Wandelverslag Mishe, 20-01-2019

Mishe, Miesje.

Het verzamelen hier hield wel wat voeten in aarde, maar toen waren we er ook klaar voor. Om ruim vijf voor vier vertrokken we naar de Boca's.  

De boca's met hun prachtige natuurvormen. De grillige rotsenoverhang was van een onnatuurlijke schoonheid. Het waterschouwspel intrigeerde. Geen wandelaar kon zeggen, dat het hem niets deed. De oh en de ah's waren niet van de lucht. 

Bij boca Manzalinna stond een bord, waarop lang geleden stond, toen je het nog lezen kon, dat hier schildpadden nestelden. We hebben ze niet zien nestelen, maar daar waren we waarschijnlijk te vroeg voor. Ze ploeteren het strand op bij voorkeur s'nachts.

Bij boca Platee mochten we allerlei figuren van keien aanschouwen. Zelfs de namen van de artiesten stonden keihard in het zand om maar niet te vergeten.

 Kortelyn

De volgende boca was Kortelyn. Hier hebben de parkwachters een uitbreiding gedaan. 

De trappen naar boven waren een uitkomst, nu hoefde je niet om die puntige rotsblokken te lopen en kon je gelijk naar boven. Ik was blij verrast om die uitbreiding, want die gaf een zijarm van de boca bloot, waardoor je onder een natuurlijke brug doorkeek. 

Een houten trap was er gemaakt om je naar beneden te begeven  Een extra uitzicht had je op de natuurlijke brug en het aanrollende water.

Een evenement om nooit te vergeten. We konden er geen genoeg van krijgen. Vadertje tijd hield hier geen rekening mee. 

  

Terug naar Miesje, boca Djegu konden we wel vergeten, daar we dan weer in het donker moesten lopen en die arme battrijen hadden al genoeg hun best gedaan.

 Boca Manzanilla

De wandelalbums zullen wel de nodige aanvulling hebben gehad.

Al met al een prachtige koele voettocht, want het waaide flink.

Met een vrolijke wandelgroet,

Groetend, G.K.

Wandelverslag Landhuis Noordkant, Schietbaan en oude steenbrekerij, 09-12-2018.

Beste wandelaars,

Bon siman.

We waren er als de kippen bij. Het is ook niet alles om haantje de voorste te zijn  Getuige de vele pega Saya's in je sokken. Verzamelen bij de koeienboerderij met de rode luiken, Moderno.

De Ogemweg, een zandweg met de onklaar gemaakte electriciteitspalen, was grotendeels geschaafd en we liepen deze af tot aan de splitsing. Bij een gestutte electropaal moesten we linksaf. 

Op het pad  waar we nu liepen groeide de Pega Saya Shimaron volop. De nare stekelige zaadjes klitten overal aan vast. Vroeger waren het de meest vervelende jongens van de klas die deze zaadjes in de lange haren van een meisje wierpen. Nou dat hebben ze geweten. De meeste scholen hadden straffen die er niet om logen. Als ze lijfstraffen hadden mogen toepassen, dan waren twintig slagen met de karwats niet onbedenkelijk geweest. De pega sayas waren van dien aard of je moest je haar laten afknippen of je moest engelen geduld opbrengen om die pega's een voor een uit je haar laten halen. Die dingen prikken gemeen. Vele wandelaars deden verwoedde pogingen om zich te ontdoen van dit ongemak, maar toen waren we al ter hoogte van de oude steenbrekerij. De verweerde schoolbus stond nog in het struikgewas verscholen hij was bijna niet meer te zien. Die goeie ouwe tijd verzuchte iemand. 

Al banjerend liepen we de steenmijn voorbij goed beschut door het struikgewas. Bij de  afdaling was het weer knippen geblazen. Vele handen maken licht werk, als je tenminste je snoeitang bij je hebt. De goedheiligman had natuurlijk de wandelaars ruim voorzien van de mondiartikelen. 

