Wandelverslag Den Dunki, 11-08-2019.

Beste wandelaars,

De Zwanenbrug

Wie heeft er nou een Zwanenbrug? Den dunki wel. Naast de vele putten is er ook een hangbrug te zien. Overal zijn bordjes geplaatst om U duidelijk te maken waar U op moet letten. 

Parke Sorsaka

Kijkje onderdoor

Het is een natuurgebied die rust geeft, bankjes om uit te rusten en van de meegebrachte drankjes te genieten. Het aanvangspunt is gesloopt lijkt het. Het schrikhek is kapot, de planken ervan liggen her en der verspreid. Jack die eens de mondi tochten op Curacao gestalte gaf,  geeft geen taal of teken meer. Het bord waarop de aankondiging stond is niet meer te vinden.
Om vier uur was iedereen er  en we gingen op pad naar de pos di orashon. 

Pos di orashon

Na een lange loop zagen we bijna de zoutpannen.  Bij de afslag naar de pos liepen we de mondi in over een smal pad. De omgevallen bomen versperden ons de weg. Na veel geklim en gebuk wisten we toch het pad naar de bron te vinden. Het water stond in de pos te wachten op de dorstige vogels en landdieren. We kregen er dorst van.

Bij de put

We wandelden via de rooi naar de Kalbas en klommen op onze knieen onder een boom door. De Una di Gatosrond niet in bloei, maar ons op te wachten met zijn scherpe klauwen. Gelukkig konden we er ruimschoots langs. We kwamen door het Pan di Diable veld. De duivelsbroodjes waren nog zo klein, dat je niet dacht of de duivel er iets mee te maken had. We liepen verder langs de Pega Saya shimaron. De bolletjes met zijn scherpe punten blijven aan je sokken plakken. Vroeger op school, heb ik me laten vertellen werden ze door snoodaards in de haren van de meisjes gegooid. Dit werd met akelige straffen bestraft. 

Bij het dansvloertje was het dansen geblazen. De horlepiep was er niets bij vergeleken. Gelukkig waren er te weinig heren. Een Mispelboom was er omgevallen, maar de dikke Mahok stond nog fier overeind. De Kenepabomen  droegen geen vrucht, want dan hadden we er nog wel een kwartiertje door kunnen brengen. We liepen langs een ondiepe put en zagen dat ons pad gebarricadeerd was. Gelukkig konden we er om heen. We liepen langs Neembomen die vruchten droegen. Trossen besjes.

Jan Thiel zoutpannen
We kwamen aan bij de zoutpannen en zagen Flamingos in de verte groepen. De parke Sorsaka of Jan Thiel is een prachtig park met schitterende bomen. Het gaat over in de Parke Den Dunki. Een mooi wandelgebied met vele putten en een Zwanen brug over een drooggevallen rooi. Ook is er een hangbrug waar we onderdoor liepen om vervolgens het bos in te gaan. Geen wilde dieren, maar wel bordjes die je waarschuwden voor de Manzanilla bomen en vooral dat je niet de groene appeltjes moest eten. 

Trap naar zouthuisje

Na Den Dunki liepen naar het zoutwachtershuisje. De trap naar boven was behoorlijk verweerd. Boven aangekomen bleek het dak van huisje er niet meer was. Weer en wind hadden huisgehouden en het dak was foetsie.  De wachters waren ook foetsie. We konden niet eens vragen wat een pond zout kostte. De vooroplopers hebbende alternatieve route gemist. Een stuk mondi die je het uitzicht geeft op de pannen zowel als op de Tafelberg. We gaan uit van het feit dat veel wegen naar Rome leiden.  Iedereen was uiteindelijk terug bij af. Het was een flinke wandeling. Lekker slapen.

Met een vrolijke wandelgroet,

Groetend, G.K.

Wandelverslag Openlucht Museum Jan Thiel, 04-11-2018

Beste wandelaars,

Bon siman.

