouden verdwalen. 


Langs de gemuteerde cadushis, die houden het al een decennia vol, een foto en een slokje. Voort ging het. Een laatste foto bij de twee Brasias dacht ik, helaas mijn fotoapparaat vertelde me dat ze last van een geheugenstoornis, zodat het plaatje op de volgende wandeling moet wachten. 
G,K.

Wandelverslag Seru Neger, 05-05-2019


Tula beeld

Bon siman.

Ik stond er gekleurd op sinds de verzamelplek Color Place overgeschilderd was. Er waren al wandelaars die via Ascencion arriveerden. Het kleurige geheel had plaats moeten maken voor het nietszeggende wit. Gelukkig gaf de Noniboom nog enig cachet aan de verzamelplaats. 



We sloegen het pad in dat ons naar het plateau van Seru Neger bracht om 15.46 uur. Een kleine groep die er werkelijk zin in had. Na enig geklauter bereikten we de vestingsmuur van Tula. Er waren heel wat keitjes op elkaar gestapeld, soms tot manshoogte. 


Fraaie vergezichten waren op verschillende punten zeer de moeite waard. Zo kon je in de verte de hoogste berg van Curacao"de Christoffel" zien.  Voor deze seru lag het duin Hyronimus ook wel"de Tafelberg" genoemd. Een korte wandeling door het Mata Pisca gebied, heel bizonder. We naderden Resort Fontijn. Hier dichtbij moest een steile klim/afdaling zijn die we heel vroeger namen. Ik herrinner me nog dat we langs een touw omhoog liepen en dat er treden gemaakt waren om de steile klim te vergemakkelijken.

Als je de portier vraagt en je cedula laat zien krijg je toestemming om de klim te wagen. Op dit punt hadden we de route kunnen uitbreiden, want na zo'n afzakkertje moet je rond de berg lopen om het pad te nemen ongeveer bij de zuidwestelijke kant om langzaam weer omhoog te gaan. Maar dat is voor een volgende keer weggelegd. Na het bezoekje aan het Tulabeeld vervolgden we onze weg naar onze auto's De nonis waren nog niet geplukt.

Na 2 uren waren we terug bij onze autos.

Met een vrolijke wandelgroet,
Groetend, G.K.

Wandelverslag Seru Paramira, Mangaanmijn en nederzetting 28-04-2019


De baai van Lagun. Het was er een drukte van jewelste. Veel zwemmers en vooral niet te vergeten de wandelaars, die zich voorbereiden op een zware en lange tocht.
We konden bijna niet meer onze autos kwijt. Gelukkig was er nog plaats bij het restauarant "Diving Lagun" In de buurt zette ik mijn auto neer. En al gauw kwamen de wandelaars uit alle hoeken en gaten. We wachten tot 15.45 uur en gingen aan de wandel. We volgden de hoofdweg tot aan de vangrail en begonnen te tellen. Bij het 42ste staandertje staken we de vangrail over en volgden de rooi. 

Deze rooi heeft een moeilijksheidsgraad van drie, hetgeen betekent dat je af en toe flink moet klauteren en de takken moet gebruiken om je voorbij het dode punt te trekken. De rooi was goed te volgen door de linten die het pad markeerden. 

We kwamen op het plateau aan en bij de dikke pijl moesten we een rulle afdaling af. Glijdend over het rulle pad gleden we van boom tot boom. Anders moet je het maar zittend doen, hoorde ik iemand zeggen. Een juiste benadering van de glijpartij, want niemand wilde beschadigd de Mangaanfabriek bezichtigen. 



We kwamen uit bij de dam waar de Palu di Sias onze aandacht opeisten. De Palu di Sia op de dam met haar fabuleus wortelstelsel stond er treurig bij. Het had de laatste ijd niet geregend en deze boom met al haar praal en pracht stond op apengapen. 

De overige Pal di Sias stonden in knop en er was eentje waar een witte orchidee in haar broek verscholen zat. Door de smelterij kwamen we binnen en als je de dam overstak kwam je in de pletterij met een regenbak aan het einde. Rondom stonden allemaal Bringa Mosas. Deze moet je vooral niet aanraken, want dan kun je een vreselijk jeuk verwachten die overgaat in een pijn die zijn weerga niet kent. Het enige dat je dan rest is, op zoek tegaan naar de Flaira, waarvan het vocht zich als antidoot gedraagt en de pijn wegneemt. Uitwendig gebruik wel te verstaan. We gleden bij de boom naar beneden van de dam af en kwamen op een pad dat ons langs velden met Tekus voerde. Af eh toe zagen we Aloe en dachten dat de mensen van de nederzetting hun best met de aanleg daarvan bemoeid hadden. 