Bij de schietbaan was het uitrusten geblazen. Ieder dronk een slokje en keek zijn/haar ogen uit naar de kanchas en de hoge muur waar eens de brekerij stond. Nu was de ijzeren bak aan de bovenkant van de muur afgescheurd. De tijd gaat snel en het verval houden we niet tegen. De stoelen noden ons uit en we konden op ons gemak de tand des tijds waarnemen. 

Wrak van een bus

Datura, yerba stinki

Het Noordpad

Pad naar de schietbaan

De toegang naar het landhuis heeft zeker een schoonmaak beurt nodig. Om binnen te komen moest je vooral veel Wabi wegknippen. Op de porch was het goed toeven. De mispelboom droeg geen vrucht, maar dat kon de gezelligheid niet drukken. Het muurtje gaf genoeg zitplaats en de regenbak stroomde niet over. Binnen moesten we de maribombas niet storen, want dan kwamen ze achter je aan. Een prik van een maribomba is erg pijnlijk. Daar kan ik over meepraten. 

De weg terug liep langs een breed pad, we hebben dat de Clandestiene weg genoemd. Ergens moet nog een oudere steenbrekerij zijn. Ik heb me de plek laten aanwijzen, maar er moet een weg gebaand worden. We liepen de weg af en kwamen bij alreeds geopende slagboom bij onze auto's aan.

Ik hoop dat U een prettige wandeling heeft gehad.

Met een vrolijke wandelgroet,

Groetend, G.K.

Verslag en foto’s G.K. Hieronder nog enkele foto's van medewandelaar P.v.E.

 Door de mondi

 Doorkijkje

 Uitzicht

Gewoon MOOI

Het landhuis

Wandelverslag Daniel, de Oostroute, Bahada di Daniel. 14-10-2018.

Beste wandelaars,

Bon siman.

Het is al weer een lange tijd geleden , dat we de oostroute, Bahada di Daniel, gelopen hebben. Nu er op een uitkijkpunt een zitje is aangebracht is het uitkijken geblazen. 

Over de vlakte van Hato zijn diepe plassen te bewonderen. Af en toe zie je stipjes in de verte. Het zouden koeien van San Pedro kunnen zijn.  Aanvankelijk is het wel modderig. Het profiel van je schoenen slibt dicht, maar gelukkig is dat niet erg, want we wandelen over geaccidenteerd terrein. 

Het weer is bewolkt, prima wandelweer zou je zeggen , maar de vochtigheid ligt hoog.en voordat je het weet ben je doornat van de transspiratie en de hoge vochtigheid. Iets droogs om na de wandeling aan te trekken is geen overbodige luxe. Bij Hotel-Restaurant Daniel stonden we te popelen om van start te gaan. Weer of geen weer. We waren voorbereid op een zware niet te lange tocht.

Een van de vorige keren konden we de bui onderweg nog herinneren die ons overvallen had. Je zag toen het pad amper en met die scherpe stenen is wandelen een geheel andere sport geworden. Een overleving expeditie. We zijn er dan ook niet zonder kleerscheuren vanaf gekomen.

Ook hier op het terras van Daniel kan het af en toe lekker spoken.

De verzamelde groep wandelaars stonden klaar om te gaan. We waren voorbereid. Een stok in de handen en een vooruitziende blik. Even voor half vier zette de stoet zich in beweging. We namen de eerste afslag niet. Duidelijk voor "early birds" stond op de richtingaanwijzer. We liepen rechtdoor ,nou ja, tot aan de  aanduiding om rechtsaf te slaan. 

We liepen naar het uitkijkpunt waar het uitkijkzitje ons wenkte. Hier namen we even rust om vervolgens naar de Bahada te gaan. Dit een soort helling die ons naar het tweede plateau brengt en vervolgens als je het de vlakte opgaat, is kueba Pachi achter de bergwand. Ook hier heeft Uniek Korsow voor een zitbank gezorgd. 