Bijgeloof.

Bijgeloof kent iedereen. Het onder een ladder doorlopen, in het midden in een heksenkring van paddenstoelen staan, het negeren van vervloekingstekens brengt ongeluk. Een bekende vevloeking is "de vloek van de farao. Een opgedroogde wezelpoot met drie grassprietjes om elke klauw geknoopt. Een schedel op een staak duidt allemaal op gevaar.

Daarentegen zijn konijnenpootjes, geluksmunten, kastanje in je broekzak en klavertje vier de brengers van hopi suerte. Om maar van knoflookbollen aan je deur te spijkeren en hoefijzers niet te spreken. Ik las als kind van die straatromans, In de "soete suikerbol" en "het plekje dat niemand wist". Daar kon je je geen buil aan vallen.

Men nam de gebruikelijke voorzorgsmaatregelen: Oude kleren werden omgekeerd aangetrokken, wanneer je het bos in moest, zwarte katten werden vermeden. Padden op Uw pad, wolvengehuil, je moest er even aan wennen. Kommer en kwel waren je deel, als je verkeerde dingen deed. 

Geel is de kleur is de kleur van de zon, een opvallende vrolijke kleur, die het brein, denkproces en zenuwstelsel stimuleert. Geel wordt geassocieerd met energie, zon, lente, zomer, een nieuw begin, levensplezier en geluk. Deze kleur stemt vrolijk en positief. Geel geeft focus en doelgerichtheid. Door de stimulatie van het brein staat de kleur voor kennis, wijsheid en volwassenheid, maar ook voor creativiteit en fantasie. Positieve associaties met geel zijn een gevoel van geluk, warmte, vreugde, en blijdschap.

Maar let op, geel heeft ook zijn negatieve associaties. Denk bijvoorbeeld aan jaloezie, onbetrouwbaarheid, verraad en lafheid. Verblijven in een overwegend gele ruimte maakt onrustig, je verliest er snel je geduld. Met geel kun je goed accenten aanbrengen, waardoor het vaak gebruikt wordt in advertenties met aanbiedingen. 

Mijn moeder waarschuwde mij altijd  voor het onzichtbare. De heks op haar bezemsteel (ik had nog nooit van mijn leven een heks op een bezemsteel gezien en nu nog niet) en de boze tovenaar, want daar moest je niet mee te maken krijgen, liet ze in alle toonaarden horen. Je voelde de magische kracht die haar woorden uitstraalde. Het donkere gat, het griezelig grote donkere gat, waarmee werd gedreigd, heb ik nooit gezien.  Ongelooflijk, ik ben er groot mee geworden, het donkere gat kon mij niet deren. Maar toch. De jaren gaan tellen en ik begin te geloven, dat hier op het eiland heel veel dingen gebeuren die we niet zien of voorzien hebben. De Brua in de grotten waar de stokjes op een bepaalde manier gesorteerd zijn en een geslacht geitje herinneren hieraan. Jarenlang stond er een poppetje in een nisje verscholen op de Kabritenberg. Het zal wel als een grapje bedoeld zijn.

Het gekras van een kraai of een raaf betekent; je zult een onaangename ontmoeting hebben.

Een omgevallen oliekruik zien.

Een zwarte hond een huis binnen zien lopen.

Een slang van het dak in de tuin zien vallen.

Een dakbalk zien splijten.

Wijn of water morsen, etc

Als je over de drempel struikelde in de morgen, kon je maar beter thuis blijven die dag.

Als je tijdens de maaltijd een haan hoorde kraaien, moest je snel een passende bezwering uitspreken of die dag niet meer eten.

Als je tijdens het eten over brand sprak, moest je vlug wat water over de tafel sprenkelen om alle brandgevaar te weren.

En zo zijn er ook verhalen over het boze oog, maar die bewaar ik voor een volgende keer.

--------------------------------------------------

DE WANDELING:

Openlucht Museum.

