Wandelverslag Miesje, Boca Djegu, 22-12-2019

Bon siman.

Bij het restaurant Mishe verzamelden de wandelaars zich om op pad te gaan naar boca Djegu. 

Over de paden was in lange tijd niet gelopen, naar het scheen. Overal moest moest wel een takje ge snoeid worden. 

We kwamen op de vlakte uit die we over moesten steken om langs de keringsmuur te lopen de rooi in. Ook hier moest flink geknipt worden. Het pad leek het pad, maar we moesten toch even zoeken. We kwamen in de rooi. Het bleek duidelijk dat er niet veel wandelaars hier geweest waren. Knip, knip. 

Uiteindelijk via rulle hellingen kwamen op het pad  dat naar de boca leidde. Voor de wandelaars die hier nog nooit geweest waren, was het een enorme verrassing. Deze mistieke boca met haar pyramidevormige rots blokken gaven magisch beeld aan de boca. De overhang was majestueus. Als er een flinke regenbui valt, kun je hier goed schuilen. Schelpen lagen er niet veel. De boca heeft niet veel plastic, gelukkig maar. 

We liepen terug via de T.V. mast en waren na 1 1/2 uur bij onze auto's.

Iedereen een Bon Pascu toegewenst.

Met een vrolijke wandelgroet,

Groetend, G.K.

Wandelverslag landhuis Noordkant 13-10-2019

Beste wandelaars,

Op de porch van het Landhuis Noordkant

Bon siman.

Verzamelen bij de kippenfarm, het koelere weer had de nodige wandelaars aangetrokken, ondanks de vele afzeggingen. 

De slagboom over en we waren op weg naar de volgende hindernis. Het ijzeren hek, waar je met pijn en moeite je langs wurmt om je pad te vervolgen. Bij de tweede afslag linksaf, het Maagdenpad op. We wisten van de vorige keer dat we op terugweg over het Combipad en Maagdenpad moesten, deze  versperd waren door omgevallen bomen. Nu is het pad na veel zagen weer begaanbaar. 

Dromen voor de voetgangers. Paden waarop lage Wabiboompjes groeien. Je moest uitkijken, geen gedroom meer. Slingers waar je de Enfrau moest mijden. Het leken af en toe wel geitenpaadjes. Neen, deze wegen gaan niet over rozen. 

Plotseling doemde het vervallen landhuis voor ons op. Het was omringd door Wabi geboomte en we wilden door de voordeur komen om de Haloweeensfeer te proeven. In de jaren 60/70/80 werden hier door familie eigenaren de Haloweeenfeesten georganiseerd voor genodigden. De muurschilderingen herinneren ons hieraan. Nu is het landhuis in onbruik geraakt met een rustgevende achterporch, waar we een slokje namen. De indiaanse inloopput werd ook afgeschermd door Wabi. Dit is wel eens anders geweest. Vroeger toen er nog gesnoeid werd, kon je er gewoon inlopen. Als het geregend had, stond de tanki vol water en werden er autos gewassen. Ach, die goede oude tijd. We togen na aangenaam verpozen naar het eindpunt via de Clandestiene weg en kwamen veilig aan bij onze autos. We hadden er al met al minder dan 1 1/2 uur over gedaan.

Voor de volgende week een iets langere wandeling. 

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

Wandelverslag San Pedro, Kiridongo expo. 20-10-2019. Noord

Beste wandelaars,

Foto collage , cooyright H.KK

Bon siman.

Mama Dongo stond ons uit te zwaaien toen we naar de Yubi's expositie wilden vertrekken. De koeien loeiden en de paarden hinnikten als uitgeleide van de  gemeleerde wandelgroep. 

Het eerste stuk was ietwat saai. Een troosteloze weg. Gelukkig was het niet zo heet en er blies een windje wat voor enige verkoeling zorgde. 

Rechts had je de bergwand met zijn vele nissen en grotten van het terras en links was de grillige noordkust met zijn opspattende water. De paden lagen bezaaid met stenen en koeienvlaaien en waren goed begaanbaar. Hier en daar stond een plasje. Er was een buitje gevallen.  

We zagen de rots die de plaats van de expositie aangaf, opdoemen. Kieren en spleten zag je in de rotswand en zelfs nissen, waarin de wonderlijkste attributen verstopt waren. Een foto van moeder Maria stond verscholen in een nisje. De tentoonstelling breidt zich uit. Nu de paaseieren nog. 

