Wandelverslag San Pedro, Clusia, Fosfaatmijn. 17-03-2019

Beste wandelaars,

Bon siman.

Op naar de oude fosfaatmijn. 

Rotsblokken op het pad

De wandelaars gingen met een vrolijk gemoed op weg over de vlakte van Hato en kwamen bij een weg die naar de grot en de Clusia leidde. 

 De grot

De grot, andere kant.

De weg was smal, ook wel eens breed, maar de voerman lag niet te rusten en zodoende klommen we gestadig verder op naar de grot. Een paar enorme rotsblokken kwamen we tegen en het rotsige pad liep langzaam omhoog. We zagen de opening die ons tot uitrusten noodde, evenwel gingen we het smalle rotsachtige pad omhoog.

Hier moest ik even bekijken hoe het verder moest. Een verval van bijna twee meter moesten we overbruggen. Met een zetje en met behulp van de uiteinden van de rotsen trokken we ons op en klauterden we naar de Clusia. 

Clusia, zaaddoosjes

Hij stond niet in bloei, maar wel waren er zaaddoosjes te zien. 

Het gehuppel over de spleten lieten we aan ons voorbijgaan, daar we de route onder Clusia bomen namen. Het mocht niet baten brede spleten waren hier ook. We kwamen aan een breed pad, waarbij de wandelaars in de gelegenheid waren gesteld om de fundamehten van het vervallen wachtershuisje te bezoeken. 

Daar dit bezoek een heen en weerdertje was, liepen de wandelaars die bekend waren alvast naar de Mina di Fosfaat. Voorzichtig keken we over de rand, want we wilden wel enig idee hebben, hoe diep het was. 

De fosfaatmijn

Nu kwam het pad dat ons naar de rand van het terras bracht. Voorzichtig daalden we af en desnoods moest je gaan zitten en je benen uistrekken om het volgend rustpunt voor je benen te bereiken.

Kleuren

De overhang is van ongekende schoonheid. 

Gaatjes in het zand van de Lion Ant

Op het zand zagen we overal gaatjes van de Lion Ant die de mieren in de val wil lokken. Het mondi pad, dat we nu betraden was prachtig en je waande je in een andere wereld. 

 Geen schildpadden

 Sargassum

Uitzicht over Hatovlakte

We kwamen uiteindelijk uit op een zandweg  die ons naar de schildpadden voerde, tenminste dat dachten we. Het roet in het eten was het zeewier. De boca lag vol met Sargassum. De lieve schildpadden lieten zich niet zien. We hebben zover er plaats was nog even op het bankje gezeten , maar het mocht niet baten, de leatherhead, de Driekiel en de Groene schildpad lieten zich niet zien. 

Om zes uur keerden we naar onze auto's terug en waren half zeven op de plaats van vertrek aangeland.

Ik hoop dat U een prettige wandeling heeft gehad.

Met een vrolijke wandelgroet,

Groetend, G.K.

Wandelverslag Krabbebos, Ascencion. 06-01-2019

Beste wandelaars,

Bon siman.

Op de bumpersticker stond" Soms zit het tegen". Ik heb me er maar niet druk omgemaakt, want ik vond dat het wel meeviel. Het is maar net uit welke hoek je het bekijkt. Op mijn w.c. heb ik al ellende genoeg, aandachtig de spreuken die er op de muur staan. Het is niet allemaal rozengeur en maneschijn. In het Fries zegt men,  sin en wille, kin men folle tille of te wel zin en plezier, dan kun je veel (ver-)dragen. 

 Avondlicht

 Door rotsspleten
 

 Het Krabbenbos

Aan de rand van de boca

Aan de voet van de tombe van shon Martin, stond een flinke groep wandelaars te wachten op het startsein van de voettocht. We liepen door het krabbebos maar de sangura's hadden we niet besteld. Als ik dat geweten had dan had ik in de aankondiging vermeld dat we hopi insect repellent mee moesten nemen. Nu hadden de saterkop en de roos bij het graf van Japie de hond dubbel plezier. De wandelaars trokken al dansend voorbij. Even later werden we in het Kaya Kaya veld nog achtervolgd door de muskieten. Gelukkig hadden we in de felle zon een geduchte medestander. 

 

We kwamen aan bij de Boca Ascencion met de vele bolcactussen, Melon di Seru. Een feestelijk gezicht langs de rand op de rotsen van de boca. 

De schildpadden staken hun kopje voortdurend boven water al luchthappend, maar we konden niet onderscheiden of het een Driekiel, een Leatherhead of een groene schildpad was. Na een tijdje werden we het kijken moe en togen we richting rotsen. Dit rotsenpad is altijd een heel avontuur. Door spleten moest je je  af en toe heenwringen en de opstapjes zijn geen sinecure voor oudere mensen. Gelukkig gaf iemand me nu en dan een zetje. 

