Wandelverslag Michielsberg, 1- 10-2018.

ingang van de lagun

Beste wandelaars. Bon siman.

Met frisse tegenzin van de kat, tegenstribbelen hielp niet,  dronk hij smalend zijn melk. Met melk meer mans, dacht hij nog. Doordat de muis in het verdomhoekje zat, terwijl de kat zijn laarzen oppoeste, merkte hij op "In het donker zijn alle muisjes grijs, behalve dan die "zethem- oppers". 

Dit is een aanhef die nergens  opslaat, Maar tegenwoordig worden er dingen beweerd die kant noch wal raken. Blijkbaar de waarheid zit hem in het muizennisje, het verdomhoekje.

 nieuwe aanplant van Mangrove-bomen

 watervlakte

 lagun Sint Michiel

uitzicht

Zo'n mooie wandeling hebben wij nog niet gehad, zongen de voetpadders. De aanlooppaden waren van een ongekende schoonheid, tenminste dat er nog volkstammen over naar huis schrijven. Wat een leuk bos, en dat op Curacao bij Sint Michiel, de vissersplaats. 

 bijna op de top

 op de top

Het weer hielp ook een handje mee. Tot aan de top hielden we het droog tot iemand zei, ik zie een buitje aankomen. Iedereen gehaast naar beneden, maar het bleek loos alarm te wezen. Een niet noemenswaardig miezertje daalde op ons neer. De Manzanillabomen dachten eindelijk, daar heb je weer zo'n blarentroep. Maar helaas. 

 Guaba Baster appeltjes

Shimarucu-boom

Gelukkig zijn er ook nog andere, vriendelijker bomen. Bomen die hun praal en pracht tonen met bloemen en vruchten. Zo ook stond de Guaba Baster vol met vrucht evenals de Shimarucu in mijn tuin. De Mata Sanger, een Lantana Camara, wier oranje kleurige bloemen stond de omgeving op te frissen en de Salie di Seru met haar witte toefjes het pad op te vrolijken.

( oude Fransisco, eens een voorbeeldig gezagvoerder, zei nadat hij de Public Adress bediend had " Bullshit makes the grass grow green" en hij borg de spreekbuis op. Heel vroeger waren zijn ouders voor de quillotine gevlucht, vandaar zijn franse inslag. Hij wist waar de koppen rolde. )

 langs het randje

pad langs het water

De paden liepen af en toe naar beneden naar de kust toe. Je moest oppassen dat je niet koprollend naar beneden kwam. Alles komt op zijn pootjes terecht. Uiteindelijk bereikten we het pad dat ons naar de top van de Michielsberg zou brengen. Een geel lint om een boom en blauwe verf op een rots gaven weer dat je dit pad moest volgen.  We hielden geen pauze. Drinken doe je maar op de top. Er is wat afgelurkt.

Uiteraard hadden we geen dorst meer toen we beneden op de parkeerplaats aankwamen en dat was maar goed ook, want praktisch alle kroegen waren gesloten.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

Ronde Klipberg

Aankondiging wandeling Ronde Klip.
De weg omhoog is vrij steil en de weg naar beneden is geleidelijk. Goed schoeisel is een must. Haal Uw bergschoenen alvast maar uit de kast. Een wandelstok is aan te bevelen.
We verzamelen bij het landhuis Ronde Klip en rijden daarna naar de parkeerplaats  aan de voet van de berg.

Duur 1 3/4 uur.

Verslag volgt.

Veerisberg, wandelaankondiging 30-06-2013

Beste Wandelaars,

De vakanties naderen, de spoeling wordt dun. Voor de thuiswandelaars heb ik een klim naar de top van de Veerisberg in petto. Deze niet al te moeilijke voettocht is een verademing in deze heter wordende tijden. We kijken uit over de laaglanden, waar eens de indianen hun jacht ondernamen.
Verzamelplaats is bij Hook's Hut (Pirates of the Caribbean - restaurant) op het parkeerterrein.

Veerisberg.

De Veerisberg op met zijn wijdse vergezichten.

Als van ouds was het weer even speuren naar de ingang om vervolgens langs de mangroven aan het Piscaderiaanse water te klauteren. De krabben stoorden zich mateloos aan ons gestamp en verdwenen gauw in hun holletje. De groene reigers en andere watervogels zagen de bui al hangen,wij ook, en vlogen met een sierlijke boog bij ons vandaan de wijde wereld in. 

We probeerden de gele door Uniek Curacao beschilderde keien, takken en rotsen te volgen, hetgeen niet echt lukte. Gelukkig hoef je bij ons niet over het diploma Speurneus te beschikken om de weg te kunnen vinden. Er zijn altijd wel een paar woudlopers, die per ongeluk de goede weg inslaan. Van de regen in de drup kwamen we niet,want het was droog en heet. De kaalslag, volgens mij in natuurgebied, had gelukkig niet de ingang van de rooi verborgen. 

Dus geen zoeken, zoeken maar, in de pijpenla. De kreet "hier is ie "deed ons allen opschrikken, we konden voort. De klim naar boven een sensatie apart, twee op leven en dood vechtende Blauwsana's vedwenen snel in het struikgewas, toen ze het geraas van een naderende kudde beren of varkens hoorden. Ach, wie het verschil weet, uit het oogpunt van een hagedis bekeken, mag het zeggen. 

Boven op de top bleek, dat hier al eens eerder varkens geweest waren, gezien het aangenaam verpozen. Evenwel het mocht ons het uitzicht niet benemen. Ademloos of is het buiten adem, keken wij onze ogen uit. De tocht was volbracht. We konden met een gerust hart afdalen. Dat wil zeggen eerst nog iets hoger en daarna bergafwaarts. Op de kaalslag aangeland hadden we enige moeite om het pad terug te vinden. vermoedelijk moet hier flinkillegaal gebouwd worden, want er was geen bord met de naam van de bouwer te bekennen. De foto's spreken voor zichzelf.

Voor de volgende week wilde ik L. vragen om ons te begeleiden naar het landhuis Weitje. Graag een reactie L. of je kan en wilt.

Met een vrolijke groet,

Groetend G.K.