Wandelverslag Loesje op de Meiberg, 03-11-2019.

Beste wandelaars,

Bon siman.

Wie is Loesje? Daar weet de drummer van de band meer van, want hij noemde haar wel zijn "snoesje" en dan moet je van verdomd goede huize komen, wil je er een snoeskip op na houden. In elk geval togen wij op weg via de Marleine trail op zoek te gaan naar Loesje. Het verzamelpunt bij de Orsilon Bar stond vol met auto's  waarvan de wandelaars wel eens wilden zien , wie Loesje eigenlijk was. Om 16.00 uur gingen we op pad. 

De middag is van ons. Het ochtendgloren wordt minder, als je niet zo'n vroege vogel bent, maar uilen vliegen ook. 

We verlieten de bar, die vroeger Orsilon heette of zoiets. Het opnieuw geschilderde huisje met  ernaast een feestje,die behoorlijk wat mensen trok. We staken de weg over en kwamen op een zandweg met opgeworpen heuveltjes om het doorgaande verkeer te bemoeilijken. We liepen deze zandweg tot we een bocht doorgingen en het bord dat Marleine thuis was aangegeven door dat bord. Hier moesten we linksaf slaan. Het was Wabi alom. Er moest flink geknipt worden eer we een paadje zagen. dat heuvel op ging.

Ook dit pad was niet vrij van deze stekels. Iedereen verwonderde zich er over dat je deze heuveltop een uitzicht had naar het vliegveld De aanvlieg richting bevindt zich vlak naast deze heuvel en vanaf het zitje Loesje had je een prachtig uitzicht op de aanvliegende vliegtuigen. Na dit oponthoud vervolgden we onze voettocht naar de Indiaanse kop die hoog in de hemel verhief. Er waren geen liefhebbers om de rotswand te bezoeken en we besloten om het pad te nemen die ons bij de ingang van de Kathun rooi bracht. Een altijd mooi mondipad. Het had blijkbaar flink geregend want we moesten de plassen omzeilen.

Na de zoveelste waarschuwing om niet te struikelen over de afgezaagde boomstammetjes, struikelde ik er over. Gelukkig hadden de dames erop gerekend, want in een mum van tijd stond E.H.B.O. hulp

paraat. Het barretje bracht verpozing en een koel drankje ging er weldadig in.

Ik hoop dat een prettige wandeling hebt gehad.

Met een vrolijke wandelgroet,

Groetend, G.K. (verslag en foto's. Ook een foto van P.)

Wandelverslag Rif St. Marie, valleiroute, 21-07-2019.

Beste wandelaars,

Bon siman.

 De kust

 De ladder

 De wandelaars

Ladder af

Richenel het oude bar-restaurant was het verzamelpunt en van hier togen we naar de baai van Rif St. Marie, dat zich achter het vervallen landhuis uitstrekte.

We namen de aanlooproute en via de windsurfers die al naar huis waren, vingen we onze wandeling bij de witte paaltjes aan. Het was net of je het sprookjesland Rif St. Marie binnen wandelde. Hoog op de achtergrond rezen seru Largu en seru Lucia op. Dit majestueus decor gaf je het gevoel, dat je je niet op Curacao waande maar in een toverland, dat toevallig Korsow heette. Na de witte paaltjes vonden we de cilindergraven verscholen in het struikgewas aan de rechterzijde en de indigobakken aan de linkerkant. Even daarna gingen we linksaf een pad de mondi in. De valleiroute. De overhang van de seru Largu is een unieke plaats. We namen er een slokje op. Bij een boom die bij het terras stond kon je al klimmend het terras op en kwam je op de route van de seru Largu, die ons al eens eerder parten speelde. 

Deze route is ruim 3 uur lang en er is wel een Mamilaria ( de kleine Melon di seru ) te zien. Daar dit niet de bedoeling was, liepen we naar het valleipad en vervolgden onze route naar de kust. De terraswanden van seru Largu en Lucia torenden hoog boven ons uit. Heuvel op en heuvel af en we kregen de kust in zicht. Over het koraal strand lag veel aangespoeld plastic en op de achtergrond lag het C.O.T. met zijn witte olietanks te blakeren in de zon. 