De woningen en gebouwen zijn in Neo Byzantijnse stijl opgetrokken. Bij het grootste gebouw, een opslagplaats voor machinerieen en Mangaan, was een gedeelte nog met engelse dakpannen bedekt. Vroeger werd dit gebouw nog aangemerkt als Landhuis Jeremi. 

De engelse nederzetting heeft nog geen 9 jaar geduurd tot men er achter kwam dat de Mangaan winning niet zo lucratief was. Vooral het water speelde een grote rol. Niet voor niets heeft een van de huizen een kanjer van een redenbak. Interressant is dat deze huizen en opslagplaatsen uit natuursteen en bogen van de ramen en ingangen opgetrokken zijn  met engelse Cattybrook bricks, Bristol. Deze werden waarschijnlijk aangevoerd door de lege schepen die fosfaat brachten naar de U.K. als ballast.
Na enig knipwerk aanvaardden we de terugtocht en kwamen veilig en wel weer bij onze autos. 2 uur en 25 minuten hadden we er over gedaan. 
De Paramira hebben we maar overgeslagen, er stond teveel wind, anders moet je toch rekening houden met een duur van 3 uur. Misschien een volgende keer.

Ik hoop dat U een prettige wandeling heeft gehad.
Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

Wandelverslag van Roi Kayuda, landhuis Kenepa, 21-04-2019

 Teku

Teku

Om vier uur 's middags gingen we van start. Een lange sliert wandelaars daalde de weg weg af en staken de weg over om het punt te zoeken, waar het pad begint. Even na de vangrail begon het slingerend pad, dat ons moest brengen naa de rooi Kayuda, naar de bron die het hele jaar door water gaf aan de Kayudabomen.

De Bron

De wondelijke wandeling was begonnen. Op zoek naar Kayudas met al of niet vruchten. De vruchten lijken op sorsakas, de zuurzakvrucht.

Brucht van de Kayuda

Rooi in, rooi uit. Je moest wel uitkijken voor de Enfrau, de lidcactus, want voordat je het weet blijft hij/zij aan je hangen. De kabriten verspreiden op deze manier tientallen. We lopen eigenlijk geitenpaadjes en geiten weten wanneer de Kayuda vrucht draagt. Helaas viel Pasen te snel, geen vruchten dus. 

Afdaling

Na veel geslinger kwamen we bij de rooi aan. Een steile afdaling en een klim bracht ons op het heuveltje achter de Kayudabomen, waar de Byrsommia Crassifolia het groene struikje groeit.


Hij was nagenoeg uitgebloeid. Een verpieterd struikje droeg nog de restanten van het gele bloemetje, We hadden een schitterend uitzichtnaar beneden en zagen het landhuis Knip in de verte. De seru Gracia met zijn zendmasten is tweede hoogste berg van Christoffelpark. 

De Christoffel is de hoogste, daarna de seru Gracia en de seru Bientu met zijn Sabalpalmen. In de omgeving zijn de hellingen van de bergen afgeschaafd voor winning van Mangaan.

Godden, een engelse mine engeneer dacht hier rijk van te worden, maar helaas moest hij zijn engelse nederzetting afbreken na negen jaar en een illusie rijker. 

We probeerde op de terugweg nog door het struikgewas heen te kijken of we die gebouwen zagen, waar eens het landhuis Jeremi voor versleten was. Dit is een groot opslaggebouw waar de machinerieen en het Mangaan opgeslagen was.

Op de terugweg viel er een wandelaar. Gelukkig kon ze verder na een lidcactus behandeling evenwel met de aantekening dat ze met een pincet de overige eruit moest halen. Ik heb ook weleens de Infrau behabdeling ondegaan dat de rest er wel uitzweert of zich inkapselt. Een dermatologische behandeling is een optie.
Het laatste stukje was weer heuvel op of we nog niet moe waren.

Ik hoop dat een prettige wandeling heeft gehad.
Met een vrolijke wandelgroet, G.K.
   

Wandelverslag Groot St. Joris en Choloma, de seru Palomba. 31-03-2019



Beste wandelaars,

Bon siman,
Donder en bliksem konden ons niet deren ook al onweerde het niet. Wel was de lucht bewolkt, heerlijk wandelweer.  We togen van start, maar werden gelijk teruggeroepen, daar er een paar laatkomers arriveerden. We hielden halt achter het landhuis, dichtbij de koralen waar het vee overnacht. Nu waren ze allemaal op pad om hun maagjes te vullen. Dat valt niet mee in deze droge tijd. 

