Jamanica hillside
The Curaçao “bol”cactus
After many months of rain, everything is green.
Most trails are overgrown or hardly visible.
Jamanica hillside
Posts tonen met het label Jamanika. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Jamanika. Alle posts tonen
maandag 11 januari 2021
maandag 21 april 2014
Boca St. Michiel, Indigo bakken Mal Pais, Kokomo beach wandelverslag 20-04-2014.
Beste Wandelaars,
Als je de Kaya Ma Pieternella afrijdt naar de kust kom je in het pittoreske vissersplaatsje Boca St. Michiel uit, waar het Fort St. Michiel ons een misplaatst gevoel van veiligheid geeft, daar er geen bruikbaar kanon meer is te bekennen.
De oude Indjuboom nabij ons geparkeerde auto's achter het restaurant Octopus staat er als vriendelijk symbool van vrijheid en gastvrijheid meewuivend met de passaatwind. Hier is de plek waar ons wandelavontuur start.
De spirits van vroegere indiaanse inwoners houden de wacht en beschermen ons op onze tocht door hun eeuwige jachtvelden.
Het bruggetje.
Waar vroeger de schoenen uitgingen is nu een solide houten bruggetje gebouwd, die ons aan de wilduitziende overkant brengt.
De wandeltocht is begonnen. We lopen langs de rand van de lagoon en soms klauterend banen we ons een pad langs het door mangrove boompjes omzoomde binnenwater. De flamingos wachten ons op op een veilige afstand. Ze geven kleur en fleur aan de omgeving.
Een paar grijze reigers vliegen op als we naderen en brengen enige consternatie onder het oranje gekleurde volkje. Ze proberen er op hun paasbest uit te zien en zelfs rijst bij mij het oranje vermoeden, dat ze weten, dat de koningsdag viering in aantocht is.
Op de vlakte, die normaal onder water staat, liggen nu diverse uitgedroogde krabben, zelfs een visje op het droge, die betere tijden gekend hebben. Het moet droog zijn, de quaresma striemt de vlakte onophoudelijk Na enig zoeken vinden we het weggetje achterlangs en wurmen ons door een opening in een hekwerk, welke net genoeg ruimte heeft overgelaten om goed gevuld paasbrood door te laten. We lopen langs een paar achteraf liggende huizen, waarvan je denkt , dat er aan de veel in het rond liggende autowrakken te zien, het reparatie werk flink ter hand wordt genomen.
Bij een duiker onder de Bullenbaaiweg door moet je een gymnastiek oefening uitvoeren, waarbij de buk-rek en strek spieren danig op de proef worden gesteld. Iemand verzuchtte, was ik maar een paashaasje. Maar ook dit overleven we. Voorzichtig oversteken en dan goed uitkijken. Het is beter natuurlijk, dat je dat in een andere volgorde doet, maar daar zijn de meningen verdeeld over.
Het pad, dat vorige week ons verzamelpunt was, ligt er nog steeds door een slagboom, met rotsblokken bewaakt, versperd. We kunnen er langs, dank aan Uniek Curacao en volgen de geelgeverfde stenen. Het pad brengt ons bij de afslag, die naar een lange betonnen dam leidt. We volgen de dam halverwege en slaan een pad naar de mondi in en zien tot onze verbazing zomaar ineens de grijze uit koraalsteen opgemetselde Indigo bakken op een mooie groen fris plekje. INDIGO
Indigo schijnt een aperte geur te verspreiden als het rot, ofschoon ik hier niet over mee kan praten, daar ik het nog nooit geroken heb, moeten de plantageeigenaren om die reden het opzettelijk verre van hun landhuis gehouden hebben. Bij de splitsing linksaf brengt ons op een niet veel gelopen trail. Werk aan de winkel. Snoeischaren te voorschijn. We komen in een gebied met vele oude Indjubomen, een apart stukje natuur en knippen ons een doorgang naar de vlakte. Deze steken we over en komen bij de weg uit die richting Vaersenbaai gaat.
De loopplank over het verscholen rooitje is uitgelegd, de rode loper nog niet, want niemand wist, dat de paashazen in deze contreien op pad waren. Een steil klimmetje doet ons belanden op een plateautje, dat over de Vaarsenbaai uitkijkt en vroeger als geschutsstelling gebruikt werd. Van dit bolwerk is niet veel meer van over, alleen de fundamenten liggen er nog. Een bankje en een houten aanzittafel noodt ons uit voor een paaseitje.
Veel tijd om te rusten en te genieten is er niet, daar het nog een stief kwartierke wandelen is langs het kustpad. Het gebaande paadje is gemaakt voor de inwoners van Boca St.Michiel om Vaersenbaai te bezoeken. Uiteindelijk komen we wederom aan bij het bruggetje. Even ervoor is een mirador voor de liefhebbers.
