Wandelverslag Playa Pretu, Ruine landhuis Espagnol, Playa Hulu.22-11-2015.

Beste Wandelaars,

Ons verzamelpunt bij Playa Santa Cruz is, waar Kapitein Goodlife de scepter zwaait en de Seru Commandant waakt om alles in goede banen te leiden. Een matige drukte aan het strand, enige palapas waren nog onbezet. Dit moet ook een stempel gedrukt hebben op deze bizondere wandeling. Normaal is een deelname dik boven de tien, maar ditmaal haalden we de tien niet eens. Mogelijk had ik de wandelaars afgeschrikt. 

Het is namelijk geen peuleschil als je via het lange langzaam steigende pad van rul zand de helling op moet.

En voor vermoeidheid is er geen plek om in de berm te rusten zonder dat je in aanraking komt met de Bringa Mosa. En berg je dan maar. 

Opgewekt startte de groep voettochters en liep het smalle pad op dat ons naar Playa Pretu leidde. Een lokale familie had hier duidelijk de voorkeur aangegeven om op dit speciale strand hun BBQ te houden. Een idyllische plek, waar het zand zwart kleurt.

Na de BBQ-ers gegroet te hebben zetten we onze tocht voort en waren al gauw bij Boca Piscador. Een bizonder mooi baaitje met een tafel terras. Het is moeilijk om hier te water te gaan en nog moeilijker om er uit te komen. Er wordt dan ook aangeraden om niet alleen te gaan zwemmen en een oude handdoek mee te nemen om over de scherpe rotspunten te leggen als je er uit wil.

Eerste weg links. In het begin leek het een gemakkelijk pad, maar al naar gelang je verder kwam begon toch menigeen zijn tempo aan te passen. De Bringa Mosa ( vechtend meisje ) stond sierlijk langs de kant de schitterend witte bloemetjes te tonen. De antidote van de Flaira, die in de buurt stonden, is een probaat middel mocht je ooit met die Mosa aan het vechten slaan.

Bij de Magazina aangekomen had iedereen een dorst ven jewelste. Het verkwikkende water siste er in. Na genoeg uitgerust te hebben vervolgden wij onze route en sloegen bij de geelgeverfde keien rechtsaf op weg naar de ruine Pos Spanjo. 

Beneden op de T-kruising gingen we naar rechts om uit te komen op een tweespalt, waar we moesten besluiten om de korte gestadige klim of de langere weg met het venijn in de staart te nemen. Het laatste was de keus, omdat we nog geen benul hadden van wat ons te wachten stond.

De trap naar Playa Hulu is een bizonder uitrustpunt met het zicht over zee en het aanrollend water, dat op het zandstrandje van Hulu breekt. Vroeger placht ik met mijn familie hier te snorkelen en te zwemmen. Een flesje rum en de BBQ brachte al fluks de stemming er in. Zo'n privee strand is toch onvergetelijk.

Prima op tijd om kwart over zes waren we bij onze autos aangeland.

Ik hoop dat deze tocht niet al te vermoeiend was en mocht dit toch zo zijn , lekker slapen.

Met een vrolijke wandelgroet,

G.K. Foto's en verslag.

Boca Santu Pretu - North

Youtube:  Santu Pretu

Playa Santu Pretu - playa Hulu

Beste Wandelaars,

Playa Santa Cruz.
Om stipt vier uur vertrok een groep van 12  wandelaars. En zoals normaal de gang van zaken is, wie er is, is er en anders moeten ze maar even bellen, dat er enige vertraging is opgetreden, dan wachten we vijf minuten. Niet voor niets geeft de wandelaankondiger zijn /haar telefoonnummer door.

Playa Santa Pretu een byzonder strand met zwart zand en mooie rotspartijen, geen Pedro pretu te zien. Boca Piscador, omgedoopt in Boca Bert, visser en Bert niet gezien, een kleine boca met een kleurige charme was de volgende halte. De lenige lopers daalden een rotsje lager af om op het plateautje verder te lopen tot aan de rand. Bij een wilde zee is dit af te raden, daar de golfslag dit plateau nog wel eens wil overspoelen.

