After many rain showers there is a lake . Midwest Curaçao

 Another outing 

Rainwater forms a lake

Wandel;verslag Weitje, 01-03-2020.

Beste wandelaars,

Bon siman.

Orakel's uitspraken en de waarzeggers beamen dat: 

Maak je niet druk, twijfel niet, verbaas je niet, niets zal gebeuren, zoals je het verwacht en zij die denken, dat je faalt, zijn niet degenen, die het laatst lachen.

Verslag van de voettocht Weitje.

Langs het Potloodgeboomte (giftig) het "Paso Gijsje"pad op.Na de Brazilbomen en meerdere Flaira's, die een antidoot bezitten tegen de prik van de Bringa Nosa ook wel het "vechtend meisje" genoemd. Verder het sap dat open wonden geneest. Brasias of Brazilbomen werden vroeger als verfhout in stukken naar het rasphuis in Amsterdam gestuurd. Hier werd een rode kleurstof van gemaakt. 

We waren van het pad "gijsje" al gauw op een bredere zandweg aangeland, die ons naar het landhuis Weitje voerde.. Bij het landhuis Weitje aangekomen, hielden we een korte stop om iets te drinken. We verwonderden dat er niemand woonde. Maar een aantal airco apparaten, die buiten stonden, bracht ons op het idee dat het misschien als kantoor gebruikt wordt. We verdwenen achter blaffende honden, de heuvel af. Het was geen sinecure om het geitenpaadje af te gaan, want er moest veel geknipt worden. Onder aan het geitenpad lag nog steeds de vertrouwde pijl die de richting aangaf.

 We liepen het pad af en kwamen een weg tegen die ons rechts voerde. hier stond De "Bruska" met haar platte peulen ( ongeveer 30 cm lang, een boom die bijna niemand kent en als ze in bloei staat draagt ze gele bloemetjes Dit was richting de dam. We stonden even stil bij de drenkbak, waar het vee van water wordt voorzien. Het pad dat leidt naar de Surun di Mondi was bijna geen doorkomen meer aan en daarom lieten we het links liggen. We gingen via de dam op zoek naar de Brasia met het opschrijfboekje. Helaas had dit boekje een andere bestemming gekregen. Het heuveltje af en links af en even later rechtsaf de mondi weer in. Hier zagen we een zeldzame Bonchi Kabei met zijn rode zaden die alom verspreid lagen onder de boom. Dit is een heel mooi bomengebied met vele oude Indjus, Kalbas en Pal'i taki.

We wandelden langs de wateropvang en kwamen honden tegen met een jongentje op een fiets. We liepen vevolgens naar onze autos.

Ik hoop dat U een prettige wandeling heeft gehad.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

Wandelverslag Seru Neger, 02-12-2018

Beste wandelaars,

neuwe route

Bon siman.

Vanwege de regen en de vele plassen op de aanloopweg naar de steenbrekerij ging deze wandeling niet door i.p.v. hebben we de seru Neger bewandeld. We begonnen met een buitje, maar welgemoed als Anneke en Janneke stapten we flink door. Er moest wel geknipt worden, want met dit weer schieten de planten de grond uit.

 uitzicht

in de verte de Christoffelberg

Seru Neger het slagveld van de slavenopstand is een prachtig wandelgebied met alom vele vergezichten en historische feiten  Als aandenken is er een gebalde vuist geplaatst.

Op een open plek met een bultje stenen werden vermoedelijk de beraadslagingen van Tula gevoerd. De wijk Fontein, dat intussen naam in de kranten heeft gemaakt, kunnen we van boven af zien. Een korte steile afdaling met een touw is hier aanwezig. Als je dus snel even moet en rustig wil zitten, kun je bij Ali Cyaankali terecht.  Een grote van stenen gestapelde muur ligt er als borstwering. Door het struikgewas is het aardig gecamufleerd. Je moet wel uitkijken dat je niet over de muur stapt. Bukken, bukken. Even bukte ik niet en gelijk bloed in mijn pet. Evenwel dat mag hem de pet niet drukken.

 opengebarste guaba

wayaka

Een rondje boven op de berg met veel bloeiende planten, bomen en struiken van zo'n 7km lange route is niet voor iedereen weggelegd. Uiteindelijk kwamen weer bij opstapje terug. We hadden 2 3/4 uur gelopen en geknipt. Het tempo lag niet hoog, maar over struikelterrein is dat maar goed ook.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K. (verslag en foto's)

Wandelverslag Weitje en omgeving. 22 juli 2018

Zoals koningshuizen ten val komen, raken de landhuizen in verval, tenzij er groot geld tegenaan gesmeten wordt. Een glorieus verleden brokkelt af en vindt het einde in herinneringen van weleer. Het landhuis "Weitje" is net opgeknapt. Misschien dat men nieuwe huurders vindt of een nadere bestemming als buurtgebouw dienst kan doen. Een paar jaar geleden is het hele grondgebied van plantage Weitje schoongeschraapt, alleen werd op  deskundig verzoek werden enkele Kadushis van een schrapersdood gered. De  vleermuizen en de vogels die in droge tijden van vocht door deze cadushis voorzien worden, zullen dankbaar zijn. Cees hied een expose over de waterhuishuding van Weitje, Het was toepasselijk dat dit op het herstelde landhuis Weitje gebeurde. Iedereen luisterde aandachtig.