Een ondergaande zon mag je niet missen. Zittend op het terras van Octopus laten we ons verwennen. De groene flits....net niet. Tot de volgende week. Mogelijk is Rooi Kayuda leuk als een aardige zijstap.
Als je de Kaya Ma Pieternella afrijdt naar de kust kom je in het pittoreske vissersplaatsje Boca St. Michiel uit, waar het Fort St. Michiel ons een misplaatst gevoel van veiligheid geeft, daar er geen bruikbaar kanon meer is te bekennen.
De oude Indjuboom nabij ons geparkeerde auto's achter het restaurant Octopus staat er als vriendelijk symbool van vrijheid en gastvrijheid meewuivend met de passaatwind. Hier is de plek waar ons wandelavontuur start.
De spirits van vroegere indiaanse inwoners houden de wacht en beschermen ons op onze tocht door hun eeuwige jachtvelden.
Het bruggetje.
Waar vroeger de schoenen uitgingen is nu een solide houten bruggetje gebouwd, die ons aan de wilduitziende overkant brengt.
De wandeltocht is begonnen. We lopen langs de rand van de lagoon en soms klauterend banen we ons een pad langs het door mangrove boompjes omzoomde binnenwater. De flamingos wachten ons op op een veilige afstand. Ze geven kleur en fleur aan de omgeving.
Een paar grijze reigers vliegen op als we naderen en brengen enige consternatie onder het oranje gekleurde volkje. Ze proberen er op hun paasbest uit te zien en zelfs rijst bij mij het oranje vermoeden, dat ze weten, dat de koningsdag viering in aantocht is.
Op de vlakte, die normaal onder water staat, liggen nu diverse uitgedroogde krabben, zelfs een visje op het droge, die betere tijden gekend hebben. Het moet droog zijn, de quaresma striemt de vlakte onophoudelijk Na enig zoeken vinden we het weggetje achterlangs en wurmen ons door een opening in een hekwerk, welke net genoeg ruimte heeft overgelaten om goed gevuld paasbrood door te laten. We lopen langs een paar achteraf liggende huizen, waarvan je denkt , dat er aan de veel in het rond liggende autowrakken te zien, het reparatie werk flink ter hand wordt genomen.
Bij een duiker onder de Bullenbaaiweg door moet je een gymnastiek oefening uitvoeren, waarbij de buk-rek en strek spieren danig op de proef worden gesteld. Iemand verzuchtte, was ik maar een paashaasje. Maar ook dit overleven we. Voorzichtig oversteken en dan goed uitkijken. Het is beter natuurlijk, dat je dat in een andere volgorde doet, maar daar zijn de meningen verdeeld over.
Het pad, dat vorige week ons verzamelpunt was, ligt er nog steeds door een slagboom, met rotsblokken bewaakt, versperd. We kunnen er langs, dank aan Uniek Curacao en volgen de geelgeverfde stenen. Het pad brengt ons bij de afslag, die naar een lange betonnen dam leidt. We volgen de dam halverwege en slaan een pad naar de mondi in en zien tot onze verbazing zomaar ineens de grijze uit koraalsteen opgemetselde Indigo bakken op een mooie groen fris plekje. INDIGO
Indigo schijnt een aperte geur te verspreiden als het rot, ofschoon ik hier niet over mee kan praten, daar ik het nog nooit geroken heb, moeten de plantageeigenaren om die reden het opzettelijk verre van hun landhuis gehouden hebben. Bij de splitsing linksaf brengt ons op een niet veel gelopen trail. Werk aan de winkel. Snoeischaren te voorschijn. We komen in een gebied met vele oude Indjubomen, een apart stukje natuur en knippen ons een doorgang naar de vlakte. Deze steken we over en komen bij de weg uit die richting Vaersenbaai gaat.
De loopplank over het verscholen rooitje is uitgelegd, de rode loper nog niet, want niemand wist, dat de paashazen in deze contreien op pad waren. Een steil klimmetje doet ons belanden op een plateautje, dat over de Vaarsenbaai uitkijkt en vroeger als geschutsstelling gebruikt werd. Van dit bolwerk is niet veel meer van over, alleen de fundamenten liggen er nog. Een bankje en een houten aanzittafel noodt ons uit voor een paaseitje.
Veel tijd om te rusten en te genieten is er niet, daar het nog een stief kwartierke wandelen is langs het kustpad. Het gebaande paadje is gemaakt voor de inwoners van Boca St.Michiel om Vaersenbaai te bezoeken. Uiteindelijk komen we wederom aan bij het bruggetje. Even ervoor is een mirador voor de liefhebbers.