Het bootje dat gestrand was, was nagenoeg geheel gestript. Een fotogeniek object dat wel. Langs de Tabbacco di Piscador wandelden we naar de wand van de seru Lucia met zijn geheimzinnige nissen. We konden door het struikgewas niet er al te dicht bijkomen. Jammer. Verschillende ornamenten leken op draken koppen die hun nek uitstaken om ons te grijpen. Gelukkig is er niemand het slachtoffer geworden van dit buitennissige gebroed.

We liepen het pad af en kwamen op de geasfalteerde weg uit en doken het paadje in dat ons uiteindelijk bij onze auto's bracht . Ook nu aan het einde van de wandeling was er belangstelling voor de Indigobakken en de cilindergraven.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

Wandelverslag Harmonie, 30-06-2019

Beste wandelaars,

Bon siman.

Pas op voor de man, die niets te verliezen heeft. Edoch welke man heeft niets teverliezen, zijn eer misschien? Als het overduidelijk is, kun je alleen maar ruiterlijk bekennen. Mogelijk kom je er mee weg. En waar een weg is. is ook het rechte pad. Waarschijnlijk vind je het juiste pad door al die begroeiing heen.
Van twee kanten  kon je de Caribische zee zien. We liepen de heuvel op en ja hoor nar het zuiden keek je over de C.O.T. heen naar de zuidkust en over Grote Berg zag je de noordkust.
Het twee zeeënpunt gaf je het uitzicht naar twee kusten. We konden er niet genoeg van krijgen. Ik zag sommigen zo intens genieten, dat ik er tranen in mijn ogen van kreeg en dardoor een hele poos niets meer zag waar ik liep. Al struikelend over de onregelmatige ondergrond hervatte ik mijn tegenwoordigheid van geest na het afdrogen van mijn ogen. De begroeiing is verschillend Hte struikgewas tierde welig ondanks de droogte. Je kon merken dat er niet veel wandelaars er geweest waren, want ofschoon er linten hingen hier en daar leken de paden weinig onderhouden. 

 Hilu di Diable

 Teku

 Watakeli

Yerba stinki

 Distel

De Wandelaars

We strompelenden en struikelend verder en zagen buiten de Bringa Mosa ( vechtend meisje ), de Flaira met zijn antidoot en de Mata Pisca wiens blaadjes een bedwelmende werking heeft op de vissen. De Watakeli stond niet in bloei, als zij bloeit geven de witte bloemetjes een geur af die naar parfum ruikt, zij droeg ook geen vrucht. Deze oranje vruchtjes worden ook wel bessie di llora of bessie di prikichi genoemd.Kortom het was een verdorde boel, maar ook dat heeft haar charme. Gelukkig glommen de blaadjes van de Oliba, peulendragend si bij het opengaan een scharlaken rode kleur te bewonderen. Sinterklaas zijn mijter valt er bij in het niet. De Tekus waren in volle aantal aanwezig aan weerszijden van de paden, maar geen stond er in bloei. Als deze bloeit kun je dat herkennen aande roodheid van de bladeren en als hij in volle bloei staat kun je een rozet, paarse bloemetjes op een villten kussentje zien. De fotos zijn op een vorige wandeling genomen. Alleen de laatste twee zijn van deze voettocht. Na 1 uur en een 15 minuten waren we bij het vertrekpunt aangeland. 

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.  

Wandelverslag Pannekoek, Seru Pilaar, 10-03-2019.

Beste wandelaars,

Bon siman.

De beste stuurlui staan aan wal. Ik heb nog bij de allerbesten gekeken of er een geschikte goede tussen zat, maar bij nader inziien, kon ik er geen eentje vinden. Tussen de allerbesten is wel moeilijk zoeken of er nog een goede bij zit. Ik dacht dat ik er eentje gevonden had, evenwel die wou niet gaan sturen en bleef liever bij moeders de vrouw. Je moet roeien met de riemen, die je hebt. 