Bij de "en route "Bringa Mosas"( vechtend meisje ) werd even stil gestaan. De gestage klim vergt de nodige energie en onze batterij werd opgeladen voor het laatste stukje naar de Magazina. Hier volgde een drinkstop. Ook de hond die door E. ergens opgepikt was, werd water aangeboden. Het beestje was niet dorstig zo te zien en liep om het plastic pseudokommetje heen of hij/zij het zag branden.

Op weg naar Pos Spanjo het vroegere landhuis Espagnol kwamen we diverse ingestorte gebouwtjes tegen, die vroeger gediend moeten hebben als opslag en bewoning. Van het landhuis zelf is weinig meer over getuige de afgebrokkelde muurtjes. Alleen de fundamenten zijn zo hier en daar nog te onderscheiden. De weg achter het landhuis was ook deze keer weer moeilijk te vinden. De Shimarikubomen droegen jammer genoeg geen vitamineC oppeppende vrucht. De afdaling vanaf het landhuis is altijd weer een plaatje apart met prachtige uitzichten over het Santa Marta gebied. We vervolgden onze weg richting Playa Hulu.

Bij de splitsing kon er gekozen worden voor de vlugge of lange route. Vier dames kozen voor de eerste en de rest ging verder op pad naar Hulu. Vanaf dit punt raakte Mary achterop en daar zij van de hoed en de rand weet, moet dit haar parten gespeeld hebben. Een paadje, dat naar Hoed leidt, moet haar ondernemingsgeest aan gewakkerd hebben om langs de kust te gaan. Een short cut blijkt vaak een long cut te worden. Zonsondergang was dichtbij. Bij aankomst op het etablisement van Juni Obersi bleek M. in geen velden of wegen te bekennen.

De noodploeg rukte te gehaast uit. Mijn bril en stok vergeten. Onderweg kreeg ik een telefoontje van M. dat ze verstrikt zat in de mondi, maar niet ver van Boca Piscador zou zijn. Geroep werd hier evenwel niet beantwoord. Bij de Blauwe Kamer aangekomen werd ons gefluit en geoehoe beantwoord. Aardedonker, want de maan was nog niet op en het duurde even voordat hij achter de wolken vandaan kwam.

Het was inmiddels negen uur en M. had nog een flinke weg door de bushbush te gaan.

P. en E. stapten bij de blauwe kamer manmoedig de mondi in zonder knipscharen maar wel met een goede zaklantaarn.

T. bleef achter om door geroep de survivers terug te geleiden. Mijn benen wilden niet meer en ik besloot de terugtocht zonder zaklantaarn in de maneschijn te aanvaarden. Het kontakt met M. was gemaakt.

Eind goed , alles goed. Een afzakkertje bij Juni deed wonderen.
Voor de volgend week een rustige, vlakke, lommerrijke wandeling lijkt op zijn plaats. Den Dunki lijkt me uitermate geschikt.

Boca Santa Pretu (noord) wandelverslag van Zondag 10-02-2013.