Een ondergaande zon mag je niet missen. Zittend op het terras van Octopus laten we ons verwennen. De groene flits....net niet. Tot de volgende week. Mogelijk is Rooi Kayuda leuk als een aardige zijstap.
maandag 12 november 2012
Jamanika trail
Beste Wandelaars,
Trek Uw stoute schoenen aan. We gaan naar Jamanike. De roep voor Nike is sterk aanwezig. Dus ! Een van de lastigste wandelingen uit ons reportoire is de Jamanike tocht.
De vorige keer moesten we terug keren,daar het al donker werd en na de afdaling nog het nodige gesnoeid moest worden. We hopen nu dat Uniek Curacao ons voor is geweest en de paden gebaand zijn. Water ,een stok,oude kleren en iets droogs om na de wandeling aan te trekken, is geen overbodige luxe. Een snoeischaar of machete is aan te bevelen. Foto's genomen van de natuur rondom Mal Pais. De bruska is een vrij onbekende boom die hier voorkomt. Een foto van Lago Disparse en de aanloopweg waar nog wel eens plassen kunnen staan.
Het vezamelpunt is na de kinderboerderij voor de slagboom. Na de afslag naar Mal Pais neemt U de afslag naar Jamanike,Lago Disparse is aangegeven door een richtingsaanwijzer. Deze onverharde weg oprijden tot aan de slagboom.
De zon gaat om 18.10 uur onder.
Daarom verzamelen om 15.15 uur.
Start om 15.30 uur.
Duur van de wandeling 2 1/2 uur.
Beste Wandelaars,
Oudjes vatten koudjes. Dit gedacht hebbende, keek ik bezorgd naar de lucht. Donkere wolken pakten zich samen. Ik spoedde mij richting verzamelpunt; de landweg aangegeven door een groenwit bord met de aanduidingen Seru Djuku, Seru Jamanika, Dam ( Lago Disparse ) en Hofi Mal Pais.Het begon langzaam te druppelen en toen ik hier aankwam werden de druppels alsmaar frequenter en groter.Gelukkig na een flinke plens hield Pluvius het voor gezien.
Iedereen was op tijd, zodat we voortijdig aan de voettocht konden beginnen. Duidelijk had Uniek Korsow verstek laten gaan, er was niet geknipt. Zelfs op de aanloopweg sloegen overhangende takken tegen de voorruit. Het deerde ons groepje van zes niet. Met B. voorop en de snoeischaartjes er achteraan werd het pad weer ordentelijk begaanbaar gemaakt. Edoch, het gevallen water had de grond erg zacht gemaakt, zodat we de nodige kluiten verzamelden.
Na elk afgeknipt takje kregen we een gratis douche toebedeeld. Dit mocht evenwel de pret niet drukken. Veilig en kletsnat in soppende voetbedekkers over de spleetjes stappend gingen we het plateau over.
De uitzichten vanaf het plateau waren zowel overweldigend als adembenemend, hetwelk de tocht over het spleterige plateau nog gevaarlijker maakte. Het overdadige groen hield ons gevangen. Ik vergat om een onvergetelijke foto van al die mooie spleetjes te maken,jammer.
Af en toe leek het of we de weg niet konden vinden, echter ons goede gesternte hield ons op track. Bij de afdaling aangekomen namen we nog een slokje op de goede afloop.
We zaten strak op schema. De zonnestand werd naarstig in de gaten gehouden. Niemand had kaarsjes bij zich.
Water en een zoutboostertje doen wonderen. We roetsjten het plateau af, alsof we dit gagelijks deden. Op een makkelijk punt waar een rotsblok tot enige klimneigingen maande, gleed ik even weg en ja hoor na een halve koprol stond ik weer vrolijk op. Helaas ik merkte pas tweehonderd meter verder, dat mijn bril van mijn neus was verdwenen. Ik zie namelijk geen steek zonder een bril op mijn neus, maar dat had ik pas in de gaten, nadat ik al door diverse struikgewassen gebanjerd was. Terug dus.
M. die erg goeie ogen heeft, vond meteen mijn bril. Wel een beetje verfomfaaid, daar blijkbaar mijn wandegenoten dit obstakel niet opgemerkt hadden. Morgen maar even naar de opticien, want wat Kan niet kan, doet Pieter wel.
Het 'verdwenen' meer in zichtbare toestand
Via de Bina trail liepen we weer in de richting van Lago Disparse (verdwenen meer). Er stond geen water in het meer. De eendjes waren gevlogen, de reigers hielden het voor gezien en de roerdompen, daar zoeken we nog naar.
Na 2 uur en 40 minuten waren we om vijf over zes bij onze auto's aangeland. Het verzoek om enkele droge kledingstukken in voorraad te houden, kwam enorm van pas. Deze wandeling is een herhaling waard ,temeer omdat er nog wel het een en ander gesnoeid kan worden.