 

We zagen op een gegeven ogenblik een wegwijzer die alle paden in alle richtingen aangaf. 

We moesten de trail van Kas di Pal'i' maishi over de dam volgen. Wederom waren de muggen lastig ze gaven je amper tijd om te drinken. 

Bij de oude put stopten we even. Dit is een overdekte put met een doorkijk gat. Als je erin kijkt, zie je donker water. We keken onze ogen uit, helaas. 

 

Bij het bereiken van het asfalt sloegen we linksaf naar de auto's. We waren 1 uur en 40 minuten onderweg geweest.

Ik hoop dat U prettig gewandeld heeft.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

Wandelverslag San Pedro, Clusia en grot 25-02-2018

Clusia



Bij de Ascencion baai


Oei, oei.


Kleurige rots

Wandelverslag:
Wat heeft het geregend gisteren, maar een oude wijsheid zegt, wat gisteren is gevallen, valt vandaag niet. En zonnig, dat het was.
Als je van de paardenstoeterij te San Pedro het pad in westelijke richting volgt en onder de slagboom doorkruipt, die toevallig omhoog stond, moet je ongeveer ter hoogte van de grootste boomwelving op het terras, ook wel Seru Mainshi genoemd, het pad nemen aan je linker hand.
Je komt dan op het paadje terecht, dat naar de grot gaat. Het is even klauteren naar de grot langs de schitterende rotsformaties, maar dan heb je ook wat. Uren kun je hier turen onder een prachtig gekleurde overhang.
Voor zover hadden we geen uren om hier te verblijven en hebben we foto's genomen van al dat getuur. Je zou er tureluurs van worden.
Door een nauw rotsspleettje kropen we naar een rotswandje, dat nagenoeg 2 meter recht omhoog ging. Mensen met korte benen halen net niet om over het dooie punt heen te komen. Gelukkig zagen anderen dat ook. De achteropkomers waren niet te beroerd om een kontje te geven. Er viel veel Wabi te knippen en dat houdt altijd op. Als je dan eenmaal boven bent, sta je voor de Clusia. Vroeger lag er nog een oude leguaan te slapen, die net deed of hij de wacht hield.
Oog in oog met de Clusia probeerden we bloemen te ontdekken, die elk jaar de Clusia verfraaien. Verschillende knoppen ontwaarden we, maar bloemen vielen niet te ontdekken. Ook niet toen we de Clusia van achteren benaderden. Wel was er een zaaddoosje te zien.
We liepen het pad af dat ons naar de spoorbaan bracht die nooit als zodanig gebruikt is geweest. De bedoeling was blijkbaar om het fosfaat af te voeren. Het vervallen wachthuis schoot er bij in. Op naar Mina di Fosfaat. Een diep gat in de grond. Rondom moeten er nog meer proefmijnen liggen.
De afdaling was een fluitje van een cent, maar niet heus. Na voorzichtig je voeten een houvast te geven, wrongen we ons door een spleet en als je niet oppaste dan had je een buil. De beloning kwam nadat je je door de spleet gewurmd had in een prachtige stalagtieten wand met schitterende kleuren. Het goedbegaanbare mondipad dat nu volgde is een pad van allure. De erehaag werd gevormd door de Lantana Camara die in bloei stond.
Vooral de Mata Sanger met zijn oranje kleur was een lust voor het oog. Ook de Watakeli deed een duit in het zakje, maar niet zo uitbundig.
We wandelden verder naar Boca Ascencion, het vroegere Plastic Baai. De witkoppige schuimende golven rolden de monding binnen. De schildpadden lieten op een enkeling na hun koppetje niet zien. We hadden nog uren kunnen turen, maar vadertje tijd maande ons.
We haasten ons alsof we de verloren tijd konden inhalen. De slagboom stond nog steeds open en na 3 uur wandelen, kwamen we bij onze auto's aan.
Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

San Pedro to Ascencion.

We followed, just for a little while, the Hiking Curaçao group that went all the way and back.
Their story is in Dutch and will be posted on this blog.
We started at the farm at San Pedro and were welcomed by a member of the family that lives there. She told us about the native history of her family and that some people still have “indian” names. She told us that we could walk on their property to St Patrick and further. We noticed that the path to the cave we once visited when we still were able to join the group, was closed.


Footprints of Hiking Curaçao group on their way to Ascencion.


The path from San Pedro.


A Divi-divi tree.


The moon was there too.

Sometimes beauty is found under your feet:


Concha. The pointed small part of this big seashell was used as a cup by the first peoples that lived on Curaçao in pre-ceramic times.


