Wandel;verslag Weitje, 01-03-2020.

Beste wandelaars,

Bon siman.

Orakel's uitspraken en de waarzeggers beamen dat: 

Maak je niet druk, twijfel niet, verbaas je niet, niets zal gebeuren, zoals je het verwacht en zij die denken, dat je faalt, zijn niet degenen, die het laatst lachen.

Verslag van de voettocht Weitje.

Langs het Potloodgeboomte (giftig) het "Paso Gijsje"pad op.Na de Brazilbomen en meerdere Flaira's, die een antidoot bezitten tegen de prik van de Bringa Nosa ook wel het "vechtend meisje" genoemd. Verder het sap dat open wonden geneest. Brasias of Brazilbomen werden vroeger als verfhout in stukken naar het rasphuis in Amsterdam gestuurd. Hier werd een rode kleurstof van gemaakt. 

We waren van het pad "gijsje" al gauw op een bredere zandweg aangeland, die ons naar het landhuis Weitje voerde.. Bij het landhuis Weitje aangekomen, hielden we een korte stop om iets te drinken. We verwonderden dat er niemand woonde. Maar een aantal airco apparaten, die buiten stonden, bracht ons op het idee dat het misschien als kantoor gebruikt wordt. We verdwenen achter blaffende honden, de heuvel af. Het was geen sinecure om het geitenpaadje af te gaan, want er moest veel geknipt worden. Onder aan het geitenpad lag nog steeds de vertrouwde pijl die de richting aangaf.

 We liepen het pad af en kwamen een weg tegen die ons rechts voerde. hier stond De "Bruska" met haar platte peulen ( ongeveer 30 cm lang, een boom die bijna niemand kent en als ze in bloei staat draagt ze gele bloemetjes Dit was richting de dam. We stonden even stil bij de drenkbak, waar het vee van water wordt voorzien. Het pad dat leidt naar de Surun di Mondi was bijna geen doorkomen meer aan en daarom lieten we het links liggen. We gingen via de dam op zoek naar de Brasia met het opschrijfboekje. Helaas had dit boekje een andere bestemming gekregen. Het heuveltje af en links af en even later rechtsaf de mondi weer in. Hier zagen we een zeldzame Bonchi Kabei met zijn rode zaden die alom verspreid lagen onder de boom. Dit is een heel mooi bomengebied met vele oude Indjus, Kalbas en Pal'i taki.

We wandelden langs de wateropvang en kwamen honden tegen met een jongentje op een fiets. We liepen vevolgens naar onze autos.

Ik hoop dat U een prettige wandeling heeft gehad.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

Wandelverslag Weitje en omgeving. 22 juli 2018

Zoals koningshuizen ten val komen, raken de landhuizen in verval, tenzij er groot geld tegenaan gesmeten wordt. Een glorieus verleden brokkelt af en vindt het einde in herinneringen van weleer. Het landhuis "Weitje" is net opgeknapt. Misschien dat men nieuwe huurders vindt of een nadere bestemming als buurtgebouw dienst kan doen. Een paar jaar geleden is het hele grondgebied van plantage Weitje schoongeschraapt, alleen werd op  deskundig verzoek werden enkele Kadushis van een schrapersdood gered. De  vleermuizen en de vogels die in droge tijden van vocht door deze cadushis voorzien worden, zullen dankbaar zijn. Cees hied een expose over de waterhuishuding van Weitje, Het was toepasselijk dat dit op het herstelde landhuis Weitje gebeurde. Iedereen luisterde aandachtig.

Even over vieren begonnen we aan onze wandeling en liepen de Potloodbomen voorbij en gingen het pad van Gijsje op. Een mooi slingerend pad dat uitkwam op een zandweg, dat ons naar het landhuis Weitje bracht. De toevoerwegen waren pas vernieuwd, zodat er niet veel te knippen viel. Zelfs de Makusa was niet meer te vinden. Het landhuis zat goed in de tjet en de uitstraling was niet van domme huize.

Al zittend op de rand in de schaduw luisterden we naar de deskundige uitleg van een van onze wandelaars over waterhuishouding van het grondgebied Weitje en daarbuiten. We liepen langs de bijgebouwen en werden begroet door een aantal honden die blijkbaar hun onderkomen kostenloos aanboden. We daalden aan de achterkant van een huis de heuvel af. Hier en daar een takje wegsnoeiend kwamen onderaan bij de rode pijl, die ons in de goede richting stuurde. Bij de dam was ook flink geschaafd de grond bedekkers Egleta Prostata, de madeliefjes of hele kleine Margrietjes hadden op een enkeling na het loodje gelegd. De drenkbak was toegankelijk gemaakt , maar de put die er vlak naast ligt , moest opengeknipt worden. Er stond helaas geen water in. Op naar de Brasia hoog op de heuveltop waar het wandelboekje verscholen ligt onder een grote steen. We schreven hierin dat we langs geweest waren. We repten ons heuvel af en kwamen langs een grote Bringa Mosa ( vechtend meisje ) die op apegapen lag. Het volgende bospaadje leidde ons langs een bomengebied, dat zijn weerga niet kent op Curacao. Het begon met enkele Bonchi Kabeibomen. Hier zochten we naar de rode rode zaadjes. Vervolgens kwamen we de oeroude Indju's, Pal'i Takis voorbij. Het was duidelijk dat dit de Kalebasroute was, gezien de vele afgevallen kalbassen. Een moment later liepen we door en veld Yerba of Bolbe Stinki. Zeer geschikt als droogbloem. We liepen langs een dam en wandelden langs een mooi slingerend pad naar onze auto's . Ongeveer  1 uur en 3 kwartier waren we onderweg geweest.

