Wandelverslag San Pedro, Kiridongo expo. 20-10-2019. Noord

Beste wandelaars,

Foto collage , cooyright H.KK

Bon siman.

Mama Dongo stond ons uit te zwaaien toen we naar de Yubi's expositie wilden vertrekken. De koeien loeiden en de paarden hinnikten als uitgeleide van de  gemeleerde wandelgroep. 

Het eerste stuk was ietwat saai. Een troosteloze weg. Gelukkig was het niet zo heet en er blies een windje wat voor enige verkoeling zorgde. 

Rechts had je de bergwand met zijn vele nissen en grotten van het terras en links was de grillige noordkust met zijn opspattende water. De paden lagen bezaaid met stenen en koeienvlaaien en waren goed begaanbaar. Hier en daar stond een plasje. Er was een buitje gevallen.  

We zagen de rots die de plaats van de expositie aangaf, opdoemen. Kieren en spleten zag je in de rotswand en zelfs nissen, waarin de wonderlijkste attributen verstopt waren. Een foto van moeder Maria stond verscholen in een nisje. De tentoonstelling breidt zich uit. Nu de paaseieren nog. 

We liepen naar de vierde windmolen en verzamelden ons op de kust, waar via een gemaakte ladder meteen op de rand met de zee kon begeven en het aangespoelde hout kon oprapen. Helaas ieder zag af om de ladder af te dalen vermoedelijk vertrouwden de voetpadders het bouwsel niet zo erg. 

Zelfs het huisje verderop werd maar mondjesmaat bezocht, waar je toch een schitterend uitzicht hebt van het opspattende water langs de noordkust. Het was bewolkt en dat gaf een charmant tintje aan de omgeving. Niemand kon een fatsoenlijk houtje vinden. 

Ik heb een foto genomen van de grote klossen hout, die blijkbaar iedereen te zwaar vond om mee te nemen. 

Het dispuut brak los of Houtjesbaai wel hier ligt bij de eerste punt waar de ladderafdaling begint of te wel verderop bij de Boca. Sommigen dachten dat er een pad naar toeliep, dan was het mogelijk de kuststrook bij de stellages dat dit Houtjesbaai was. Ik heb het geprobeerd uit te vinden, maar dat is niet gelukt. Na nog langs de kust gebanjerd te hebben, volgden we het pad omhoog en kwamen uit op de weg die naar San Pedro liep. 

De bron en de Kayuda bomen waren de laatste momenten van deze wandeling. De Kayudabomen hingen vol met vruchten die op schubappels lijken..

Met een vrolijke wandelgroet,

Groetend, G.K. (verslag en overige foto's)

  

Wandelverslag van Roi Kayuda, landhuis Kenepa, 21-04-2019

 Teku

Teku

Om vier uur 's middags gingen we van start. Een lange sliert wandelaars daalde de weg weg af en staken de weg over om het punt te zoeken, waar het pad begint. Even na de vangrail begon het slingerend pad, dat ons moest brengen naa de rooi Kayuda, naar de bron die het hele jaar door water gaf aan de Kayudabomen.

De Bron

De wondelijke wandeling was begonnen. Op zoek naar Kayudas met al of niet vruchten. De vruchten lijken op sorsakas, de zuurzakvrucht.

Brucht van de Kayuda

Rooi in, rooi uit. Je moest wel uitkijken voor de Enfrau, de lidcactus, want voordat je het weet blijft hij/zij aan je hangen. De kabriten verspreiden op deze manier tientallen. We lopen eigenlijk geitenpaadjes en geiten weten wanneer de Kayuda vrucht draagt. Helaas viel Pasen te snel, geen vruchten dus. 

Afdaling

Na veel geslinger kwamen we bij de rooi aan. Een steile afdaling en een klim bracht ons op het heuveltje achter de Kayudabomen, waar de Byrsommia Crassifolia het groene struikje groeit.

Byrsonima crassifolia

Hij was nagenoeg uitgebloeid. Een verpieterd struikje droeg nog de restanten van het gele bloemetje, We hadden een schitterend uitzichtnaar beneden en zagen het landhuis Knip in de verte. De seru Gracia met zijn zendmasten is tweede hoogste berg van Christoffelpark. 

De Christoffel is de hoogste, daarna de seru Gracia en de seru Bientu met zijn Sabalpalmen. In de omgeving zijn de hellingen van de bergen afgeschaafd voor winning van Mangaan.

Godden, een engelse mine engeneer dacht hier rijk van te worden, maar helaas moest hij zijn engelse nederzetting afbreken na negen jaar en een illusie rijker. 

We probeerde op de terugweg nog door het struikgewas heen te kijken of we die gebouwen zagen, waar eens het landhuis Jeremi voor versleten was. Dit is een groot opslaggebouw waar de machinerieen en het Mangaan opgeslagen was.

Op de terugweg viel er een wandelaar. Gelukkig kon ze verder na een lidcactus behandeling evenwel met de aantekening dat ze met een pincet de overige eruit moest halen. Ik heb ook weleens de Infrau behabdeling ondegaan dat de rest er wel uitzweert of zich inkapselt. Een dermatologische behandeling is een optie.

Het laatste stukje was weer heuvel op of we nog niet moe waren.