Gelukkig waren er liefhebbers genoeg met riemen.  En zodoende houd ik me maar bij de bloemejes.

Op weg van de rotonde die bij Cost U Less naa naar de rotonde van Zegu aan de rechterkant van de weg bij een Tienda die batidos verkocht, zag ik een Bonchi Kabei die volop in bloei stond. Ik heb er een foto van gemaakt die U hier aantreft.

Bonchi Kabai  (Erythrina velutina)

Bij het Landhuis Pannekoek was amper plaats om te parkeren en daar we toch Pannekoek inmoesten reden we de geasfalteerde weg in die naast de uitspanning ligt, waar men iets voor de dorst kan kopen.  Normaal staat hier in de rooi naast de weg (links) de Barbol di Junckuman, de trots van de Jonker. een gele bloem die op een phallus lijkt. Een bloem die niet veel op Curacao voorkomt. Helaas bloeide hij niet. 

Bij het huis van Marijke aangekomen, parkeerden we zoveel mogelijk langs de kant van de weg en togen we op pad. 

Het laantje gaf al vrij vlug aan waar Marijke's nature trail begon. We kwamen in de rooi en klommen het pad omhoog naar Seru Pilaar waar het hoogste punt van de omgeving vereeuwigd werd.

De muur over en we volgden de bergkam. Mooie uitzichtenwaren ons deel. In de verte zag je Boca San Juan en Boca Sal voor ingezetenen. Hier haalt de hele buurt van Pannekoek zout, voor zover hij of zij zich aan de ze klim waagt. Het had duidelijk niet veel geregend, want het zout glinsterde ons tegemoet. 

zout voor het opscheppen

Bij playa Sal opperde een wandelaar om de route via de andere kant van de boca te vervolgen. Meteen heb ik haar tot route aanvoerder benoemd. Ik wist overigens niet dat het heuvel op en af was. Een zware route dus. 

het nieuwe pad

Gelukkig kwam iedereen behouden aan op het pad dat naar de waterkering ging. Een slingerend mondipad dat via een rooitje bij de het water van San Juan uitkwam. De Mangrove stond hier te genieten van de rust en het het brakke water. 

de oude keringsmuur

De keringsmuur is een enorm waterwerk geweest. Het brokkelt nu af. Een nieuw pad bracht ons wederom bij de rooi terug. Gelukkig had het nu niet geregend want we konden er met gemak doorheen, dat is wel eens anders geweest.

In de bewoonde buurt stapten we uit de rooi en spoeden we ons naar het eindpunt. De maishi chiki stond er vergeeld bij. Ik denk dat er niet veel geoogst wordt.

Na 2 1/2 uur waren we bij onze auto's terug.

Met een vrolijke wandelgroet,

Groetend, G.K.

 

Wandelverslag Porto Marie, Vogeluitkijk, PLaya Hunku, 24-02-2019

Beste wandelaars,

Bon siman.

Het is al bijna een jaar geleden dat we deze tocht gedaan hebben. Dat was te merken ook, want sindsdien is er niet meer geknipt, lijkt het. 

Langs de putten, waar bijna geen water in staat, kwamen we bij de vogeluitkijk aan. Een stevig gevaarte, uit houten balken en planken opgetrokken uitkijk. 

Vroeger toen je de trap opging moest je uikijken voor maribomba's die zich verborgen hielden onder je voeten. Mij hebben ze al te pakken genomen, vandaar dat ik huiverig ben om de trap op te gaan. 

de vogeluitkijk

Gelukkig dat nu niemand er last van had, want zo'n prik is niet zo leuk en doet behoorlijk pijn. 

Langs het smalle, begroeide paadje vervolgden we onze weg. We kwamen nog een put tegen. Ook deze stond droog. 

de put verborgen in het kreupelhout

Het had de afgelopen weken niet geregend. Een spettertje was er hooguit gevallen. We waren zwaar tegen de regen uitgerust. De meesten van ons hadden regen poncho's en paraplus bij zich, want je kon niet weten. 