Om half vier 'smiddags gingen we van start. We liepen vrolijk en opgewekt om ons heen te kijken en we volgden het pad dat naar langs de kust loopt. Het was alsof je in een groene wei wandelde. Overal waren er groene struikjes en boompjes. De saliestruiken stonden in volle bloei. De Watakeli rook lekker. 

Het pad dat langs de kust liep en waar ons een kruipdoor sluipdoor te wachten stond wacht nog even. Het pad moest een degelijke snoeibeurt ondergaan,  zodat we terug gingen, want we kwamen niet om te snoeien. Het paadje op het terras langs de kust bracht ons uiteindelijk aan de kustrand met een mooi kustuitzicht. 

We volgden het pad naar de ingang. Hier werd vroeger koraal verbrand tot kalk. Men deed dat door er manzanillahout en bladeren voor het vuur te gebruiken dan had men minder last van Komeheine (termieten).  Het paadje omhoog langs de lagune was verrassend. Door een groene natuur wandelden we naar de flessenberg en het Openlucht Museum.

De autowrakken lagen er nog. Hoe oud die waren? Waarschijnlijk van voor de oorlog. Ook toen keek men niet zo nauw. We liepen naar de rand van de lagune en hadden een schitterend uitzicht over het water. Het leek wel of er een bruggetje was aangelegd om rondom de lagune te lopen. Dan hoefde je niet meer door het bos te klauteren.

We gingen verder en kwamen uiteindelijk weer bij de ingang van de lagune uit. Normaal zie hier veel reigers en pelikanen vissen. We liepen het oudste gedeelte van Jan Thiel binnen. Hier staan veel oude bomen zoals Palu di Sias en eeuwenoude Cadushis.

Het pad was slingerend en groen bedekt met af en toe uitzicht op de lagune met zijn zoutpannen.

Achter Cho Go Go kwamen we uit en spoedden ons naar waar we onze auto's geparkeerd hadden.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

Wandelverslag Den Dunki 19-08-2018

Beste wandelaars,

 De Dikste Mahok

 De Orashon

 De Swan bridge

Una di Gato

Bon siman.

Een kat in het nauw maakt rare sprongen. Ook de hokkelingen als ze na maanden opgesloten te zitten, gaan uitgelaten de wei in. Zij kunnen hierbij rare sprongen maken. Wij, als wandelaars springen niet raar, maar gaan wel de wei, de natuur, in. De bukstand of de kruipstand wordt af en toe zwaar beoefend. Ik  heb  nog nooit iemand horen klagen, dat we rare sprongen maakten. Een afgezaagd pad hebben we niet, al hoewel een betere doorgang geen overbodige luxe is. Waar zijn de voorlopers van weleer met hunne gniepse ghuipen, zijn ze blar of zijn ze bleer of stroepen zij de struipen. Het zal het laatste wel zijn.

Het aanlooppad naar de pos was kronkelig, maar gebaand. Bij de steen waarop stond in een onduidelijk verfje, dat je hier af moest slaan naar de Pos di Orashon. We kwamen aan het eind van dit pad over gevallen stammen heen of onderdoor in een hofje waar een grote plas water stond. De dieren uit de omgeving lessen hier hun dorst. Een gemoedelijke plek, waar je uren kan vertoeven vanwege de rust die het uitstraalt.

De kalbas had net gebloeid, er lagen vele bruine kalbassen op de grond. De tocht liep al kronkelend verder langs de Una di Gato, Salie en andere struiken en geboomte.

We kwamen op een veldje waar de Pan di Diable, Duivelsbrood, groeide. De vruchten waren niet groot. Het paadje volgend sloten we aan op een pad dat via een put en een regenbak naar het dansvloertje leidde. Hier staat de volgens mij de grootste Mahokboom van Korsow. Je kunt hem door zijn dikte niet omarmen. Daar heb je minimal 4 of 5 mensen voor nodig.

