Zie voor startpunt van deze wandeling:
Ascencion - Patrick
For more hikes of Ascencion - Patrick, see:
Ascencion - Patrick - Barber (in English)
Beste Wandelvriendinnen en vrienden,
Eens heb ik
ergens gelezen, dat iemand om zijn spoor na te laten, langs de kant van
de weg uienzaad plantte. Nu geloof ik, dat een ieder die ajuinenzaad
plant, niets op zijn kerfstok heeft en niet hoeft te ontsnappen aan het
woelige leven. Daarentegen is het kweken van een aards tranendal langs
je levenspad niet direct wat ons voor ogen staat. Neen, wij als
natuurgenietende wandelaars koesteren van wat we op ons pad
tegenkomen, zelfs uienzaad brengt ons niet in een huilerige bui. We
hebben ook geen kerfstok, hooguit een wandelstok. Wij volgen het spoor
tot daar, waar het ophoudt en anders knippen we ons een weg door het
bronsgroen. Wij willen eruit, de natuur in, als het niet regent
tenminste. We ontsnappen aan de sleur van alledag en ruiken aan de
Watakeli. Ha lekker.
...
Afgelopen zondag viel er niet veel te knippen en
voordat we het wisten, na een 25 minuten durende voettocht over de
"oude weg naar Westpunt" en nog eens 25 minuten via de "Padiki route"
met zijn prachtig bloeiende Watakelis, langs een Kokospalmen bos en
een ruine van een huis of Magazina, met de Seru Kosta rechts, waren we
op een kale vlakte aangeland.
...
...
Eenmaal op de noordkust, konstateer je,
dat er alleen nog maar een struikje, soms een verdwaalde
Dividivi, een Banana di Rif of onbekende bodembedekkers en zeegras te
bespeuren valt.
De staketsels van de eens zo noeste steenbrekerij
begroetten ons al vanuit de verte. De roestige aanblik van vervlogen
tijden wierp haar nostalgie naar ons toe of als het zeggen wilde,
"Jullie hadden me moeten zien, toen ik nog in de bloei van mijn
bestaan stond en al die grote keien een kopje kleiner maakte". De foto's
van deze voorbije tijden geven een aardig beeld van wat zich hier
afgespeeld moet hebben.
Boca Santa Pretu, een kleine Boca, ligt vlak
naast de brekerij. De stenige Boca leverde vermoedelijk de keien,
ofschoon Koraalsteen eerder vergruist, hoorde ik mompelen.
Op weg langs de kust kwamen we de
Suplado tegen; dit zijn
lager gelegen platjes langs de kustrand. Goed voor een kiekje. Altijd
leuk dat opspringende water en het afvloeien daarvan over die
ludieke plateautjes.
...
Een gedenkteken van een visser die de vissen van te
dichtbij bekeek, deed ons een stapje terug doen.
De "
Natuurlijke Brug"
is eigenlijke een overhang en Boca Pistol geeft een regengordijn als het
water opspringt. De krabben, die hier langs de rotswand kropen, vinden
zo'n douche geweldig zo te zien.
...
Als klap op de vuurpijl vergaapten we ons aan de
wonderlijke en betoverende Boca Patrck. Welke niet misstaan zou hebben
als decor voor de film "Lord of the Rings". Een plaatje. Het lijkt net
of twee bocas ineen zijn gevloeid. De toverachtige ribbels en
afgebrokkelde barankas zorgen voor een niet te evenaren schouwspel. De
Seru Bayan met zijn vele schorpioenen houdt de wacht. Hier moet zich ook
nog een grot "
Cueba Patrick" bevinden. Tussen de Seru Bayan en de Seru
Kosta door vervolgden wij onze tocht. Zo tegen de avond door de zon
beschenen, lijken de toppen goudkleurig. Je blijft er naar kijken en
fantaseert, dat allerlei soorten dierenkoppen je van bovenaf begluren.
Wel voor donker thuis komen, placht mijn vader zaliger immer te zeggen.
Ik moet helaas bekennen , dat dat niet altijd lukte.
Foto's en verslag: G.Kroeger