Het geluk is met de nietwetenden en we sloften naar het landhuis dat betere tijden gekend heeft. Het verhaal van een vroegere wandelaarster ging er dan ook in als koek. Het schijnt dat er een Amerikaanse dame was, die allemaal lijken aan de bomen zag hangen. Nu moet U weten dat in de vorige eeuw in de jaren dertig er een blikseminslag is geweest. Door de brand die ontstond is het landhuis tot de grond toe afgebrand, maar van superfisical elementen heb ik bij mijn weten nog nooit gehoord. Ofschoon er een redu gaat, dat het niet pluis is, als je er des nachts verblijft. Spiritu. De witte wieven is er niets bij vergeleken. Er schijnen zelfs Dromedarissen, kamelen en olifanten gespot te zijn.  

De entree was gemakkelijk te vinden. Voor de wandelaars was er een trap aangelegd om de fundamenten te bewonderen.  Aan de ijselsteentjes kon je zien, waar vermoedelijk de keuken is geweest. Nadat iedereen goed rondgekeken had en via het houten trapje, dat tevens als entree diende, op het pad aangeland was, vervolgden we de route naar playa Hunku. 

Je moest een slagboom voorbij. Als je de sleutel kan bemachtigen, heb je een prive strandje. Vroeger bloeide hier de Morning Glorie volop langs de route. Playa Hunku is een idyllisch strandje dat tussen twee heuvels ingeklemd zit. Rechts, als je met je gezicht naar de zee staat, heb je de seru Dingu en links de seru Mattheo. 

Je kunt er heerlijk schelpen en koraal stenen zoeken. 

de seru Mateu op

Over die laatste, de Mattheo, moesten we om bij het eindpunt uit te komen, echter er zit een vervelend stukje tussen voordat je de treden van de trap bereikt, oppassen geblazen. Voor degenen die het niet aandurfden, was er een alternatieve route; zij konden op de terugweg het door een blauwe steen gemarkeerd paadje nemen. 

uitzicht vanaf seru Mateu

Op seru Mattheo heb je prachtige uitzichten over het Porto Marie plantage  en het strand. 

Na ruim twee uur waren we terug bij de auto's.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K. 

Wandelverslag Priesterberg, Seru Pretu, Landsradiotrap. 27-01-2019.

Bon siman.

inleiding:

Het lijkt mij nu we het over de Pottenbakkers hebben gehad, dat de pottenkijkers zich van de beste kant laten zien. Je kent de situatie wel. Nieuwsgierig naar wat er in de keuken gebrouwen en gebakken wordt, naar wat de pot schaft, heeft altijd van velen de aandacht. Mijn moeder joeg iedereen haar heiligdom uit met de woorden, als je ziet wat hier gebeurd, dan lust je straks niets meer. 

Landhuis Habaai

De pottenkijkers kijken in de potten, voordat de maaltijd op tafel staat en snuiven de al dan niet heerlijke geuren op. De gedachte " van wat eten we vandaag" wordt meestal vervangen alweer "hutspot" aandachtig de geuren die opgesnoven worden.

Mijn tante zei "eerst een ondergrondje en dan we er tegenaan". Ze had gelijk, want op een lege maag kun je weinig uitrichten. 

 De Trap

Verslag:

Zo ook, is met het wandelen. Met een lege maag kun je net zo goed thuis blijven en zeker geen trap van 524 treden omhoog gaan. Gelukkig heeft de tijd tanden, het zijn er al lang geen 524 opstapjes  meer. 

De leuning is niet meer of te wel het spandraad dat als begeleiding diende en met het nodige houvast je naar boven hielp naar een hoogte van 138 m.  Je moet dan wel het laatste stukje bij een rots op, maar dat maakt niet uit voor lenigaards.

Verzamelen is geen kunst, evenwel stonden we dichtbij de gallerie, we hadden wel "het gevoel van".