De mispels en de Kenepabomen geven een speciale omlijsting aan dit vloertje. Vroeger heb ik gevraagd aan een bewoner van het landhuis of dat dansvloertje een speciale functie had. Ik kreeg als antwoord, " mijn grootvader hield van metselen".

Er achter en ernaast liggen putten. Een echt puttengebied. Ook zijn er twee Mata di Ratons geplant, welke een paarsachtige trosbloem heeft. De bloem lijkt op een Orchidee. Jammer genoeg bloeiden ze niet.  Heerlijk beschaduwt volgden we de paden die ons viia een dam naar de zoutpannen bracht. Het had niet veel geregend, want we konden zo oversteken over een kale vlakte. Aan de rand konden we het pad oppikken die ons naar de Parque Sorsaka en Den Dunki bracht. Op de bordjes stond een uitleg wat allemaal kon zien. We liepen Den Dunki in en al gauw sloegen we af en volgden het paadje dat naar een put liep en op een kinderspeeltuin uitkwam. In de verte door de bomen schemerde de Zwanen brug. Dit bouwsel geeft allure aan dit gebied met ernaast een touwgeknoopte hangbrug. De grote put die altijd water geeft door een bron, verzorgde het bomen gebied rondom.

We liepen terug door Den Dunki en Parque Sorsaka, Jan Thiel.. In de verte stond een groep Flamingo's. We liepen in de richting van het zoutwachterhuisje over de dammen van de zoutpannen.

Het was hier en daar opgedroogd en zag er wittig uitgeslagen uit. Het zoutwachtershuisje zag eruit of een fikse wind er door heen had geraasd.

De dakbedekking was naar beneden gekomen en de deuren waren verdwenen. De trap van beton naar boven heeft ook zijn beste tijd gehad.  Verschillende treden zijn afgebrokkeld. We liepen het pad af dat ons naar het eerder gelopen paadje bracht. 

De zoutpannen van JanThiel

We wandelden achterlangs een niet veel gelopen pad af en hadden uitzicht op de Tafelberg en tevens op de zoutpannen. We kwamen uit op het pad dat ons naar onze autos leidde. We hadden er 2 1/2 uur over gedaan. Het lijkt wel of de tijdsduur toeneemt. 

De fotograaf had zijn fototoestel vergeten. U moet het nu doen met de archieffoto's.

Ik hoop dat U een prettige wandeling heeft gehad.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

Wandelverslag Den Dunki en Parke Sorsaka. 26-02-2017. Oost

Bon Siman.

Je bent er ook al je er niet bent. Zelfs ik zou in de war raken, als ik het doen en laten van een ander zie. Het is net zoiets,  als je een gedachte kunt wegen of dat je het geluk voor een meter koopt. Het carnaval begint en wij lopen in optocht om precies vier uur de mondi in. Het was erg drassig bij de Pos di Orashon, we moesten verschillende omwegen verzinnen om het juiste pad te houden. Maar dat kon hem de pret niet drukken.

Orashon

Na veel geslinger bereikten we eindelijk het dansvloertje, waar de dikste mahok van Dushi Korsow staat.
De putten bevatten allen water, maar of het drinkbaar is, wilde men niet uitproberen. Te veel manzanilla appeltjes in de buurt en een avondje scheurbuik lijkt me niet zo lekker.

Met veel kruip door- sluip door bereikten we de zoutpannen. Twee eenzame flamingos staken hun kop onder water toen ze ons in het oog kregen. Die garnaaltjes en krabbetjes zijn veel belangrijker. Aan het einde van de zoutpannen was het erg modderig en af en toe slipten we weg.

We hielden zoveel als mogelijk de hoge kant aan en moesten af en toe een stukje door het bos. We liepen over een goed begaanbaar pad door de Parke Sorsaka en vervolgden onze route door Den Dunki met zijn vele putten. 