Oude Flamboyant

We kwamen achter de uitspanning van Choloma aan. Er leek flink geschaafd en een omheining was opgeworpen, waar we niet overheen konden. We zochten naar een doorgang en uiteindelijk vonden we die. Er waren hopi werklui aan het werk om de zaak netjes te maken. 
We liepen over het recreatie gebied van Choloma heen en namen de slagboom zonder slag of stoot.
Bos

De klim naar de seru Palomba was geen gemakkelijke opgave,  Sommige paden waren onzichtbaar geworden door dat veel bomen omgevallen waren. De paden hadden een grote snoeibeurt nodig, want blijkbaar komen we hier maar een keer per jaar. 

Uitzicht vanaf de seru Palomba

De afdaling was precies van hetzelfde laken een pak. Ook hier waren de doorgangen amper te zien. Gelukkig ware er lintjes in overvloed en konden we de trail volgen. We kamen bij een bouwval uit. Het huisje was in jaren niet bewoond geweest. De plafonds hingen er treurig bij en deuren en kozijnen hadden hun beste tijd gehd.


Nog even naar het weekendhuisje met de schelpenbak en de mooie koraal.  Een slokje en weer opweg om het laatste gedeelte af te leggen. 
Nadat de Puta Perfumdo gepasseerd te zijn, waren we het spoor bijster. Overal zagen we geitenpaadjes en uiteindelijk volgden we deze en kwamen weer op bekend terrein. We namen de weg die uitkwam achter het landhuis. 

Het landhuis en put
Na nog even nagepraat te hebben bracht de bewoonster van het landhuis nog enkele wandelaars naar de stallen en vertelde ze daarover.
Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

Wandelverslag San Pedro, Clusia, Fosfaatmijn. 17-03-2019

Beste wandelaars,

Bon siman.
Op naar de oude fosfaatmijn. 

Rotsblokken op het pad

De wandelaars gingen met een vrolijk gemoed op weg over de vlakte van Hato en kwamen bij een weg die naar de grot en de Clusia leidde. 

 De grot
De grot, andere kant.

De weg was smal, ook wel eens breed, maar de voerman lag niet te rusten en zodoende klommen we gestadig verder op naar de grot. Een paar enorme rotsblokken kwamen we tegen en het rotsige pad liep langzaam omhoog. We zagen de opening die ons tot uitrusten noodde, evenwel gingen we het smalle rotsachtige pad omhoog.




Hier moest ik even bekijken hoe het verder moest. Een verval van bijna twee meter moesten we overbruggen. Met een zetje en met behulp van de uiteinden van de rotsen trokken we ons op en klauterden we naar de Clusia. 

Clusia, zaaddoosjes

Hij stond niet in bloei, maar wel waren er zaaddoosjes te zien. 

Het gehuppel over de spleten lieten we aan ons voorbijgaan, daar we de route onder Clusia bomen namen. Het mocht niet baten brede spleten waren hier ook. We kwamen aan een breed pad, waarbij de wandelaars in de gelegenheid waren gesteld om de fundamehten van het vervallen wachtershuisje te bezoeken. 
Daar dit bezoek een heen en weerdertje was, liepen de wandelaars die bekend waren alvast naar de Mina di Fosfaat. Voorzichtig keken we over de rand, want we wilden wel enig idee hebben, hoe diep het was. 

De fosfaatmijn

Nu kwam het pad dat ons naar de rand van het terras bracht. Voorzichtig daalden we af en desnoods moest je gaan zitten en je benen uistrekken om het volgend rustpunt voor je benen te bereiken.


Kleuren

De overhang is van ongekende schoonheid. 

Gaatjes in het zand van de Lion Ant

Op het zand zagen we overal gaatjes van de Lion Ant die de mieren in de val wil lokken. Het mondi pad, dat we nu betraden was prachtig en je waande je in een andere wereld. 

 Geen schildpadden
 Sargassum
Uitzicht over Hatovlakte

We kwamen uiteindelijk uit op een zandweg  die ons naar de schildpadden voerde, tenminste dat dachten we. Het roet in het eten was het zeewier. De boca lag vol met Sargassum. De lieve schildpadden lieten zich niet zien. We hebben zover er plaats was nog even op het bankje gezeten , maar het mocht niet baten, de leatherhead, de Driekiel en de Groene schildpad lieten zich niet zien. 

Om zes uur keerden we naar onze auto's terug en waren half zeven op de plaats van vertrek aangeland.
Ik hoop dat U een prettige wandeling heeft gehad.
Met een vrolijke wandelgroet,
Groetend, G.K.