Ik hoop dat een prettige wandeling heeft gehad.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

   

Wandelverslag Roi Kayuda 05-02-2017

Bon Siman.

Landhuis Knip ( Kenepa ) is een ludieke plaats om een wandeling te beginnen. Ten eerste is er genoeg plek om je auto neer te zetten en dat bleek vanwege al dat bezoek aan het landhuis i.v.m. een feestelijk gebeuren. Ten tweede  heeft het landhuis een rijke historie waarvan het Tula beeld getuigt. Rondom kun je van hieruit naar alle kanten het heuvelgebied bekijken tijdens het wachten. Een prachtige omgeving.

Om vier uur starten we de wandeling naar Roi Kayuda. Het is een hele afstand als je uit de stad en omgeving moet komen en je moet rekeing houden met een rijtijd van 45 minuten tot een uur. De weg naar beneden naar het talud hadden we enige moeite om de ingang van het pad te vinden. Maar even voorbij de vangrail waar een plakbandrol hing, begonnen we het avontuur naar de rooi. Een slingerpad goed gemarkeerd door de vele linten vonden we al snel de weg langs het hekwerk. Een lint hing valselijk in de rooirichting die we gevolgd hadden. Als je dat volgt kom je nog eens nergens en zie je nog eens niks. Het hekwerk volgend langs een kronkelend paadje doet je denken aan een groot bos waar je best in verdwalen kunt. Ook in een klein bos op Curacao kun je gedisorienteerd raken.

Gelukkig was het pad goed gemarkeerd en als we toch even van de route afweken was deze vlug weer gevonden . We kwamen aan in de rooi waar de Kayudas het gehele jaar van bronwater voorzien zijn. Op San Pedro is ook een bron. Deze werd omgelegd voor de bevloeiing en om het vee te drenken, evenwel de Kayudas hier legden het loodje. 

De put met de oude ezelkop er boven op is altijd een attraktie. Helaas droegen de Kayudas geen vrucht. We beklommen het heuveltje achter de rooi waar de Byrsommia Crassifolia  zijn vruchtjes droeg. De bloeitijd was blijkbaar al voorbij, want er waren geen gele bloemetjes te bespeuren. Wel was de Yerba di Glas in grote getale aanwezig. Het paarse bloemetje is  een feestelijke tintje en fleurt het heuveltje geweldig op.

Het prachtige uitzicht is overweldigend. De seru Gracia met zijn zendmasten, de seru Bientu met zijn Sabalpalmen met de Seru Paramira vormen het decor van de omgeving. In de diepte lag het landhuis Knip te glansen in de zonneschijn. De afdaling van het heuveltje is een oefening die je vaak zal heugen als je een tak misgrijpt. De fotograaf stond klaar om de misgrijper voor eeuwig vast te leggen, edoch een ieder had zich goed geprepareerd. De terugweg leek toch anders dan de heenweg, want af en toe moesten we het rechte pad weer opzoeken. Het moet gezegd worden dat er weinig te knippen viel, mogelijk houdt de gids van het landhuis het pad bij. Om 18.15 uur waren we bij onze autos wedergekeerd.

Kayuda Rooi,Regenbak, inloopwaterput.Wandelverslag 27-04-2014.

Een flinke groep had zich verzameld bij het landhuis Knip.

Om vijf over vier sloften we het asfalt af naar beneden en kwamen op de weg van Knip naar Westpunt uit, na de vangrail gingen we de mondi in.


We volgden nauwgezet de uitgezette lintjes die in alle maten en kleuren aanwezig waren. Een prachtige boomrijke omgeving met veel schaduw maakte de voettocht uiterst aangenaam.

Door een rooi te volgen kwamen we op het pad bij het hekwerk, welke ons heuvelop de nodige zweetdruppels kostte.

Onder veel laaghangende takken doorkruipend arriveerden we in de Kayuda rooi. De Kayudaboom die vijf tot acht meter hoog wordt, komt niet voor op Bonaire en Aruba.

De Kayudas droegen vrucht. Deze lijkt enigszins op een zuurzak, is eivormig en is 8 cm groot. De zaden zijn giftig, maar de vrucht is, als zij rijp is, eetbaar. De bladeren kunnen in water gekookt worden en als thee tegen maagklachten gedronken worden. Ook kan de thee gebruikt worden bij het schoonmaken van brandwonden.

Achter de Kayuda bron is een heuvel waarop de Byrsonima Crassifolia nog amper in bloei zich bevindt. Deze zeldzame struik liet zich gewillig fotograferen.

De uitzichten naar de Seru Gracia en Seru Bientu met zijn  Flamito palmen waren imponerend. daar kun je eigenlijk niet genoeg van krijgen.

In de verte lag het landhuis Knip in het zonnetje.
De weg terug was een eitje, we hoefden alleen maar onze voetstappen van de heenweg te volgen.

Als toetje na de maaltijd liepen we naar een grote regenbak, waar nog wat drabbig water inzat. De put met de stenen trap naar beneden was voor velen een verrassing.

De fantasie, hoe het hier vroeger moet zijn toegegaan, nam zijn vrije loop. De fotos spreken voor zichzelf.
Om tien over zes waren we wederom boven bij het landhuis. Weer enkele ervaringen rijker van een betoverend Curaçao.

Foto's en verslag G.K.