Even over vieren begonnen we aan onze wandeling en liepen de Potloodbomen voorbij en gingen het pad van Gijsje op. Een mooi slingerend pad dat uitkwam op een zandweg, dat ons naar het landhuis Weitje bracht. De toevoerwegen waren pas vernieuwd, zodat er niet veel te knippen viel. Zelfs de Makusa was niet meer te vinden. Het landhuis zat goed in de tjet en de uitstraling was niet van domme huize.

Al zittend op de rand in de schaduw luisterden we naar de deskundige uitleg van een van onze wandelaars over waterhuishouding van het grondgebied Weitje en daarbuiten. We liepen langs de bijgebouwen en werden begroet door een aantal honden die blijkbaar hun onderkomen kostenloos aanboden. We daalden aan de achterkant van een huis de heuvel af. Hier en daar een takje wegsnoeiend kwamen onderaan bij de rode pijl, die ons in de goede richting stuurde. Bij de dam was ook flink geschaafd de grond bedekkers Egleta Prostata, de madeliefjes of hele kleine Margrietjes hadden op een enkeling na het loodje gelegd. De drenkbak was toegankelijk gemaakt , maar de put die er vlak naast ligt , moest opengeknipt worden. Er stond helaas geen water in. Op naar de Brasia hoog op de heuveltop waar het wandelboekje verscholen ligt onder een grote steen. We schreven hierin dat we langs geweest waren. We repten ons heuvel af en kwamen langs een grote Bringa Mosa ( vechtend meisje ) die op apegapen lag. Het volgende bospaadje leidde ons langs een bomengebied, dat zijn weerga niet kent op Curacao. Het begon met enkele Bonchi Kabeibomen. Hier zochten we naar de rode rode zaadjes. Vervolgens kwamen we de oeroude Indju's, Pal'i Takis voorbij. Het was duidelijk dat dit de Kalebasroute was, gezien de vele afgevallen kalbassen. Een moment later liepen we door en veld Yerba of Bolbe Stinki. Zeer geschikt als droogbloem. We liepen langs een dam en wandelden langs een mooi slingerend pad naar onze auto's . Ongeveer  1 uur en 3 kwartier waren we onderweg geweest.

Voor de volgende week staat de wandeling naar Boca Santa Pretu ( Noord ) op het prgramma. Een idyllische boca waar de stammetjes van de Mazalina een speciaal effect geven . Vroeger kwam hier het afvalwater van een wasserij op uit. We missen de watervalletjes nu al, maar niet heus. Met kerst leken de vlokken net sneeuw. We dalen tot in de boca af en vervolgen onze weg.   

Met een vrolijke wandelgroet,

Groetend, G.K.

Wandelverslag Playa Pretu, Ruine landhuis Espagnol, Playa Hulu.22-11-2015.

Beste Wandelaars,

Ons verzamelpunt bij Playa Santa Cruz is, waar Kapitein Goodlife de scepter zwaait en de Seru Commandant waakt om alles in goede banen te leiden. Een matige drukte aan het strand, enige palapas waren nog onbezet. Dit moet ook een stempel gedrukt hebben op deze bizondere wandeling. Normaal is een deelname dik boven de tien, maar ditmaal haalden we de tien niet eens. Mogelijk had ik de wandelaars afgeschrikt. 

Het is namelijk geen peuleschil als je via het lange langzaam steigende pad van rul zand de helling op moet.

En voor vermoeidheid is er geen plek om in de berm te rusten zonder dat je in aanraking komt met de Bringa Mosa. En berg je dan maar. 

Opgewekt startte de groep voettochters en liep het smalle pad op dat ons naar Playa Pretu leidde. Een lokale familie had hier duidelijk de voorkeur aangegeven om op dit speciale strand hun BBQ te houden. Een idyllische plek, waar het zand zwart kleurt.

Na de BBQ-ers gegroet te hebben zetten we onze tocht voort en waren al gauw bij Boca Piscador. Een bizonder mooi baaitje met een tafel terras. Het is moeilijk om hier te water te gaan en nog moeilijker om er uit te komen. Er wordt dan ook aangeraden om niet alleen te gaan zwemmen en een oude handdoek mee te nemen om over de scherpe rotspunten te leggen als je er uit wil.