We liepen naar de vierde windmolen en verzamelden ons op de kust, waar via een gemaakte ladder meteen op de rand met de zee kon begeven en het aangespoelde hout kon oprapen. Helaas ieder zag af om de ladder af te dalen vermoedelijk vertrouwden de voetpadders het bouwsel niet zo erg. 

Zelfs het huisje verderop werd maar mondjesmaat bezocht, waar je toch een schitterend uitzicht hebt van het opspattende water langs de noordkust. Het was bewolkt en dat gaf een charmant tintje aan de omgeving. Niemand kon een fatsoenlijk houtje vinden. 

Ik heb een foto genomen van de grote klossen hout, die blijkbaar iedereen te zwaar vond om mee te nemen. 

Het dispuut brak los of Houtjesbaai wel hier ligt bij de eerste punt waar de ladderafdaling begint of te wel verderop bij de Boca. Sommigen dachten dat er een pad naar toeliep, dan was het mogelijk de kuststrook bij de stellages dat dit Houtjesbaai was. Ik heb het geprobeerd uit te vinden, maar dat is niet gelukt. Na nog langs de kust gebanjerd te hebben, volgden we het pad omhoog en kwamen uit op de weg die naar San Pedro liep. 

De bron en de Kayuda bomen waren de laatste momenten van deze wandeling. De Kayudabomen hingen vol met vruchten die op schubappels lijken..

Met een vrolijke wandelgroet,

Groetend, G.K. (verslag en overige foto's)

  

Wandelverslag Chollerhut, Hippodroom, landhuis Brievengat, Steenbrekerij, Schietbaan, 14-07-2019.

Bon siman.

De chollers waren niet thuis. Het afval rondom gaf aan dat hier vrolijk geleefd werd. De bierflesjes waren niet te tellen. Een oude radio had het begeven. Geen vrolijke noot te horen. De zon en de weersomstandigheden hadden hun best gedaan, alles leek allemaal even treurig. 

 Naa Landhuis Brievengat

 Landhuus Noordkant

Pad naar de steenbrekerij

Alvorens we de route hervonden om naar de chollerhut te komen moesten we ons een weg banen. Helaas moesten we terug om even later de route bij het bultje stenen weer op te pakken. Na vele linten die het pad markeerden, kwamen we de chollerhut voorbij en genoten van de troep die achtergelaten was. 

Het duurde nog een geruime tijd voordat we de route naar de renbaan vonden. Ook hier waren het de linten die hun best deden. De tribune stond er nog, maar de paarden waren vermoedelijk op hol geslagen. De renbaan stond vol onkruid. Een leuk nostalgisch uitzicht had je van de tribune. We liepen naar de poort aan de weg naar landhuis Brievengat. De waakhonden van de oppaster van het landhuis begroeten ons met veel geblaf, alsof ze wilden zeggen, dat je hier beter niet in kan gaan. 

We staken de vroegere parkeerplaats over en kwamen bij een geschaafde hoop uit, die we op en af gingen. Het pad erachter was blijkbaar in lange tijd niet gelopen . Nu moesten we het terras omhoog op. Af en toe kreeg ik een zetje, als ik een stap te hoog vond. We waren op de Ogemweg aangeland. De electrapalen volgden we tot aan waar ze niet meer te zien waren. Op dit pad heeft de Ogem de palen weggehaald of doorgezaagd. We vonden er vele met de mooie geleiders beschadigd. Uiteindelijk kwamen we bij de steenbrekerij. De verzamelbak was er afgescheurd en de schoolbus stond vertrekklaar in het geboomte. We liepen langs de mijn waar de grote keien gewonnen werd.

We liepen het pad af naar de schietbaan en rusten even uit en namen het laatste slokje om ons voor te bereiden op het landhuis Noordkant. Hier werden vroeger Halloweeen feesten gehouden. De decoratie getuigt nog hiervan. Op de porch met de oude mispelboom is het altijd gezellig toeven. We keerden op onze schreden om en liepen langs de inloopput die door het struweel amper te zien was.

We waren op de terugtocht naar onze autos. Na 2 uur en 40 minuten terug bij de kippenfarm.

Ik hoop dat U een prettige wandeling heeft gehad.

Groetend, G.K.  

Wandelverslag ,Archeologische route, Patrick 07-07-2019

Beste wandelaars,

Bon siman.