Swanbridge

De oorsprong van de naam Den Dunki is onbekend. In het begin van de twintigste eeuw heeft de familie Gorsira het beheer overgenomen en er een siertuin van gemaakt. De Swanbridge is daar nog een aandenken van. Nu staan er overal bordjes met tekst en uitleg over al wat je kan zien en bizonderheden over de planten en bomengroei. Zelfs is er een speeltuin voor de kinderen. Uniek Curaçao mijn petje af voor zo'n mooi parkje.

Op de terugweg wandelden we langs de zoutpannen. De twee flamingo's verslikten zich bijkans toen ze ons weer zagen. Ze dachten het rijk alleen te hebben blijkbaar. De opgeworpen dammetjes tussen de zoutpannen stonden gedeeltelijk onder water. We waagden het er niet op om natte voeten te krijgen, ofschoon onze moderige schoenen best wel een wasbeurt konden verdragen. Na de pannen kwamen we op het pad uit dat we heen ook al genomen hadden, met een uitzondering van een parallelpad, dat ons gedeeltelijk in nieuwe kontrijen bracht. Vanaf dit pad heb je met zonsondergang een schtterend schouwspel over de pannen en het Jan Thiel binnenmeer.

Even verderop begroette de Tafelberg in de verte ons. Al met al een mooie Jan Thielse wandeling, die ons 2 3/4 uur verrast heeft.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

Paashazenroute verslag 27-03-2016.

We kozen voor het Hazenpad om niet te verdwalen. 

Nu dat hebben we geweten, vier man/vrouw sterk al schuifelend langs de diepe afgronden van de kust trotserend, moet een ieder een zucht van verlichting hebben geslaakt, dat ze het er weer veilig afgebracht hadden. 

De zuidkust hier is een aparte belevenis. Mooie taferelen van rotspartijen en geboomte op de rand, gaf ons het gevoel dat we in wonderland beland waren. Alice en het konijn met zijn horloge stond ons nog net niet tot spoed te manen.

Na een ludiek pad kwamen we in het 'Openlucht Museum' aan. De verschillende pronkstukken waren langs het pad uitgestald. 

Om het een en ander duidelijk te laten zien, was er zelfs een slinger in het pad gemaakt, dat je aan de voor- en achterkant van het te bewonderen object bracht om het goed op je te laten inwerken. Roest rust.

Het uitzichtpunt was een hoogtepunt, geen belleverdere of uitkijktoren, maar gewoon een begroeide plek die ons naar de flamingos liet turen. In de verte zag je ze hun nek in het water steken, ze wilden ons absoluut niet zien. 

Voort ging de tocht langs schoon gebaande paden , een sporenpad volgend dat aan de Poema van Jan Thiel deed denken. Volgens mij was het een spoor van een grote hond met platpoten. Niemand had een cursus sporenbeleid gevolgd, zodat er geen een was, die me uit de droom kon helpen. 

We namen een detour die ons prachtige panoramas over de lagune opleverde. De ingang van de lagune was niet ver meer. We namen  een bospad met veel oude Palu di Sias.  Een schitterende boom met een gladde stam. De eeuwenoude Cadushis stonden langs de route hun rimpels te showen. Een paar fietsers vroegen ruim baan. Ook zij genoten op hun manier van de route.

Achter Cho Go Go kwamen we uit. Het was niet ver meer. De Bonchi Indian met zijn gladde groene stam bloeide niet, maar waren wel de laatste vermeldingswaardigheden.

Onze autos stonden er nog net zo als we ze achtergelaten hadden, en dat geeft een goed gevoel.

Voor de volgende week weet ik nog niet waar we naar toe gaan. Ik zal er de lijst op naslaan.

Met een vrolijke wandelgroet,

Groetend, G.K.

