Introduction - introductie

This blog is not a trail guide. It is about the beauty and the diversity of Curaçao.
There are dry months and wet months, days with wind or storm or no breeze at all.
Due to the weather conditions, you may find he trails to be very different from what our pictures show.

Most recent hikes are described in Dutch / Nederlands (kijk voor de laatste wandelingen in het blogarchief). De paden veranderen snel, ze groeien dicht of worden gesloten. Er komen ook nieuwe routes bij.

The other entrees are in English. Our main object is to show the beauty of the island. We cannot always give exact directions of trail heads or ends.
Many trails change, closed by owners, or overgrown. . the maintenance depends on
enthusiastic volunteers. Our group tries out new trails too.

Important: never go hike alone! When visiting popular places like the Salt pans of Jan Kok or Ascencion Bay don't get out of your car unless other people are there. Leave money, cards and other valuables at the Hotel.
If you have no one to come with you, take a hiking tour with a guide. Please read the page with
tips and info
!
Do not touch the
Manzanilla tree or its leaves and apples. They are poisonous.
On all photos copyright of the owners.

Enjoy Hiking Curaçao!
______________________________________________________________________________________________________

Wandelverslag San Pedro, Clusia, Fosfaatmijn. 17-03-2019

Beste wandelaars,

Bon siman.
Op naar de oude fosfaatmijn. 

Rotsblokken op het pad

De wandelaars gingen met een vrolijk gemoed op weg over de vlakte van Hato en kwamen bij een weg die naar de grot en de Clusia leidde. 

 De grot
De grot, andere kant.

De weg was smal, ook wel eens breed, maar de voerman lag niet te rusten en zodoende klommen we gestadig verder op naar de grot. Een paar enorme rotsblokken kwamen we tegen en het rotsige pad liep langzaam omhoog. We zagen de opening die ons tot uitrusten noodde, evenwel gingen we het smalle rotsachtige pad omhoog.




Hier moest ik even bekijken hoe het verder moest. Een verval van bijna twee meter moesten we overbruggen. Met een zetje en met behulp van de uiteinden van de rotsen trokken we ons op en klauterden we naar de Clusia. 

Clusia, zaaddoosjes

Hij stond niet in bloei, maar wel waren er zaaddoosjes te zien. 

Het gehuppel over de spleten lieten we aan ons voorbijgaan, daar we de route onder Clusia bomen namen. Het mocht niet baten brede spleten waren hier ook. We kwamen aan een breed pad, waarbij de wandelaars in de gelegenheid waren gesteld om de fundamehten van het vervallen wachtershuisje te bezoeken. 
Daar dit bezoek een heen en weerdertje was, liepen de wandelaars die bekend waren alvast naar de Mina di Fosfaat. Voorzichtig keken we over de rand, want we wilden wel enig idee hebben, hoe diep het was. 

De fosfaatmijn

Nu kwam het pad dat ons naar de rand van het terras bracht. Voorzichtig daalden we af en desnoods moest je gaan zitten en je benen uistrekken om het volgend rustpunt voor je benen te bereiken.


Kleuren

De overhang is van ongekende schoonheid. 

Gaatjes in het zand van de Lion Ant

Op het zand zagen we overal gaatjes van de Lion Ant die de mieren in de val wil lokken. Het mondi pad, dat we nu betraden was prachtig en je waande je in een andere wereld. 

 Geen schildpadden
 Sargassum
Uitzicht over Hatovlakte

We kwamen uiteindelijk uit op een zandweg  die ons naar de schildpadden voerde, tenminste dat dachten we. Het roet in het eten was het zeewier. De boca lag vol met Sargassum. De lieve schildpadden lieten zich niet zien. We hebben zover er plaats was nog even op het bankje gezeten , maar het mocht niet baten, de leatherhead, de Driekiel en de Groene schildpad lieten zich niet zien. 

Om zes uur keerden we naar onze auto's terug en waren half zeven op de plaats van vertrek aangeland.
Ik hoop dat U een prettige wandeling heeft gehad.
Met een vrolijke wandelgroet,
Groetend, G.K.

Wandelverslag Santa Catharina, Tunnel en Boca's, 03-03-2019.

Beste wandelaars,

Bon siman.
Het huis van de Sabbia, het plantje met de gele kelkjes en de sumpinas, die op de trap en het bordes het landhuis sieren. Ik denk dat ik maar een sabbiatical neem, een zogenaamde geurdag. Deze schitterende plant heb ik alleen hier gezien. 



Zoals de meeste landhuizen in verval. heeft het kenmerken van grandeur en koninklijkheid. Een prachtig uitzicht over de vlakte, waar veel Pal'i taki bomen groeien en als het geregend heeft de enorme vijver vpl staat met hemelwater die de bomen doet weerspiegelen. Het lijkt wel een tover- tanki.


Na het verzamelen togen we op weg naar de Savanne di yerba langs het pad dat naar landhuis Santa Catharina gaat. Bij grote witte steen sloegen we het pad in dat ons naar de Savanne di yerba voerde. Ook hier weer bij grote witgeverfde steen, deze steen lag al een ietsje het pad op, linksaf. 
We kwamen nu in het gebied van de Savanne. Op een heuvel zagen we eeen zwartwitte betonnen paal, welk het hoogste punt van de omgeving aangeeft. Het ging heuvel op en af. en we kwamen in de buurt van de noordkust. Vroeger kon je direct doorsteken naar Boca Chiki, maar sinds je alle scharen voorgaats moet hebben en het lastig om je een weg te banen is dit een no-go.


Bij de boca Chiki aangekomen troffen we daar twee eenzame vissers aan. Ze hadden al een visje gevangen. Het water was ruw en spoelde onverwijld de boca binnen.
We keken naar het waterspel van de bruisende golven die de tafeltjes overspoelde. Je moet daar niet invallen, want je komt er niet gemakkelijk uit. Op naar boca Grandi. Deze boca liet minder spectaculair waterspel zien. Het waren meer of minder aanrollende golven met schuimende toppen. Bij boca Labadera konden we even uitblazen en een slokje drinken. 


De Banana di Rifi was hier volop aanwezig. 


Dit plantje heeft een natuurlijke eigenschap om badkamerexceem te genezen. Je moet het banaantje doorbreken en het vocht tussen je tenen smeren.





De Tunnel of the Doom was de volgende stop. Deze inham kun je inlopen en je ziet het schuimende water door naar de overhang te kijken. Duikers moeten heel rustig water hebben eer ze er ingaan. Het schijnt dat er verderop een kamer is waar je adem kan halen. Wij hebben het maar gelaten voor wat het was, trouwens niemand had duikspullen bij zich. 

We spoeden ons daarna naar het pad dat naar het vervallen landhuis leidde. Bij het landhuis aangekomen moest je een heuvel op, waar vroeger een gehele trap was. Hier bloeiden aan het eind bij het opgaan naar het bordes de gele Sabbia bloemetjes uit een aartje. Dit gaf allure aan het landhuis. Nu zijn ze bijna allemaal verdwenen. Geen zonnige sfeer meer. Het landhuis waarvan geen pan meer op het dak lag, is van binnen te zien behoorlijk vervallen.  Je moet op eigen risico er door heen banjeren en uitkijken dat geen pan of bint op je hoofd krijgt. We keerden weer naar onze auto's en hadden precies twee en een half uur over deze wandeling gedaan.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.