Wij kwamen niet zover. De zelfde route terug en we stommelden weer over de rotspunten. De Pan de Diable was moeilijk te vinden, want overal werden we afgeleid door de bloeiende Basora Blancu. Ook de Watakeli stond in bloei. Wat ruiken die bloemen toch lekker. Net parfum.

Mooi voor zonsondergang waren we bij het hotel Daniel aangeland. 2 uur hadden we over deze wandeling gedaan.

G.K.

Rif Marie wandelverslag 06-07-. 2014

Ieder had gelukkig zijn gasten meegenomen, zodat we toch nog met een redelijk aantal wandelaars aan de Rif st. Marie tocht konden beginnen. 

De kerk van Williwood lieten we aldra achter ons en storten we ons in de onverharde paden die ons naar het binnenmeer van Rif Marie leidden. Een verkoelend windje maakte de temperaturen, die weer behoorlijk beginnen op te lopen, draaglijk.

 

Het oude landhuis geen pan meer op het dak en zelfs de binten en de dakspanten waren niet meer je dat. Daar schrokken we wel even van. De scheefstaande belpalen waren nog niet weggebuldozert.
Rondom kon je nu gemakkelijk de overblijfselen van vroegere tijden bewonderen. De tocht langs de rand van het meer voerde ons naar de indgo bakken. Ook hier was de oorspronkelijke staat flink aangetast.

Onderweg kwamen we de Bringa Mosa ( vechtend meisje ) tegen met een enkel wit bloemetje. De hulpvaardige Flaira stond er naast om pijn en jeuk zo snel mogelijk weg te nemen als door die vervelende Bringa Mosa geprikt bent.
De Oliba droeg een enkel rose bloem.
De peulen van de Watapana lagen op de grond nog bruiner te worden.
De Bruska met zijn vele gele bloemetjes werd door velen gemist en aan de stoffige Tabacco di Pescador miste niemand iets of was zelfs niet opgevallen, want we spoedden ons voort om het buislopen te beoefenen.

De gele oliekering lag er nog voor preventieve doeleinden. Het zou toch niet weer een keer kunnen gebeuren, dat iemand de oliekraan opendraait. Het lukte iedereen om heelhuids zonder natte voetten aan de overkant te komen.

En wat smaakt zo'n slok water dan toch lekker. Het pad langs het meer was beschaduwd en misschien wel daardoor misten velen de oude kalkoven. Gelukkig heb ik nog een foto ervan kunnen maken.

We zagen geen Flamingo in de zoutpannen. Dit kwam doordat we niet om een hoekie kunnen kijken, want ze waren er wel.
Het laatste stukje langs de snelweg is het minst geslaagde. Maar het met levensgrote letters aangegeven dat we in Williwood waren, gaf een Poezieachtig gevoel.
De kerk van Willibrordus bereikten we na 2uur en 20 minuten wandelen. Kelen smeren en op naar huis. Groetend, GK.

Wandelverslag Steenbrekerij, Boca Santa Pretu, Supplados, Spuitgat en Boca Patrick. 13-07-2014. Noord

Aan de voet van het graf van de slavenopzichter Martin van Ascencion stonden we braaf te wachten tot iedereen die wilde wandelen er was.

Even verderop stalden we onze autos in bewoonde buurt. Precies klokkeslag vier vertrokken we met zijn negenen over de oude weg naar Westpunt om bij de slagboom langs het flink uitgedunde Kokospalmenbos te lopen.

Een weggetje naar een put was vrijgemaakt en als je even niet oplette, was je ook zo de Magazina voorbij. De Seru Kosta stond ons al op te wachten.

Aan de kust gekomen sloegen we richting west naar de oude steenbrekerij. Vermoedelijk is er een oudijzer opkoper langs geweest, want de meeste staketsels en overblijfselen van de brekerij waren verdwenen. Hier en daar lag nog wat oudroest verspreid en de gebouwtjes hadden hun beste tijd duidelijk gehad. Het wilde water werd hoog opgestuwd in de heilige zwarte monding ( Boca Santa Pretu ) en we werden daardoor een beetje nat door het sproeiwater.