Welgemoed gingen we op weg. Het was even banjeren door het hoge gras en we kwamen bij de graven aan. Vroeger waren het er vijf. maar sinds er gebulldozerd is?

Seru Pretu - Priesterberg

Uitzicht

Het pad onderlangs de voet van de Seru pretu  was niet geknipt. Het leek wel dat wij hier voor het laatst zijn geweest en dat is ruim een jaar geleden. We moeste rechtsomkeerd maken. Een doorsteekje bracht ons op het achterpad, dat naar de wijk Australie liep. Een meneer wees ons de landsradiotrap. 

Na de trap kwamen we opnieuw in de problemen. De afslag die ons in de barrio Veeris moest brengen? Daar bleek geen doorkomen aan. Misschien een afslag te vroeg? 

We zijn de trap afgegaan en hebben het landhuis in verval Sainte Helene opgezocht. Oude dakpannen van Teeuwen lagen her en der verspreid. 

 Sainte Helene

De deuren waren dicht, zodat we er niet in konden. De trap die naar het bordes leidde, was begroeid met Pan de Diable (duivelsbrood). 

Na 2 uur waren we terug op ons uitgangspunt. In geblakerde toestand allemaal. 

Voor de volgende week moet ik het groot wandelboek er op naslaan.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

Wandelverslag Vallei Rif St. Marie, 18-11-2018

Beste wandelaars,

Bon siman.

Richenel (in Willibrordus) was de verzamelplaats. We vertrokken 15.26 uur naar het Kite surfers punt waar de wandeling naar de vallei begon. 

Over de vlakte die nog net niet overspoeld was, want langs het water moet je op natte voeten rekenen. Bij de betonnen paaltjes langs kwamen we eerst de cylindergraven tegen, aan de rechterkant van het pad. 

Na de indigobakken aan de linkerkant van het pad moesten we de mondi in. Na een beetje kruipdoor sluipdoor kwamen we in de vallei. 

De rotswanden van de Seru Largu rezen voor ons op. 

Schitterend in de zonnengloed deden ze majestueus aan. We volgden een kronkelend paadje en bij de markering sloegen we rechtsaf en liepen nu langs de imposante rotspartijen van de Seru Lucia om vervolgens uit te komen op het paadje dat naar Coral Estate ging. 

Peulen van de Oliba zijn opengebarsten

Het paadje achterlangs was een complete verrassing. Heuvel op heuvel af met telkens verrassende uitzichten of naar de rotswanden of naar de baai van Rif St. Marie. De proefmijn was een groot gat in de grond vermoedelijk gemaakt met behulp van explosieven. Blijkbaar was men op zoek naar fosfaat, mangaan of andere metalen.

Tal van watakelis stonden in bloei, maar een bloeiende Flaira heb ik niet kunnen ontdekken. Ruim voor zonsondergang waren we met zijn allen terug op de plaats waar de kitesurfers nog druk bezig waren. We konden zelfs de ketting open laten, daar we niet de laatsten waren.

U hoort nader.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

Wandelverslag Openlucht Museum Jan Thiel, 04-11-2018

Beste wandelaars,

Bon siman.

Bijgeloof.

Bijgeloof kent iedereen. Het onder een ladder doorlopen, in het midden in een heksenkring van paddenstoelen staan, het negeren van vervloekingstekens brengt ongeluk. Een bekende vevloeking is "de vloek van de farao. Een opgedroogde wezelpoot met drie grassprietjes om elke klauw geknoopt. Een schedel op een staak duidt allemaal op gevaar.

Daarentegen zijn konijnenpootjes, geluksmunten, kastanje in je broekzak en klavertje vier de brengers van hopi suerte. Om maar van knoflookbollen aan je deur te spijkeren en hoefijzers niet te spreken. Ik las als kind van die straatromans, In de "soete suikerbol" en "het plekje dat niemand wist". Daar kon je je geen buil aan vallen.