Wandelverslag Jan Thiel kustpad en open lucht museum. 27 dec. 2015

Beste Wandelaars,

Langs de kust. Uitzicht op zee. Het pad over de koraal vlakte  en je moet uitkijken, dat je geen natte voeten krijgt. Gelukkig stond het water niet al te hoog. We hebben andere tijden gekend , toen de mannelijke wandelaars nog hun elegantie konden botvieren door het zwakke geslacht voor natte voeten te behoeden. Waarschijnlijk zijn hierdoor de moderne indianen geraakt door deze hoffelijkheid en wisten dit in een toepasselijke vis uit te drukken, want veelkleurige vissen krijgen nooit natte voeten. De indianen die er alles vanaf weten hebben dit in een muurrotsschildering tot uiting gebracht, een vis in alle kleuren van de regenboog. Voor degenen die deze kunstexpressie gemist hebben, is er een herhaling van de tocht langs dit kunstwerk pas volgend jaar.

Wij klauterden en klommen verder rots op en af langs lieflijke paden, todat we bij het Paashazen pad kwamen. Hier moest enig beraad worden gehouden, daar dit niet ongevaarlijke pad mogelijk niet ieders meug is. De alternatieve route was voorhanden. De meesten besloten toch om het rulle pad langs de woeste zee- afgronden te nemen. Menig fotoalbum zal verrijkt zijn met de diverse hachelijke situaties.

Bij het wederom hergroeperen werd meteen op plan B overgegaan. De route liep nu over het pad, dat naar Bon Futuro leidt en na 100 meter werd een zijpad naar boven genomen om ons langs het Open Lucht Museum te brengen. Het antiek lag verspreid maar de paden liepen zodanig dat we er met volle teugen van konden genieten.

Het uitzicht op het eilandje vlakbij met een negental flamingos en in de verte een grote groep van deze langpotige vogels was superb. Een eenzame Warawara vloog nieuwsgierig over ons heen. Wij vervolgden onze weg langs de electrapalen. Het zoemen was bepaald niet van de bijen, want we hoorden het alleen maar langs dit pad.

Na de ingang van de lagune gingen we het mooie padenpad op. Af en toe had je een verschrikkelijk mooi uitzicht over de lagune met op de achtergrond de witte silhouetten van het Seminarium. Ook Bottelier deed een duit in het zakje met zijn wanstaltige bouwsels op de top van de heuvel. 

Na de eeuwenoude Cadushis, Verfhoetbomen en Zadelbomen bewonderd te hebben, was het een steil heuveltje die ons naar adam zag happen. Achter Cho-go-go kwamen we uit en we wandelden rond het resort langs de Bonchi Indian naar onze autos die geduldig stonden te wachten. Twee uur en een kwartier waren we onderweg geweest en hadden genoten van de prachtige oude bomen paden met zijn magnifieke uitzichten langs kust en lagune Jan Thiel.

Voor de volgende week ,de eerste wandeling in het nieuwe jaar, zal ik het groot wandelboek er even op na slaan, daar het moeilijk zal worden om een betere te bedenken. Mogelijk wordt het tijd om de krabben in het bos te bezoeken, voordat ze onder water komen te staan.

Veel heil en zegen in het nieuwe jaar!

Groetend, G.K. (Verslag)

Het Hazenpad, wandeling 5 april 2015

(Hiking Curaçao: Start van deze wandeling nabij Jan Thiel Beach)

Om vier uur precies  liepen we om het hekwerk van de parkeerplaats heen om de route langs de kust op te pakken. De zee stond hoog want het was net volle maan geweest. De golven klotsten tot aan de rotsen en we moesten voetje voor voetje trippelen om de tocht met droge voeten te vervolgen. De wandschildering die vermoedelijk door de nazaten van de eerste bewoners op de rotswand is aangebracht, is een bezoekje waard. De uitbeelding van een vis is enigszins verwaterd en gekleurd, want je kon niet zien of het een Mula of een Dradu was. Het was in ieder geval geen Potvis of Walvishaai. Eentje riep nog van olifant. De Tabacco Pescador Muhe gaf het een en ander een mooi decor. 