Het waterspel over de Supplados was een lust voor het oog en de sproei uit het Spuitgat liep de spuigaten uit. Overigens wilde iemand een rondje maken rond het Spuitgat, maar toen er verteld werd, dat de krabben dat niet leuk vonden, werd er maar van afgezien.

Boca Patrick altijd weer een verhaal apart. De betoverende uitstraling van deze grillig gevormde boca brengt ons in de ban van sprookjes en legenden. Hier zou toch niet Neptunis met zijn gevolg een maanlicht B.B.Q. hebben gehouden op deze geweldige plek?

De veelarmige Green Tara zou zich rot geschrokken hebben, als ze zo'n bewierde zeegod met op zijn drietand een worstje, een kippepootje en een krabbetje geprikt had gezien. Afijn, de Green Tara liet het ook afweten en de Schorpioenen van de Seru Bayan werden door ons niet opgemerkt.

De weg naar de parkeerplaats was gezellig lang en onze bolides vonden we net zo terug als we ze hadden neergezet. Immer een opluchting.


Verslag en foto's: GK.

Wandelverslag Ser 'i Neger, Ser 'i Kloof. ( Fontein )

Verslag en foto's, G.K.

Voor U door M. en mij voorbereid een nieuwe prachtige wandeling met geweldige panoramas.
Ik moet U wel waarschuwen, dat de initiële klim niet ongevaarlijk is vanwege de steilte en de losse steenslag naar het plateau, waar Tula en zijn strijders met inferieure wapens het vijf dagen hebben uigehouden tegen het koloniale leger.

Een bultje stenen geeft een vermoedelijk graf aan. De lange verdedigings muur is een byzonderheid.

Schoeisel met een goed profiel is onontbeerlijk. U bent verantwoordelijk voor U zelf. 

Ieder wordt verzocht zijn snoeischaar bij zich te hebben, daar het pad nog wel een verfraaiing nodig heeft. Ook mag ik U er op wijzen, dat het niet verboden is om de geknipte takken langs de kant te deponeren.

De afdaling is geleidelijk.
Verzamelen bij de ingang van het wooncomplex Fontein aan de weg naar Soto om 15.45 uur.
Duur ongeveer 1uur en 3 kwartier.

Beste Wandelaars,

Vroeger was er op het gebied van de Plantage Fontein een landhuis dat " Bellevue " heette. Later is dit in andere handen overgegaan en werd het " Ravenslust "genoemd. Daarna is het vervallen tot een ruine. Door de ontwikkelaar is het terrein met een bulldozer bewerkt en zijn er voordat er een fatsoenlijk Cultureel historisch onderzoek is geweest veel archeologische artefacten verloren gegaan. Scherven van vierkante ginflessen wordt later in grote getale gevonden en symboliseren wellicht het geluk van betere tijden. 

Wayaka

We betreden het gebied, waar Tula de geest gaf en zijn geest rondwaart met gepaste stilte. 

Of het de steile klim naar boven was, die al onze oplettendheid opeiste en de mond snoerde of was het Tula's spiritu? 

Sommigen deden dat op handen en voeten, een koddig gezicht. Boven op het plateau aangekomen, konden we even op adem komen en genieten van een geweldig uitzicht over het wooncomplex Fontein en de horizonten daarachter. 

Voortstrompelend langs de stapelmuur en al knippend het pad verfraaiend kwamen we ogen tekort en daardoor misten we bijna de afslag naar een stil onbergroeid plekje waar vermoedelijk een of meerdere van Tula's strijders begraven liggen. Mogelijk kan het ook een executie plaats zijn geweest. Geen teken of opschrift die ons uit de droom kon helpen van wat hier ooit gebeurd is. Aannemelijk is, dat op de hoogvlakte de gesneuvelde strijders van Tula begraven liggen.

De muur volgend komen we langs de zuidrand totdat we de muur oversteken en de geleidelijke afdaling beginnen.