Na dat we onze autos hebben geparkeerd bij de huisjes tegenover het palmenbos, togen we op weg naar het oude landhuis. We wachten nog even op enige wandelaars die waarschijnlijk moeite hadden het verzamelpunt te vinden. Terwijl we wachten kwam het bericht dat enkele autos op privee grond stonden en men liever had om het kaal geschaafde stuk te gebruiken. Zo gezegd, zo gedaan, want we willen geen boze gezichten. We moesten de Oude weg naar Westpunt weer helemaal terug, totdat we bij de afslag aankwamen, die naar het landhuis leidde. De bloembakken waren amper te zien, zo verscholen zaten ze door het struikgewas.  De waterbak kondigde aan dat we het landhuis Patrick naderden. Helaas dorst niemand erin, daar de muren op instorten stonden. Ingestorte muren gaven de waarschuwing.

Het paadje achterlangs geflankeerd door de Enfrau voerde ons naar de kuil en gebouwtje waar vroeger gedoucht werd. Na enig knipwerk liepen we het pad af dat ons bij de dam bracht. We klommen de dam op en af. Het kwam uit op een vlakte waar het sluisje of overloop te zien was. De weg naar de ovale put was versperd door omgevallen geboomte en we hadden hier niet op gerekend. De ovale put dan maar een andere keer. We staken de vlakte schuin over en kwamen bij de cilindergraven, die zagen eruit of er net grafschennis was gepleegd. We zullen het maar op de tand des tijds houden.  We vervolgden onze route naar de Magazina. De geschonden gevel doemde voor ons op. Maar via het zandpad was het gemakkelijker te benaderen. Fototoestel in aanslag. Enige kiekjes.

 De graven

Het oude landhuis

 Magasina

Het bekijken van de graven

Na de magazina hadden we nog een badhuis in petto. Goed opletten of we het paadje zagen aan de rechterkant vn de weg. Een keer sloegen we te vroeg af. Gelukkig vonden we de volgende en nu was het wel raak. We klommen de heuvel op met veel knipwerk en kwamen uit bij wat vroeger een huis was met een grote regenbak. Je kon zien dat men hier veel plezier heeft gehad. Ook hier moest veel gesnoeid worden. Bij een afdaling waren we een beetje verdwaald. De  mondi werd steeds dichter de knippers hadden druk werk. Hier waren wij 2 jaar geleden geweest en in die tijd was het struweel behoorlijk dicht geworden.

Na deze vroegere uitspanning was het op weg naar onze autos. We liepen onder de rode toegang door naar onze geparkeerd staande autos.

Groetend,

Germen.  G.K.

Wandelverslag Harmonie, 30-06-2019

Beste wandelaars,

Bon siman.

Pas op voor de man, die niets te verliezen heeft. Edoch welke man heeft niets teverliezen, zijn eer misschien? Als het overduidelijk is, kun je alleen maar ruiterlijk bekennen. Mogelijk kom je er mee weg. En waar een weg is. is ook het rechte pad. Waarschijnlijk vind je het juiste pad door al die begroeiing heen.
Van twee kanten  kon je de Caribische zee zien. We liepen de heuvel op en ja hoor nar het zuiden keek je over de C.O.T. heen naar de zuidkust en over Grote Berg zag je de noordkust.
Het twee zeeënpunt gaf je het uitzicht naar twee kusten. We konden er niet genoeg van krijgen. Ik zag sommigen zo intens genieten, dat ik er tranen in mijn ogen van kreeg en dardoor een hele poos niets meer zag waar ik liep. Al struikelend over de onregelmatige ondergrond hervatte ik mijn tegenwoordigheid van geest na het afdrogen van mijn ogen. De begroeiing is verschillend Hte struikgewas tierde welig ondanks de droogte. Je kon merken dat er niet veel wandelaars er geweest waren, want ofschoon er linten hingen hier en daar leken de paden weinig onderhouden. 

 Hilu di Diable

 Teku

 Watakeli

Yerba stinki

 Distel

De Wandelaars

We strompelenden en struikelend verder en zagen buiten de Bringa Mosa ( vechtend meisje ), de Flaira met zijn antidoot en de Mata Pisca wiens blaadjes een bedwelmende werking heeft op de vissen. De Watakeli stond niet in bloei, als zij bloeit geven de witte bloemetjes een geur af die naar parfum ruikt, zij droeg ook geen vrucht. Deze oranje vruchtjes worden ook wel bessie di llora of bessie di prikichi genoemd.Kortom het was een verdorde boel, maar ook dat heeft haar charme. Gelukkig glommen de blaadjes van de Oliba, peulendragend si bij het opengaan een scharlaken rode kleur te bewonderen. Sinterklaas zijn mijter valt er bij in het niet. De Tekus waren in volle aantal aanwezig aan weerszijden van de paden, maar geen stond er in bloei. Als deze bloeit kun je dat herkennen aande roodheid van de bladeren en als hij in volle bloei staat kun je een rozet, paarse bloemetjes op een villten kussentje zien. De fotos zijn op een vorige wandeling genomen. Alleen de laatste twee zijn van deze voettocht. Na 1 uur en een 15 minuten waren we bij het vertrekpunt aangeland. 