Men nam de gebruikelijke voorzorgsmaatregelen: Oude kleren werden omgekeerd aangetrokken, wanneer je het bos in moest, zwarte katten werden vermeden. Padden op Uw pad, wolvengehuil, je moest er even aan wennen. Kommer en kwel waren je deel, als je verkeerde dingen deed. 

Geel is de kleur is de kleur van de zon, een opvallende vrolijke kleur, die het brein, denkproces en zenuwstelsel stimuleert. Geel wordt geassocieerd met energie, zon, lente, zomer, een nieuw begin, levensplezier en geluk. Deze kleur stemt vrolijk en positief. Geel geeft focus en doelgerichtheid. Door de stimulatie van het brein staat de kleur voor kennis, wijsheid en volwassenheid, maar ook voor creativiteit en fantasie. Positieve associaties met geel zijn een gevoel van geluk, warmte, vreugde, en blijdschap.

Maar let op, geel heeft ook zijn negatieve associaties. Denk bijvoorbeeld aan jaloezie, onbetrouwbaarheid, verraad en lafheid. Verblijven in een overwegend gele ruimte maakt onrustig, je verliest er snel je geduld. Met geel kun je goed accenten aanbrengen, waardoor het vaak gebruikt wordt in advertenties met aanbiedingen. 

Mijn moeder waarschuwde mij altijd  voor het onzichtbare. De heks op haar bezemsteel (ik had nog nooit van mijn leven een heks op een bezemsteel gezien en nu nog niet) en de boze tovenaar, want daar moest je niet mee te maken krijgen, liet ze in alle toonaarden horen. Je voelde de magische kracht die haar woorden uitstraalde. Het donkere gat, het griezelig grote donkere gat, waarmee werd gedreigd, heb ik nooit gezien.  Ongelooflijk, ik ben er groot mee geworden, het donkere gat kon mij niet deren. Maar toch. De jaren gaan tellen en ik begin te geloven, dat hier op het eiland heel veel dingen gebeuren die we niet zien of voorzien hebben. De Brua in de grotten waar de stokjes op een bepaalde manier gesorteerd zijn en een geslacht geitje herinneren hieraan. Jarenlang stond er een poppetje in een nisje verscholen op de Kabritenberg. Het zal wel als een grapje bedoeld zijn.

Het gekras van een kraai of een raaf betekent; je zult een onaangename ontmoeting hebben.

Een omgevallen oliekruik zien.

Een zwarte hond een huis binnen zien lopen.

Een slang van het dak in de tuin zien vallen.

Een dakbalk zien splijten.

Wijn of water morsen, etc

Als je over de drempel struikelde in de morgen, kon je maar beter thuis blijven die dag.

Als je tijdens de maaltijd een haan hoorde kraaien, moest je snel een passende bezwering uitspreken of die dag niet meer eten.

Als je tijdens het eten over brand sprak, moest je vlug wat water over de tafel sprenkelen om alle brandgevaar te weren.

En zo zijn er ook verhalen over het boze oog, maar die bewaar ik voor een volgende keer.

--------------------------------------------------

DE WANDELING:

Openlucht Museum.

Om half vier 'smiddags gingen we van start. We liepen vrolijk en opgewekt om ons heen te kijken en we volgden het pad dat naar langs de kust loopt. Het was alsof je in een groene wei wandelde. Overal waren er groene struikjes en boompjes. De saliestruiken stonden in volle bloei. De Watakeli rook lekker. 

Het pad dat langs de kust liep en waar ons een kruipdoor sluipdoor te wachten stond wacht nog even. Het pad moest een degelijke snoeibeurt ondergaan,  zodat we terug gingen, want we kwamen niet om te snoeien. Het paadje op het terras langs de kust bracht ons uiteindelijk aan de kustrand met een mooi kustuitzicht. 

We volgden het pad naar de ingang. Hier werd vroeger koraal verbrand tot kalk. Men deed dat door er manzanillahout en bladeren voor het vuur te gebruiken dan had men minder last van Komeheine (termieten).  Het paadje omhoog langs de lagune was verrassend. Door een groene natuur wandelden we naar de flessenberg en het Openlucht Museum.