Beste Wandelaars,

Mijn Vlaamse vrienden zeggen vaak, terwijl de Sjampetter muizenstrontjes en platte kaas eet, een buitenwipper bestelt, wil zijn vrouw hem een een enorme binnendraaier geven. Ja, een vrolijk volkje die zuiderburen van Jan Kaas.
Oh, wat hebben we gelachen, tot de rekening kwam. De gastheer keek beteuterd, terwijl de gasten al koekeloerend meesmuilden.
Mijn grootvader had de gewoonte om met een zacht knufje en hese stem over zijn wonderbaarlijke reis naar de Veluwe met een bustour te verhalen. Hij vertelde dan, hoe hij genoten had van de bomenrijke natuur. Wat een bomen heb ik gezien, allemaal bomen en nog eens bomen. En gezongen, dat we hebben. “Ja, zo’n reisje langs de Rijn, dat is je ware, ouwe klare is zo fijn.” Natuurlijk het bekende “Potje met vet was niet van de lucht. Na die klare was zijn stem duidelijk een stuk helderder. Zo’n heupflesje was in die tijd heel gebruikelijk en behoorde veelal tot de vaste reisuitrusting. Het hoogste lied was niet hoog genoeg voor hem. Hij rookte alleen maar een pijp, zo’n zware en dat zullen ze geweten hebben in de bus, want hij was verzot op die grote stoomwolken. Zijn vader had vroeger bij de spoorwegen gewerkt en dat was altijd blijven hangen. Die pijpen heb ik later op zolder vlak naast de schoorsteen teruggevonden. Maar dat is een ander verhaal, waar ik U mogelijk de volgende keer over vertel.
Maarten een goede vriend van hem, die hij regelmatig zijn pijp aanbood, vond dat hij zo’n mooie lage bas had en daarmee de hele bus overstemde. De buschauffeur moest hem dan ook regelmatg afremmen, want die wilde, dat die anderen ook een kans moesten krijgen om hun stembanden te ontwikkelen. Dat vond hij maar niks. Waarschijnlijk heb ik daarvan nog het trekje georven, dat ik vind, dat mijn stem ook zo buitengewoon klinkt.
Gelukkig voor de medepassagiers was er af en toe een rustpauze en mocht iedereen uitstappen om in een boshut hun boterhammetjete verorberen. Ervaren toerders, die hun eigengemaakte koffie hadden meegenomen, werden met een scheel oog aangekeken. Ook dit vond hij maar niks. Malle gezichten trekken en scheve ogen trekken vond hij een dagelijkse kost. Het gebeurde in die dagen , dat je bij het uitstappen best een gallant handje nodig had om heelhuids thuis te komen, want dat het het gevaar om de hoek loerde stond niet in de reisfolder vermeld.

Zo ook voor onze voettocht langs het benenbrekers pad kan niet genoeg gewaarschuwd worden en een doorlopende loopverzekering is geen overbodige luxe. Een prachtige slinger door de eilandelijke natuur.
Het GAM pad is een van de mooiste paden,die ons langs de zeldzame begroeiing voert. De Pega Saya groeit hier welig. De zaden klitten zich vast aan je broek of sokken. Ook je schoenveters moeten het ontgelden. Bij het afdalen van het ongeveer 16 meter hoge terras hebben we een schitterend uitzicht over de noordkust. Even later verdwijnen we weer tussen het struikgewas en geboomte.
Op de oude Patrouilleweg aan gekomen gaan we richting Boca. Onderweg komen we nog wat oude vuilstort tegen . Een rooi, die het afvalwater van vermoedelijk de zeepfabriek en wasserij op Brievengat afvoert, laat ons weten, dat de milieu verpesting ook hier heeft toegeslagen. Het naderen vanaf de landzijde van de Boca Santa Pretu is een toverachtige ervaring. De doorkijk van de grillige Manzanilla stammetjes zijn van een andere planeet.

De boca op zichzelf is een bezoekje meer dan waard. Na de passage van het watervalletje komen we al overstekend van een stroom in de monding van Santa Pretu terecht. De golven rollen af en aan en geven een speciaal effect aan het betoverende schouwspel. Jammer dat er nog enkele autobanden liggen. Ook hier heeft de vervuiling toegeslagen.
Twee regenbogen boven zee geven aan waar de pot met goud gevonden kan worden. Enkele minuten later , het is geen goud , maar water. Met de wind in de rug zijn de dikke druppels nog wel uit te houden. Je wordt wel nat, maar de koude regen voelen we pas echt als we van opzij beregent worden.
We nemen het Schietbaan pad door het hoge gras . M. die met een regenponcho loopt mag voorop. Haar schouderbandje geeft enig oponthoud. Mannelijke hulp schiet gelijk toe, zoals het behoort op een schietbaanpad. Onder het motto “niet geschoten,altijd mis” wordt de tocht voortgezet door het hoge gras. Bij de schietbaan rechtsaf en terug naar de parkeerplaats. Twee uur en drie kwartier was toch iets langer dan gedacht. Het onwelriekende water via de rooien en de regenbogen waren hiervan de oorzaak.
Voor de volgende week zouden we naar de Clusia kunnen kijken, daar deze vermoedelijk in bloei staat. U hoort nader.
Met een vrolijke groet,
G.K.