Flask


Perserverance! Name of this little plant not known to us.


Kokolishi di kalakuna, small snail. “Cerion uva”


Coral

Wandelverslag van Buriku tot Soembu Trail. 30-10-2016. Noord

Bon Siman.

Kokolischi di kalekuna vind je overal op ons eiland, maar op Soembu was geen Kalekuna te bekennen. Vroeger was er een oude gepensioneerde keukenmaker woonachtig op Soembu, die kippen, geiten, konijnen en kalkoenen hield als tijdverdrijf. Sinds zijn verscheiden zwerft er zelfs geen hond meer rond.

Ook de bosvogels zie je er maar zelden.  Moffis ho maar, evenals de zangvogels geen Chuchubi en Trupiaal te bekennen. Zou dat komen omdat we teveel omzichtige sluipbewegingen maken?

Bij een brekend takje heft de Warawara altijd even zijn kop schuin omhoog om te luisteren of er onraad is. De Blenchis en de Dornasols trekken zich hier niets van aan en vinden al helikopterend hun weg. De Totalicas drentelen ook rustig verder, totdat je ze te dicht op de hielen zit, dan is het fladderen geblazen.

Een wegschietend konijntje kun je wel waarnemen, maar dan moet je vlug zijn. Het is niet zo, dat ze heel parmant op ons zitten te wachten, neen floeps het struikgewas in met hun trommel naar hun speelkameraadjes.  

De Palombas  hoor je op afstand, maar dan weet je niet of het een Alablanca of Blauwduif is, laat staan een Paloma di Parque die koert. Uilskuikens zie je overal. Dank je de koekoek, hoorde ik nog iemand zeggen, maar hij was met zijn goede  been uit het verkeerde bed gestapt. Een vreemde vogel.

De zittende boom, een lokale legende. (F.C.)

Bij het Credit Union gebouw was het verzamelen. Niet dat we daar crediet hadden, maar wel parkeer ruimte in overvloed. We volgden de Buriku Trail door het Krabbebos. Enkelen zagen de kop van de sater over het hoofd en even verop vonden we een bloem ,een rode roos, aan een boom 

vastgebonden, die de plek aangaf waar Milo de hond begraven was. Een aandoenlijke inscrptie en een pootje gaf aan dat hij de groeten deed vanuit het hiernamaals, Ik had nog een minuut stilte in acht willen nemen, maar we kunnen niet bij elk dood dier stil staan, want dan waren we niet voor donker uit de mondi geweest. We sloegen de richting van het hofje in waar de banken ons uitnodigden om alvast te gaan rusten. 

Die uitnodiging sloegen we af en volgden het pad naar de het bord bij de ingang, dat hier het Parke Ascencion was.

De oversteek over de drukke weg naar Westpunt is uitkijken en nogmaals uitkijken. Voor dat je het weet komt er verkeer aanrazen. Gelukkig zagen we het bordje met de aanduiding Soembu Trail en doken de mondi in. Wederom een beschaduwd pad.

Op de T-splitsing liep het pad naar links  dood in een overweldigend groen, totdat er roze/paarse linten gevonden werden, die we naarstig volgden. Vermoedelijk bracht dit pad ons op de Seru Magzina, maar zeker wisten we dat niet. Edoch we hadden te weinig tijd gepland om de roze linten verder te volgen en besloten terug te keren. We liepen we een kleine  rooi in, die ons naar het uitgangspunt bracht, waar we niet moesten zijn. 

We pakten het pad weer op dat ons naar de brede rooi bracht. 

Een onafgedekte put en een drenkbak waren hier te bewonderen. Even verderop kwamen we bij een afgebrokkelde dam. 

Onderhoud wrdt er aan deze wateropvang niet meer gedaan. 

Vervolgens kwamen we een tweede dam tegen, die nog vrij gaaf bleek te zijn. Bij een van de dammen werd een kalken pijpekopje gevonden. Degeen die hem rookte heeft een licht pijpje gerookt, want zwaar was hij niet.  Nadat we deze dammen overgestoken waren, zagen we door het bronsgroen drie duikers liggen. hier moesten we omhoog de weg op. Over het asfalt keerden we weer naar het Crediet.  De hanen zaten al in de boom. De zon ging bijna onder.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K. Verslag en foto's

Ascencion hiking trails

Coming from Willemstad, right before Plantation house Ascencion, there is a dirtroad, at the right hand side, to Ascencion Bay. (Look for a red and white barrier. Road is open during the day)

Several hiking trails (watch for wooden signs, at both sides of the road) that cross this dirtroad. 

At the bay, there a is parking / picnic place.

Walking back towards the main road, there is a trail at the right hand side that leads to the other side of the bay. From there, a trail leads to the coast, along the bay.