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.  

Wandelverslag Groot St. Joris en Choloma, de seru Palomba. 31-03-2019

Beste wandelaars,

Bon siman,

Donder en bliksem konden ons niet deren ook al onweerde het niet. Wel was de lucht bewolkt, heerlijk wandelweer.  We togen van start, maar werden gelijk teruggeroepen, daar er een paar laatkomers arriveerden. We hielden halt achter het landhuis, dichtbij de koralen waar het vee overnacht. Nu waren ze allemaal op pad om hun maagjes te vullen. Dat valt niet mee in deze droge tijd. 

Oude Flamboyant

We kwamen achter de uitspanning van Choloma aan. Er leek flink geschaafd en een omheining was opgeworpen, waar we niet overheen konden. We zochten naar een doorgang en uiteindelijk vonden we die. Er waren hopi werklui aan het werk om de zaak netjes te maken. 

We liepen over het recreatie gebied van Choloma heen en namen de slagboom zonder slag of stoot.

Bos

De klim naar de seru Palomba was geen gemakkelijke opgave,  Sommige paden waren onzichtbaar geworden door dat veel bomen omgevallen waren. De paden hadden een grote snoeibeurt nodig, want blijkbaar komen we hier maar een keer per jaar. 

Uitzicht vanaf de seru Palomba

De afdaling was precies van hetzelfde laken een pak. Ook hier waren de doorgangen amper te zien. Gelukkig ware er lintjes in overvloed en konden we de trail volgen. We kamen bij een bouwval uit. Het huisje was in jaren niet bewoond geweest. De plafonds hingen er treurig bij en deuren en kozijnen hadden hun beste tijd gehd.

Nog even naar het weekendhuisje met de schelpenbak en de mooie koraal.  Een slokje en weer opweg om het laatste gedeelte af te leggen. 

Nadat de Puta Perfumdo gepasseerd te zijn, waren we het spoor bijster. Overal zagen we geitenpaadjes en uiteindelijk volgden we deze en kwamen weer op bekend terrein. We namen de weg die uitkwam achter het landhuis. 

Het landhuis en put

Na nog even nagepraat te hebben bracht de bewoonster van het landhuis nog enkele wandelaars naar de stallen en vertelde ze daarover.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

Wandelverslag San Pedro, Clusia, Fosfaatmijn. 17-03-2019

Beste wandelaars,

Bon siman.

Op naar de oude fosfaatmijn. 

Rotsblokken op het pad

De wandelaars gingen met een vrolijk gemoed op weg over de vlakte van Hato en kwamen bij een weg die naar de grot en de Clusia leidde. 

 De grot

De grot, andere kant.

De weg was smal, ook wel eens breed, maar de voerman lag niet te rusten en zodoende klommen we gestadig verder op naar de grot. Een paar enorme rotsblokken kwamen we tegen en het rotsige pad liep langzaam omhoog. We zagen de opening die ons tot uitrusten noodde, evenwel gingen we het smalle rotsachtige pad omhoog.

Hier moest ik even bekijken hoe het verder moest. Een verval van bijna twee meter moesten we overbruggen. Met een zetje en met behulp van de uiteinden van de rotsen trokken we ons op en klauterden we naar de Clusia. 

Clusia, zaaddoosjes

Hij stond niet in bloei, maar wel waren er zaaddoosjes te zien. 

Het gehuppel over de spleten lieten we aan ons voorbijgaan, daar we de route onder Clusia bomen namen. Het mocht niet baten brede spleten waren hier ook. We kwamen aan een breed pad, waarbij de wandelaars in de gelegenheid waren gesteld om de fundamehten van het vervallen wachtershuisje te bezoeken. 

Daar dit bezoek een heen en weerdertje was, liepen de wandelaars die bekend waren alvast naar de Mina di Fosfaat. Voorzichtig keken we over de rand, want we wilden wel enig idee hebben, hoe diep het was. 

De fosfaatmijn

Nu kwam het pad dat ons naar de rand van het terras bracht. Voorzichtig daalden we af en desnoods moest je gaan zitten en je benen uistrekken om het volgend rustpunt voor je benen te bereiken.

