Introduction - introductie

This blog is not a trail guide. It is about the beauty and the diversity of Curaçao.
There are dry months and wet months, days with wind or storm or no breeze at all.
Due to the weather conditions, you may find he trails to be very different from what our pictures show.

Most recent hikes are described in Dutch / Nederlands (kijk voor de laatste wandelingen in het blogarchief). De paden veranderen snel, ze groeien dicht of worden gesloten. Er komen ook nieuwe routes bij.

The other entrees are in English. Our main object is to show the beauty of the island. We cannot always give exact directions of trail heads or ends.
Many trails change, closed by owners, or overgrown. . the maintenance depends on
enthusiastic volunteers. Our group tries out new trails too.

Important: never go hike alone! When visiting popular places like the Salt pans of Jan Kok or Ascencion Bay don't get out of your car unless other people are there. Leave money, cards and other valuables at the Hotel.
If you have no one to come with you, take a hiking tour with a guide. Please read the page with
tips and info
!
Do not touch the
Manzanilla tree or its leaves and apples. They are poisonous.
On all photos copyright of the owners.

Enjoy Hiking Curaçao!
______________________________________________________________________________________________________

Wandelverslag Loesje op de Meiberg, 03-11-2019.

Beste wandelaars,


Bon siman.
Wie is Loesje? Daar weet de drummer van de band meer van, want hij noemde haar wel zijn "snoesje" en dan moet je van verdomd goede huize komen, wil je er een snoeskip op na houden. In elk geval togen wij op weg via de Marleine trail op zoek te gaan naar Loesje. Het verzamelpunt bij de Orsilon Bar stond vol met auto's  waarvan de wandelaars wel eens wilden zien , wie Loesje eigenlijk was. Om 16.00 uur gingen we op pad. 
De middag is van ons. Het ochtendgloren wordt minder, als je niet zo'n vroege vogel bent, maar uilen vliegen ook. 
We verlieten de bar, die vroeger Orsilon heette of zoiets. Het opnieuw geschilderde huisje met  ernaast een feestje,die behoorlijk wat mensen trok. We staken de weg over en kwamen op een zandweg met opgeworpen heuveltjes om het doorgaande verkeer te bemoeilijken. We liepen deze zandweg tot we een bocht doorgingen en het bord dat Marleine thuis was aangegeven door dat bord. Hier moesten we linksaf slaan. Het was Wabi alom. Er moest flink geknipt worden eer we een paadje zagen. dat heuvel op ging.




Ook dit pad was niet vrij van deze stekels. Iedereen verwonderde zich er over dat je deze heuveltop een uitzicht had naar het vliegveld De aanvlieg richting bevindt zich vlak naast deze heuvel en vanaf het zitje Loesje had je een prachtig uitzicht op de aanvliegende vliegtuigen. Na dit oponthoud vervolgden we onze voettocht naar de Indiaanse kop die hoog in de hemel verhief. Er waren geen liefhebbers om de rotswand te bezoeken en we besloten om het pad te nemen die ons bij de ingang van de Kathun rooi bracht. Een altijd mooi mondipad. Het had blijkbaar flink geregend want we moesten de plassen omzeilen.

Na de zoveelste waarschuwing om niet te struikelen over de afgezaagde boomstammetjes, struikelde ik er over. Gelukkig hadden de dames erop gerekend, want in een mum van tijd stond E.H.B.O. hulp
paraat. Het barretje bracht verpozing en een koel drankje ging er weldadig in.
Ik hoop dat een prettige wandeling hebt gehad.
Met een vrolijke wandelgroet,
Groetend, G.K. (verslag en foto's. Ook een foto van P.)

Wandelverslag landhuis Noordkant 13-10-2019



Beste wandelaars,

Op de porch van het Landhuis Noordkant

Bon siman.
Verzamelen bij de kippenfarm, het koelere weer had de nodige wandelaars aangetrokken, ondanks de vele afzeggingen. 
De slagboom over en we waren op weg naar de volgende hindernis. Het ijzeren hek, waar je met pijn en moeite je langs wurmt om je pad te vervolgen. Bij de tweede afslag linksaf, het Maagdenpad op. We wisten van de vorige keer dat we op terugweg over het Combipad en Maagdenpad moesten, deze  versperd waren door omgevallen bomen. Nu is het pad na veel zagen weer begaanbaar. 
Dromen voor de voetgangers. Paden waarop lage Wabiboompjes groeien. Je moest uitkijken, geen gedroom meer. Slingers waar je de Enfrau moest mijden. Het leken af en toe wel geitenpaadjes. Neen, deze wegen gaan niet over rozen. 

Plotseling doemde het vervallen landhuis voor ons op. Het was omringd door Wabi geboomte en we wilden door de voordeur komen om de Haloweeensfeer te proeven. In de jaren 60/70/80 werden hier door familie eigenaren de Haloweeenfeesten georganiseerd voor genodigden. De muurschilderingen herinneren ons hieraan. Nu is het landhuis in onbruik geraakt met een rustgevende achterporch, waar we een slokje namen. De indiaanse inloopput werd ook afgeschermd door Wabi. Dit is wel eens anders geweest. Vroeger toen er nog gesnoeid werd, kon je er gewoon inlopen. Als het geregend had, stond de tanki vol water en werden er autos gewassen. Ach, die goede oude tijd. We togen na aangenaam verpozen naar het eindpunt via de Clandestiene weg en kwamen veilig aan bij onze autos. We hadden er al met al minder dan 1 1/2 uur over gedaan.
Voor de volgende week een iets langere wandeling. 
Met een vrolijke wandelgroet, G.K.