Introduction - introductie

This blog is not a trail guide. It is about the beauty and the diversity of Curaçao.
There are dry months and wet months, days with wind or storm or no breeze at all.
Due to the weather conditions, you may find he trails to be very different from what our pictures show.

Most recent hikes are described in Dutch / Nederlands (kijk voor de laatste wandelingen in het blogarchief). De paden veranderen snel.

The other entrees are in English. Our main object is to show the beauty of the island. We cannot always give exact directions of trail heads or ends.
Many trails change, closed by owners, or overgrown. . the maintenance depends on
enthusiastic volunteers. Our group tries out new trails too.

Important: never go hike alone! When visiting popular places like the Salt pans of Jan Kok or Ascencion Bay don't get out of your car unless other people are there. Leave money, cards and other valuables at the Hotel.
If you have no one to come with you, take a hiking tour with a guide. Please read the page with
tips and info
!
Do not touch the
Manzanilla tree or its leaves and apples. They are poisonous.
Enjoy Hiking Curaçao!
______________________________________________________________________________________________________

Wandelverslag Grot Ronde Klip. 23-09-2018

Beste wandelaars,

de wandelaars

banden en zwerfvuil

uitzicht vanuit de grot naar boven

de grot

palu di sila

Bon siman. 
Het konijn kwam verbluffend te voorschijn met een kleur van de hoge hoed en schoot ver voor ons uit de struiken in. Of was het een haas? Op die afstand is het moeilijk om een haas ven een konijn te onderscheiden. Op ons dushi Korsow komen alleen konechis voor, en daardoor lijkt het toch eerder een konijn te zijn, je ziet het verschil op die afstand niet. (haas, FC)

Bij het naar binnen gaan door het ijzeren hek bleek de opgehangen kop niet van een konijn te zijn, daar was het te groot voor, eerder een ezel of een grote boelbak. Het blijkt een plaats te zijn voor afgedankte spullen. Wat die bus van Taber Tours er doet, is voor ons een raadsel. De buschauffeur was in geen velden of wegen te bekennen. Tene Korsow limpi.
Grote banden lagen verspreid over het terrein en duiden erop dat hier zware werktuigen geweest moesten zijn. Wie het weet mag het zeggen.

De verzamelde wandelaars konden alle met gemak parkeren rondom de windmolen. Om 16.00 uur starten we wandeling. We hadden er zin in.
Een koel briesje op de noord deed aangenaam aan, maar we moesten richting het terras en daar is het een stuk warmer. Het aanlooppad was breed,maar versmalde al gauw, totdat we in ganzepas de Infrau maar net konden ontwijken.

De Palu di Sia stond in de buurt van de grot, we moesten nog een stukje langs de rotswand. Het begon enigzins rotsachtig te worden en dat betekende dat we de grot naderden. Bij de bijna dode Manzanillaboom, die half de ingang van de grot versperde, klommen we naar boven. De kop van de bok ( boelbak ) lag op de grond binnen in de grot. De indianen tekens werden vereeuwigd. 

Het was verrassend dat we rechtop door de grot konden lopen. We kwamen algen op de rotsen en een paar stalgmieten tegen. We klommen door het gat achterin de grot naar buiten en kwamen op het terras met het uitzicht op de bus van Tabertours en de windmolens.

We liepen terug langs het pad als we waren heengekomen en hielden halt bij de bus. We zagen dat de stoelen allen waren neergezet op schaduwrijke plekken. Sommige waren nu overwoekerd met lidcactussen. Gaat U lekker zitten. 

Bij aankomst bij onze auto's merkten we dat onverlaten hun handen niet hadden kunnen thuishouden. De domper op deze bijzondere wandeling had zijn stempel gezet.

Ik hoop toch dat U van deze voettocht genoten heeft.
Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

Wandelverslag Rif St. Marie,, Vallei, 16-09-2018

Beste wandelaars,
Bon siman,


bij de bergwand

Seru Largu

Seru Largu

de afdaling


rotswand

steile wand


de wandelaars


de vroege bewoners hadden fraaie plekjes


geheimzinnig


nissen in de rotsen


bootje


de ladder

het pad naar de rotswand

Vallei van Rif St. Marie.
Vanaf het verzamelpunt Richinel, het verlaten Cafe-Restaurant, te Willibrordus werd er om 15.40 uur gereden naar de kite-surfers. Vanwaar we de wandeling starten.
Overdrijvende wolkenvelden is de weersvoorspeldling. Vannacht had het hard geknetterd en een behoorlijke plens regen was er gevallen.
Overdrijven doen we allemaal weleens. Het drijft wel over.

Wat zou U doen, als U over Uw microscoop gebogen zit en een aantal bacterieen bestudeerde die zich opstelden in de woorden, "Breng me naar Uw leider".!. In lachen uitbarsten. 2.Nogmaals kijken of U zich niet vergist hebt. 3. Naar Uw leider snellen om hem het te vertellen.

Gelukkig was niet iedereen uitgerust met een microscoop maar wel  met I Phones waarmee een foto genomen kan worden.
Het laatste wotdt waarschijnlijk als overdreven beschouwd. De plaatjemakers.
De wereld heeft diverse gezichten. Zo zei iemand,"van voren lijk ik op mijn moeder en van achteren op de hele familie".

Met het oog op de hitte, besloot ik om de wandeling kort te houden, want water was er wel gevallen maar niet in flessen opgeslagen langs de route.

Bij de betonnen paaltjes begonnen we. Rechts van het pad lagen de cylindergraven en links de indigobakken. Het aanlooppad doken we in naar de vallei. Meteen viel de wind weg, maar gelukkig verdeop in het Valleipad was er weer een briesje. We liepen langs de struiken, Yerba di Sonjo, Flaira's en Salie struikjes. De wabi was gesnoeid en de Basora pretu en Cora stonden in bloei. Het was een genoegen om door dit struikgewas te lopen. 

De afslag omhoog naar de bergwand was snel gevonden en onder de overhang smaakte het slokje opperbest. Terug naar het Valleipad en op naar de kust. Een wilde woestenij en een kronkelend pad er door heen, totdat we bij het laddertje uitkwamen.. Hier moesten we naar beneden, voorzichtig! Ik heb geen waaghalzen gezien die de plank namen. Hij zwiept nogal en glijden...oh wee die splinters.

Het duurde even voordat de laatste beneden was. Intussen hadden de vooroplopers van de nood een deugd gemaakt en werd er druk een foto gemaakt van het bootje dat als wrak op het koralen strand lag. 

Na de Tabacco di Piscador en de Tabacco di Piscador Muhe en de Banana di Rif was de Kaya Kaya en de Bai no Bolbe aan de beurt. We liepen het Koralen pad af en volgden de bizondere nissenwand. Een beetje griezelig in de avonduren, er zou wel eens voodoo gepleegd kunnen worden. 

Voor het hek waarmee Coral Estate afgesloten wordt was er een paadje dat naar de grote weg leidde. Boven aangekomenliepen we het paadje terug naar onze auto's.  De windsurfers waren er nog en we hoefden de ketting niet te bevestigen. We reden richting Richinel. 
Ik hoop dat iedereen een prettige wandeling heeft gehad.
Met een vrolijke wandelgroet, G.K.