De autowrakken lagen er nog. Hoe oud die waren? Waarschijnlijk van voor de oorlog. Ook toen keek men niet zo nauw. We liepen naar de rand van de lagune en hadden een schitterend uitzicht over het water. Het leek wel of er een bruggetje was aangelegd om rondom de lagune te lopen. Dan hoefde je niet meer door het bos te klauteren.

We gingen verder en kwamen uiteindelijk weer bij de ingang van de lagune uit. Normaal zie hier veel reigers en pelikanen vissen. We liepen het oudste gedeelte van Jan Thiel binnen. Hier staan veel oude bomen zoals Palu di Sias en eeuwenoude Cadushis.

Het pad was slingerend en groen bedekt met af en toe uitzicht op de lagune met zijn zoutpannen.

Achter Cho Go Go kwamen we uit en spoedden ons naar waar we onze auto's geparkeerd hadden.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

Wandelverslag Michielsberg, 1- 10-2018.

ingang van de lagun

Beste wandelaars. Bon siman.

Met frisse tegenzin van de kat, tegenstribbelen hielp niet,  dronk hij smalend zijn melk. Met melk meer mans, dacht hij nog. Doordat de muis in het verdomhoekje zat, terwijl de kat zijn laarzen oppoeste, merkte hij op "In het donker zijn alle muisjes grijs, behalve dan die "zethem- oppers". 

Dit is een aanhef die nergens  opslaat, Maar tegenwoordig worden er dingen beweerd die kant noch wal raken. Blijkbaar de waarheid zit hem in het muizennisje, het verdomhoekje.

 nieuwe aanplant van Mangrove-bomen

 watervlakte

 lagun Sint Michiel

uitzicht

Zo'n mooie wandeling hebben wij nog niet gehad, zongen de voetpadders. De aanlooppaden waren van een ongekende schoonheid, tenminste dat er nog volkstammen over naar huis schrijven. Wat een leuk bos, en dat op Curacao bij Sint Michiel, de vissersplaats. 

 bijna op de top

 op de top

Het weer hielp ook een handje mee. Tot aan de top hielden we het droog tot iemand zei, ik zie een buitje aankomen. Iedereen gehaast naar beneden, maar het bleek loos alarm te wezen. Een niet noemenswaardig miezertje daalde op ons neer. De Manzanillabomen dachten eindelijk, daar heb je weer zo'n blarentroep. Maar helaas. 

 Guaba Baster appeltjes

Shimarucu-boom

Gelukkig zijn er ook nog andere, vriendelijker bomen. Bomen die hun praal en pracht tonen met bloemen en vruchten. Zo ook stond de Guaba Baster vol met vrucht evenals de Shimarucu in mijn tuin. De Mata Sanger, een Lantana Camara, wier oranje kleurige bloemen stond de omgeving op te frissen en de Salie di Seru met haar witte toefjes het pad op te vrolijken.

( oude Fransisco, eens een voorbeeldig gezagvoerder, zei nadat hij de Public Adress bediend had " Bullshit makes the grass grow green" en hij borg de spreekbuis op. Heel vroeger waren zijn ouders voor de quillotine gevlucht, vandaar zijn franse inslag. Hij wist waar de koppen rolde. )

 langs het randje

pad langs het water

De paden liepen af en toe naar beneden naar de kust toe. Je moest oppassen dat je niet koprollend naar beneden kwam. Alles komt op zijn pootjes terecht. Uiteindelijk bereikten we het pad dat ons naar de top van de Michielsberg zou brengen. Een geel lint om een boom en blauwe verf op een rots gaven weer dat je dit pad moest volgen.  We hielden geen pauze. Drinken doe je maar op de top. Er is wat afgelurkt.

Uiteraard hadden we geen dorst meer toen we beneden op de parkeerplaats aankwamen en dat was maar goed ook, want praktisch alle kroegen waren gesloten.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.