Deze wandeling vanaf Vaerssenbaai.
Trek Uw stoute schoenen aan. We gaan naar Jamanike. De roep voor Nike is sterk aanwezig. Dus ! Een van de lastigste wandelingen uit ons reportoire is de Jamanike tocht.
De vorige keer moesten we terug keren,daar het al donker werd en na de afdaling nog het nodige gesnoeid moest worden. We hopen nu dat Uniek Curacao ons voor is geweest en de paden gebaand zijn. Water ,een stok,oude kleren en iets droogs om na de wandeling aan te trekken, is geen overbodige luxe. Een snoeischaar of machete is aan te bevelen. Foto's genomen van de natuur rondom Mal Pais. De bruska is een vrij onbekende boom die hier voorkomt. Een foto van Lago Disparse en de aanloopweg waar nog wel eens plassen kunnen staan.
Het vezamelpunt is na de kinderboerderij voor de slagboom. Na de afslag naar Mal Pais neemt U de afslag naar Jamanike,Lago Disparse is aangegeven door een richtingsaanwijzer. Deze onverharde weg oprijden tot aan de slagboom.
De zon gaat om 18.10 uur onder.
Daarom verzamelen om 15.15 uur.
Start om 15.30 uur.
Duur van de wandeling 2 1/2 uur.
Beste Wandelaars,
Oudjes vatten koudjes. Dit gedacht hebbende, keek ik bezorgd naar de lucht. Donkere wolken pakten zich samen. Ik spoedde mij richting verzamelpunt; de landweg aangegeven door een groenwit bord met de aanduidingen Seru Djuku, Seru Jamanika, Dam ( Lago Disparse ) en Hofi Mal Pais.Het begon langzaam te druppelen en toen ik hier aankwam werden de druppels alsmaar frequenter en groter.Gelukkig na een flinke plens hield Pluvius het voor gezien.
Iedereen was op tijd, zodat we voortijdig aan de voettocht konden beginnen. Duidelijk had Uniek Korsow verstek laten gaan, er was niet geknipt. Zelfs op de aanloopweg sloegen overhangende takken tegen de voorruit. Het deerde ons groepje van zes niet. Met B. voorop en de snoeischaartjes er achteraan werd het pad weer ordentelijk begaanbaar gemaakt. Edoch, het gevallen water had de grond erg zacht gemaakt, zodat we de nodige kluiten verzamelden.
Na elk afgeknipt takje kregen we een gratis douche toebedeeld. Dit mocht evenwel de pret niet drukken. Veilig en kletsnat in soppende voetbedekkers over de spleetjes stappend gingen we het plateau over.
De uitzichten vanaf het plateau waren zowel overweldigend als adembenemend, hetwelk de tocht over het spleterige plateau nog gevaarlijker maakte. Het overdadige groen hield ons gevangen. Ik vergat om een onvergetelijke foto van al die mooie spleetjes te maken,jammer.
Af en toe leek het of we de weg niet konden vinden, echter ons goede gesternte hield ons op track. Bij de afdaling aangekomen namen we nog een slokje op de goede afloop.
We zaten strak op schema. De zonnestand werd naarstig in de gaten gehouden. Niemand had kaarsjes bij zich.
Water en een zoutboostertje doen wonderen. We roetsjten het plateau af, alsof we dit gagelijks deden. Op een makkelijk punt waar een rotsblok tot enige klimneigingen maande, gleed ik even weg en ja hoor na een halve koprol stond ik weer vrolijk op. Helaas ik merkte pas tweehonderd meter verder, dat mijn bril van mijn neus was verdwenen. Ik zie namelijk geen steek zonder een bril op mijn neus, maar dat had ik pas in de gaten, nadat ik al door diverse struikgewassen gebanjerd was. Terug dus.
M. die erg goeie ogen heeft, vond meteen mijn bril. Wel een beetje verfomfaaid, daar blijkbaar mijn wandegenoten dit obstakel niet opgemerkt hadden. Morgen maar even naar de opticien, want wat Kan niet kan, doet Pieter wel.
Via de Bina trail liepen we weer in de richting van Lago Disparse (verdwenen meer). Er stond geen water in het meer. De eendjes waren gevlogen, de reigers hielden het voor gezien en de roerdompen, daar zoeken we nog naar.
Na 2 uur en 40 minuten waren we om vijf over zes bij onze auto's aangeland. Het verzoek om enkele droge kledingstukken in voorraad te houden, kwam enorm van pas. Deze wandeling is een herhaling waard ,temeer omdat er nog wel het een en ander gesnoeid kan worden.
Deze wandeling vanaf Vaerssenbaai.
Abonneren op:
Posts (Atom)