N.B. Toegang tot het terrein van Fontein kan alleen met toestemming; melden bij de poort.

Santa Catharina, Boca Chiki, Boca Grandi, Boca Labadera, Tunnel of the Doom wandelverslag. januari 2014

foto's bij dit verslag: E.Rijnbeek

We gaan wandelen naar het landhuis Catharina.
We lopen door de Yeba di Savanne naar playa Chiki en playa Grandi.
Vervolgens langs de kust langs Playa Labadera en de Tunnel of the Doom, om via het landhuis naar onze auto's weder te keren.
Verzamelen bij de Toko Santa Pretu aan de weg naar Catharina bij de afslag naar de Struisvogelfarm.
Duur: ongv. 2 uur.


Santa Catharina, Boca Chiki, Boca Grandi, Boca Labadera, Tunnel of the Doom wandelverslag.

Door de wol geviterd en alsof er geen klad in zat stonden de wandelaars te trappelen van ongeduld om het achterlandschap van SantaCatharina te verkennen. De snoeischaren voorop, want bij controle van de route is gebleken,dat het aanlooppad naar de Savanna di Yerba niet gelopen is de laatste maanden. Wabi groeit snel.

De Wabi tracht ons de weg te versperren, maar gelukkig zijn we niet voor een kleintje vervaard. Vele snoeischaren maken het werk licht en andere wandelaars blij.

De vergeelde yerba is toch altijd weer een aparte belevenis. De grashalmen wuivend in de wind geven ons het gevoel dat we op een groot meer varen en dat maakt het wandelen licht.



Op de kust aangekomen doen we eerst Boka Chiki aan. Een kleine met rotsblokken gevulde inham waarbij het zeewater hoog opklotst. Boka Grandi is de volgende natuurlijk gevormde monding en geeft een mooi plaatje van een aanzwellende golfslag, die ons als je te dichtbij staat, probeert te besproeien. Nog groter is de inham van Labadera, een speling van de natuur met oprijzende rotswandjes waardoor het Caribische zeewater naar binnen stroomt. Het aanrollen van het water is een fascinerend schouwspel, waar je uren naar kan kijken zonder moe te worden.

De Tunnel of the Doom geeft me een sombere gedachte alsof hier duikers, die geprobeerd hebben om door deze verbinding met de zee te komen, het niet gehaald hebben. Voetsporen van de Leguanen zijn hier legio en natuurlijk die van ons. Een grootgrotonderzoeker heeft eens gezegd, dat dit een plek is waar niet veel mensen komen omdat de sinistere Spiritu hier ronddwaalt en dat kan je wel eens duur te staan komen, als je niet oppast. Je ziet hier dan ook geen lieden met een kwaad geweten. Argeloze B.B.Q-ers roosterden dat het een lieve lust was.

De terugweg is het zoekplaatje van de week. Gemakkelijk te vinden als je het weet. Voettochters die goed opgelet hebben, weten direkt het juiste pad te nemen naar het landhuis Santa Catharina, dat er belabberd onder de koperen ploert bij ligt. De dakpannen zijn stuk gesmeten en liggen her en der verspreid.

De vermolmde dakspanten hangen lusteloos naar beneden, de kozijnen en deuren zijn verdwenen. Alleen op de stenen treden naar het bordes bloeien de Sabbias en geven een vrolijk tintje aan het toch wel trieste geheel. Het moet een fraai gezicht zijn geweest om bij zonsondergang over de vlakte, waar zich door de dammen een binnenmeer vormde, het kleurenschouwspel gade te slaan.

De weg naar Toko Santa Pretu, de parkeerplaats voor onze autos, voert ons langs deze dammen met zijn mooie Pal 'i Takkis. Hier en daar liggen langs het pad nog overblijfselen, oude stoven, versleten matrassen en bergen flesjes, die de kaalscheerders hebben achtergelaten. Deze varkens met een mentaliteit, waarbij liefde voor de natuur ver te zoeken is.

Het drankje bij Patrick liet een ieder zich goed smaken.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.