Het pad langs de kust geeft een andere dimensie aan de wandeling, een voetstap verkeerd en je zit of beter gezegd je glijdt in de probemen. De meeste priktakken waren in de voorbereiding al weggeknipt en dat maakte de zondagmiddagpaaswandeling plezierig. 

De ingang van de Lagune van Jan Thiel lag nog bezaaid met grote keien die vroeger een kalkoven vormden. De koralen werden met hout van de manzanillabomen verhit. Deze kombinatie had tot gevolg dat de termieten uit je huis bleven. In de Salinas werd het zout gewonnen en de zakken zout werden naar de schepen buitengaats getransporteerd over staken aan katrollen van koraal.

Het volgende pad was het Paas Hazenpad.  Dit was ook duidelijk aangegeven met een bord van de Paashaas. Het 'Paas Hazenpad'. Het bord stond op het alternatieve pad voor de wandelaars die de gevaarlijke kust niet van dichtbij wilden bekijken. De durvers gingen voetje voor voetje verder een prachtig kustpad af met afgebrokkelde rotsblokken, die beneden aan de voet van het terras op het rif lagen. Dit als waarschuwing dat je niet op een afbrokkelend stukje moet gaan staan. De gele lintjes die de route aangeven moeten een verademing geweest zijn; dat je niet meer behoefde te schuifelen.

Als tractatie om de Paasgedachte luister bij de zetten, was het paadje, het alternatieve pad, waar we op uit kwamen met paaseitjes, jelly beans, bestrooid. Gelukkig hoefden we niet ons uiterste best te doen om ze te vinden, want we zagen ze zo liggen. Om ze te pakken moesten we wel met ware doodsverachting bukken om ze van een steen te plukken. Het moet een zeer lenige paashaas geweest zijn om ze zo laag bij de grond te verbergen. Geen dakhaas. 

Op het patrouillepad aangekomen zetten we onze tocht voort richting Sea Aquarium langs het Katoenstruikenpad. Ook hier troffen we de nodige paaseitjes aan. De dorst werd gelest en de paaseitjes werden genoten. Dit gaf ons kracht om van het vogelgezang te genieten. Op het weggetje achterlangs waren vogeldrenkbakjes neergezet door vogelliefhebbers die daar in de buurt wonen. 

We vervolgden onze weg die naar het Openlucht Museum en de Flessenberg leidde. Jammer genoeg waren er geen gevulde flessen en degeen die nog een oude Rotschild in gedachten had, kwam bedrogen uit. 

Op naar het uitkijkpunt. In de verte kon je nog pootjebadende Flamingos ontwaren, maar wat ze daar met elkaar te bespreken hadden, blijft voor ons geheim. Zelfs de drie die niet zo veraf stonden, konden ons niet vertellen, wat ze aan het doen waren. We dachten dat ze Schuilevinkje speelden, toen ze hun kop onder water dompelden. 

De weg langs de lagune is heuvelachtige weg breed genoeg om naast elkaar te lopen.

Het geluidsvolume van de groep versterkte, ondanks dat we een uur en drie kwartier er op hadden zitten. Bij de ingang van de lagune kon een ieder kiezen voor een directe route van 20 minuten of nog drie kwartier langs heel mooie paden met zeer oude bomen. Met zijn allen dus de paden op en de lanen in. Het is een genot om zeer oude Watapanas, Palu di Sias en Cadushis te zien. Een zeldzaam gebied met zoveel oude bomen. Het pad langs Cho Go Go had nog een verrassing in petto, de Bonchi Indian. Als deze boom bloeit, draagt ze gele bloemen, maar dat is voor een volgende keer.

Na 2 uur en 3 kwartier waren we bij onze bolides aangeland.

Met een vrolijke wandelgroet,

GK. Foto's en verslag.