Eerste weg links. In het begin leek het een gemakkelijk pad, maar al naar gelang je verder kwam begon toch menigeen zijn tempo aan te passen. De Bringa Mosa ( vechtend meisje ) stond sierlijk langs de kant de schitterend witte bloemetjes te tonen. De antidote van de Flaira, die in de buurt stonden, is een probaat middel mocht je ooit met die Mosa aan het vechten slaan.

Bij de Magazina aangekomen had iedereen een dorst ven jewelste. Het verkwikkende water siste er in. Na genoeg uitgerust te hebben vervolgden wij onze route en sloegen bij de geelgeverfde keien rechtsaf op weg naar de ruine Pos Spanjo. 

Beneden op de T-kruising gingen we naar rechts om uit te komen op een tweespalt, waar we moesten besluiten om de korte gestadige klim of de langere weg met het venijn in de staart te nemen. Het laatste was de keus, omdat we nog geen benul hadden van wat ons te wachten stond.

De trap naar Playa Hulu is een bizonder uitrustpunt met het zicht over zee en het aanrollend water, dat op het zandstrandje van Hulu breekt. Vroeger placht ik met mijn familie hier te snorkelen en te zwemmen. Een flesje rum en de BBQ brachte al fluks de stemming er in. Zo'n privee strand is toch onvergetelijk.

Prima op tijd om kwart over zes waren we bij onze autos aangeland.

Ik hoop dat deze tocht niet al te vermoeiend was en mocht dit toch zo zijn , lekker slapen.

Met een vrolijke wandelgroet,

G.K. Foto's en verslag.

Jan Thiel Salt pans on YouTube

Jan Thiel Salt pans on Youtube.

Wandelverslag Porto Mari. 30 mei 2015.

Een wandelgroep zo mooi in de rooi zie je maar zelden. Het leken wel ontdekkingsreizigers. De rooi is mooi breed en goed begaanbaar. Aan het einde van rooi, nou ja het einde, hij liep nog een stuk door. De rooi werd doorkruist door een dwarspad waarvan ik vermoed, dat als we rechts uit de flank gaan op de parallelweg uitkomen. 

Linksaf intrigeerde ons. Dus het linkse pad op richting van de Magazina. Dit was voor iedereen nieuw. We wisten niet wat ons te wachten stond. Het liep naar het noorden. Daar kwamen we net vandaan. 

De belpaal is niet ver meer, dat als je hulp nodig hebt? We vonden een veel bereden weg, die naar de magazina leidde. Ja, zo valt er nog eens iets te ontdekken. 

Bij de magazina was het rustig. Het scheepje voer nog steeds in de mist. Amper te zien, geetst in het beton. Een vliegende Hollander pur sang. Eenzaam ronddolend over die vele golfjes. Verder geen schip in de buurt, opgeslokt door de grote oceaan. 

Het was vijf uur en via het paadje achterlangs was het zeker nog een uur. In versnelde pas, gezwinde pas zo te zeggen, liepen we langs een scheidingsmuur ook wel slavenmuur genoemd. 

Achterin klonk de kreet kunnen we niet even stoppen. Het tempo was blijkbaar te hoog of sommigen waren te lang bij de Magazina gebleven. Boven bij de t-splitsing aangekomen, werd er gedronken om het uitgedroogde stuk leer soepel te houden, want anders praat het zo moeilijk. 

Een paar wandelaars wilden een zijpad uitvogelen, maar daar had de rest geen fiducie in. Maar goed ook, want de rooi lag een stuk verder op.

Rooi 2 of eigenlijk liepen we nu door dezelfde rooi, maar vanaf de andere kant en dan zie er toch heel anders tegenaan. Gelukkig vonden we het einde waar we er ingegaan zijn. Iemand wou weten of er nog water in de put zat. Een steentje...plons.

De flessen werden nog een keer aan de mond gezet en het laatste stukje naar onze autos was niet ver.

Twee uur en 28 minuten waren we onderweg geweest en hadden genoten van natuur en bizonderheden.

Tot de volgende week zondag.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K. 

Ascencion hiking trails

Coming from Willemstad, right before Plantation house Ascencion, there is a dirtroad, at the right hand side, to Ascencion Bay. (Look for a red and white barrier. Road is open during the day)

Several hiking trails (watch for wooden signs, at both sides of the road) that cross this dirtroad. 

At the bay, there a is parking / picnic place.

Walking back towards the main road, there is a trail at the right hand side that leads to the other side of the bay. From there, a trail leads to the coast, along the bay.

One can choose to hike around the hills and start back to Ascencion, or follow the coast (in the North West direction) all the way to Patrick or Barber.

From the bay, there is also a trail that starts with a wooden ladder. That trail follows the coast (in the South West direction) all the way to San Pedro.

There are round trails in the Ascencion area too. The trails have names, on wooden signs.

Ascencion bay is a great spot for birdwatchers.