One can choose to hike around the hills and start back to Ascencion, or follow the coast (in the North West direction) all the way to Patrick or Barber.

From the bay, there is also a trail that starts with a wooden ladder. That trail follows the coast (in the South West direction) all the way to San Pedro.

There are round trails in the Ascencion area too. The trails have names, on wooden signs.

Ascencion bay is a great spot for birdwatchers.

Wandelverslag Krabbebos Ascencion 01-02-2015. Noord

Beste Wandelaars, Bomba Martin de wrede slavenopzichter, die op zijn buik begraven ligt en uitkijkt naar het landhuis  Ascencion, bracht mij op de gedachte van de bekende vraag: 'Is er nog leven na de dood'? Zoals we weten, is een mortuarium geen toonbeeld van levendigheid, maar een witwasserij brengt wel leven in de brouwerij. Ook zingen de bezoekers aan de brouwerij " In de hemel is geen bier en daarom drinken we het maar hier". Bomba alleen latend met mijn verwarde gedachten dacht ik, het wordt tijd voor het Krabbebos. langs de bloeiende Enfrou, Prickly Pear, de lidcactus liepen we het Krabbebos in. Ik begon al behoorlijk dorst te krijgen.



  De kabouters waren druk bezig geweest, want keurig netjes lagen de flessen op hoopjes of in plastic zakken en zelfs een oude po diende als houder. Een bizondere aanblik tussen al die Mansanilla- en Indju-bomen. Een uitgesneden Saterkop die, van zijn strop bevrijd, ons nu vanuit een boom begluurde.

 
De krabben hadden net wat verse modder uit hun gaten gewerkt, maar lieten zich niet zien. Even verderop lag een grote hoop krabbe-schalen,-scharen en -poten.
Het was duidelijk, dat de Warawaras hier een feestmaaltijd hadden aangericht

.

Het Kaya kaya veld is een overweldigende groen-ervaring als je dit voor de eerste keer ziet. De jacht was blijkbaar geopend, want er vertoonde zich geen poes. Ik zeg dit expliciet, want normaal zien we wel eens een dooie kat liggen of een geraamte van een of ander beest, maar nu hadden ze blijkbaar op de tekenen des onheils gelet, zoals de Saterkop en de overblijfselen van de krabben. Al huiverend heb ik dit maar niet aan mijn medewandelaars vermeld, want anders was het tempo een stuk hoger geweest en dat zou zonde zijn om zo vlug door die lieflijke kaya kaya  te snellen.



Ik kreeg nog meer dorst. Gelukkig waren we dicht bij de schoongemaakte Plastic Baai. In eerste instantie merkten we de schildpadden niet op. Maar aldra toen het schuim der golven weggetrokken was, bespeurden enkelen van ons beweging in het water. En ja hoor de kopjes werden uitgestoken en de schilden werden getoond. Ik zag een mooie blauwe turqoise, het zal wel een groene schildpad geweest zijn. Ook de Driekiel en de Leatherhead eten hier van het zeegras.


 
De route naar boven, langs de immense rotspartijen, is altijd weer een magnifique belevenis.



Uniek Curacao, heeft de route dusdanig geconstrueerd dat je zonder het te weten, tenminste als je niet goed oplet, sommige gedeelten tweemaal loopt. Niet dat dit een bezwaar is, maar ik vertel het toch maar even.. 

 
Ik begon hier een ontzettende dorst van te krijgen en besloot om ter plekke een lavenis-stop te houden. Na dit intermezzo vonden we het hoogtijd worden om hoog aan te houden langs de grillige rotsformaties en als je om het hoekje keek van zo'n rots dan had je een majestueus uitzicht over het groene land rondom, met in de verte een glimp van een landhuis of het Kaya kaya veld.



Beneden aangekomen bij de wegwijzer, die ons probeerde te verleiden om naar Patrick te gaan besloten we toch maar om het Cas di pal'i maishi trail te volgen. Een schitterend overschaduwd pad dat ons over een dam en door het bos met alerlei prachtige bomen voert.



 Fundamenten en putten uit vroegere tijden hielden onze blik gevangen. Geen water in de put, maar wel diep hoorde ik iemand zeggen. De droge tijden zijn kennelijk weer aangebroken of de put is lek, opperde iemand, want vannacht was er wel een buitje.



De oude Indjus met hun fraaie structuur ,het lijkt wel gevlochten hout, maakten dit pad als geen ander. Op de asfaltweg aangekomen was het nog vijf minuten naar onze parkeerplaats. 1 uur en 50 minuten hadden we over deze wandeling gedaan, al met al een mooie wandeling met voor elk wat wilds. 

Met een vrolijke wandelgroet, G.K. (foto's en verslag)