Kleuren

De overhang is van ongekende schoonheid. 

Gaatjes in het zand van de Lion Ant

Op het zand zagen we overal gaatjes van de Lion Ant die de mieren in de val wil lokken. Het mondi pad, dat we nu betraden was prachtig en je waande je in een andere wereld. 

 Geen schildpadden

 Sargassum

Uitzicht over Hatovlakte

We kwamen uiteindelijk uit op een zandweg  die ons naar de schildpadden voerde, tenminste dat dachten we. Het roet in het eten was het zeewier. De boca lag vol met Sargassum. De lieve schildpadden lieten zich niet zien. We hebben zover er plaats was nog even op het bankje gezeten , maar het mocht niet baten, de leatherhead, de Driekiel en de Groene schildpad lieten zich niet zien. 

Om zes uur keerden we naar onze auto's terug en waren half zeven op de plaats van vertrek aangeland.

Ik hoop dat U een prettige wandeling heeft gehad.

Met een vrolijke wandelgroet,

Groetend, G.K.

Wandelverslag Santa Catharina, Tunnel en Boca's, 03-03-2019.

Beste wandelaars,

Bon siman.

Het huis van de Sabbia, het plantje met de gele kelkjes en de sumpinas, die op de trap en het bordes het landhuis sieren. Ik denk dat ik maar een sabbiatical neem, een zogenaamde geurdag. Deze schitterende plant heb ik alleen hier gezien. 

Zoals de meeste landhuizen in verval. heeft het kenmerken van grandeur en koninklijkheid. Een prachtig uitzicht over de vlakte, waar veel Pal'i taki bomen groeien en als het geregend heeft de enorme vijver vpl staat met hemelwater die de bomen doet weerspiegelen. Het lijkt wel een tover- tanki.

Na het verzamelen togen we op weg naar de Savanne di yerba langs het pad dat naar landhuis Santa Catharina gaat. Bij grote witte steen sloegen we het pad in dat ons naar de Savanne di yerba voerde. Ook hier weer bij grote witgeverfde steen, deze steen lag al een ietsje het pad op, linksaf. 

We kwamen nu in het gebied van de Savanne. Op een heuvel zagen we eeen zwartwitte betonnen paal, welk het hoogste punt van de omgeving aangeeft. Het ging heuvel op en af. en we kwamen in de buurt van de noordkust. Vroeger kon je direct doorsteken naar Boca Chiki, maar sinds je alle scharen voorgaats moet hebben en het lastig om je een weg te banen is dit een no-go.

Bij de boca Chiki aangekomen troffen we daar twee eenzame vissers aan. Ze hadden al een visje gevangen. Het water was ruw en spoelde onverwijld de boca binnen.

We keken naar het waterspel van de bruisende golven die de tafeltjes overspoelde. Je moet daar niet invallen, want je komt er niet gemakkelijk uit. Op naar boca Grandi. Deze boca liet minder spectaculair waterspel zien. Het waren meer of minder aanrollende golven met schuimende toppen. Bij boca Labadera konden we even uitblazen en een slokje drinken. 

De Banana di Rifi was hier volop aanwezig. 

Dit plantje heeft een natuurlijke eigenschap om badkamerexceem te genezen. Je moet het banaantje doorbreken en het vocht tussen je tenen smeren.

De Tunnel of the Doom was de volgende stop. Deze inham kun je inlopen en je ziet het schuimende water door naar de overhang te kijken. Duikers moeten heel rustig water hebben eer ze er ingaan. Het schijnt dat er verderop een kamer is waar je adem kan halen. Wij hebben het maar gelaten voor wat het was, trouwens niemand had duikspullen bij zich. 

We spoeden ons daarna naar het pad dat naar het vervallen landhuis leidde. Bij het landhuis aangekomen moest je een heuvel op, waar vroeger een gehele trap was. Hier bloeiden aan het eind bij het opgaan naar het bordes de gele Sabbia bloemetjes uit een aartje. Dit gaf allure aan het landhuis. Nu zijn ze bijna allemaal verdwenen. Geen zonnige sfeer meer. Het landhuis waarvan geen pan meer op het dak lag, is van binnen te zien behoorlijk vervallen.  Je moet op eigen risico er door heen banjeren en uitkijken dat geen pan of bint op je hoofd krijgt. We keerden weer naar onze auto's en hadden precies twee en een half uur over deze wandeling gedaan.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.