Voor de volgende week staat de wandeling naar Boca Santa Pretu ( Noord ) op het prgramma. Een idyllische boca waar de stammetjes van de Mazalina een speciaal effect geven . Vroeger kwam hier het afvalwater van een wasserij op uit. We missen de watervalletjes nu al, maar niet heus. Met kerst leken de vlokken net sneeuw. We dalen tot in de boca af en vervolgen onze weg.   

Met een vrolijke wandelgroet,

Groetend, G.K.

Wandelverslag Weitje - 20-07-2014

Het bordje met het opschrift "Pas op je ijsje" zoals het vanuit de verte leek, deed me denken aan de badplaats Polzaeth in Noord Cornwall, waar de meeuwen het brutale lef hebben om je ijsje uit je hand te pikken.

Gelukkig las ik dichterbij komend dat het hier "Paso Gijsje" betrof. Een nieuw aangelegd paadje door de mondi aan de voet van Seru Manuel Kuiper slingerend gevormd door Gijsje. Geen flessen van Lucas Bols langs het pad, zelfs geen scherfje.

Het pad kwam uit bij een grote Bringa Mosa (vechtend meisje), waar we rechtsaf moesten om naar het bouwvallige landhuis Weitje te gaan. Onderweg kwamen we een grote boom tegen met witte samengestelde bloemen, waarvan de meeldraden buiten de bloemkroon hingen voor een betere bestuiving door de vogels en insecten.

Volgens de zakflora van "Wat in het wild groeit en bloeit" door frater Arnoldo lijkt de bloem van de Crataeva gynandra te zijn. Hoe ik dat in het papiamentu moet vertalen, daar schiet mijn kennis te kort voor. De boom zou een Palu di Sia Cora kunnen zijn.

We vervolgden onze weg en de voorhoede had kennelijk besloten om via gindse heuvel de achterkant van het Weitje te benaderen. Op de heuvel aangekomen hadden we een magnifiek uitzicht over de  kaalgeschoren omgeving met als middelpunt het landhuis Weitje.

 

Enkele planten en bomen zoals de Katuna di Seda en Yerba di Kerkhof en verwelkte opengespleten vruchten van de Marie Pompoen stonden de troosteloosheid van de afbraak te benadrukken. Een door ons niet eerder gelopen paadje bracht ons diep in de natuur en na het heuveltopje genomen te hebben, vonden we een doosje met een opschrijfboekje van wie hier allemaal geweest waren.

In ons beste geheimschrift hebben wij ook het nageslacht verwittigd, dat ons pad deze heuveltop kruiste. Even later stonden we ons te vergapen aan de Bonchi Kabei, waarvan de rode zaden her en der voor het oprapen verspreid lagen. Langs de rand van de Kalbasroute vervolgden we onze weg naar ons uitgangspunt. Zoals gewoonlijk in het zicht van de haven stranden de meeste schepen.

Het paadje was moeilijk te vinden en de voorhoede had blijkbaar nog niet genoeg van het Weitje. Gelukkig heeft iedereen de weg terug gevonden al kostte het me wel een extra rondgang. Voor de volgende week zou San Pedros Sculpturen of het Verzonken Bos een keus kunnen zijn. Groetend, GK

Buriku trail - kust - Patrick (en foto's van Weitje)

Beste Hielpesers, Knievallers en Tuimelaars,

Het vorige weekend had de uitgedunde ploeg "het eitje van een Weitje" wandeling bedacht. Een korte kordate wandeling waarbij C. zo het een en ander te vertellen had over het wel en wee van het vervallen landhuis.

foto's: M. van Soest

Dat maakt onze wandelingen zo speciaal. Een ieder weet wel iets te verhalen van vroegere tijden. Indachtig deze belevenissen is het mogelijk wel aanlokkelijk, om de oude steenbrekerij bij Boca Patrick, althans de resten, aan te doen op het heilige land van Sint Patrick. Hiertoe vertrekken we van de normale parkeergelegenheid bij het landhuis Ascension in de buurt van het graf van de Bomba en niet achter het hek van Ascention.

We volgen de Buriku trail naar Patrick en keren via de noordkust terug naar ons uitgangspunt. Om niet voor verrassingen te komen staan, zoals b.v. het uitvallen van het licht, vertrekken we een kwartier eerder.
Verzamelen bij het Landhuis Ascension.
Duur ongv. 2 uur. Zie ook Buriku Trail, Ascencion
G.Kroeger.

(vanwege zeer veel regen en donder, is deze wandeling uitgesteld tot a.s. zondag)