Wandelverslag Seru Neger, 05-05-2019

Tula beeld

Bon siman.
Ik stond er gekleurd op sinds de verzamelplek Color Place overgeschilderd was. Er waren al wandelaars die via Ascencion arriveerden. Het kleurige geheel had plaats moeten maken voor het nietszeggende wit. Gelukkig gaf de Noniboom nog enig cachet aan de verzamelplaats. 

We sloegen het pad in dat ons naar het plateau van Seru Neger bracht om 15.46 uur. Een kleine groep die er werkelijk zin in had. Na enig geklauter bereikten we de vestingsmuur van Tula. Er waren heel wat keitjes op elkaar gestapeld, soms tot manshoogte. 

Fraaie vergezichten waren op verschillende punten zeer de moeite waard. Zo kon je in de verte de hoogste berg van Curacao"de Christoffel" zien.  Voor deze seru lag het duin Hyronimus ook wel"de Tafelberg" genoemd. Een korte wandeling door het Mata Pisca gebied, heel bizonder. We naderden Resort Fontijn. Hier dichtbij moest een steile klim/afdaling zijn die we heel vroeger namen. Ik herrinner me nog dat we langs een touw omhoog liepen en dat er treden gemaakt waren om de steile klim te vergemakkelijken.

Als je de portier vraagt en je cedula laat zien krijg je toestemming om de klim te wagen. Op dit punt hadden we de route kunnen uitbreiden, want na zo'n afzakkertje moet je rond de berg lopen om het pad te nemen ongeveer bij de zuidwestelijke kant om langzaam weer omhoog te gaan. Maar dat is voor een volgende keer weggelegd. Na het bezoekje aan het Tulabeeld vervolgden we onze weg naar onze auto's De nonis waren nog niet geplukt.

Na 2 uren waren we terug bij onze autos.

Met een vrolijke wandelgroet,

Groetend, G.K.

Wandelverslag Porto Marie Magazina 26-06-2016.

Bon Siman.

Aan de weg bij het resort Fontijn ligt een aqua gebouwtje met een afbeelding van de ijzeren maagd. 

Zij oogt fraai vanaf het grijze beton naar Seru Kloof. Als behoedster voor naderend onheil, speurt haar oog naar wandelaars die de steile Seru willen beklimmen. Onze wandelgroep wist zich te ontrekken aan het alspiedend oog, daar we de plantage van Porto Marie opgingen. Dit zou ik allemaal hebben kunnen bedenken, ware het niet, dat de schildering een snor heeft met een mannelijke vreemde blik in zijn ogen. Een soort transgender, een eurosongfestivalwinner. De schilder heeft een heel andere bedoeling gehad met deze gejurkte meneer. Het zou toch niet een waarschuwing zijn voor burakus? Opnieuw een foto genomen van dit fenomeen, zodat een nader ondezoek zou uitwijzen, dat het hier niet ging om een waarschuwing, maar om een statement, dat hier gewandeld kan worden op je eentje. Man en vrouw zijn een. Wellicht komt U tot dezelfde slotsom.

Wij liepen de rooi in. Aan het begin stond een waterinstallatie die ons enige stof tot nadenken gaf. Zou hier vroeger het gemaal hebben gestaan om het water te verspreiden over de landbouwgronden? De rooi was breed en daar het groepje klein was, konden we aanvankelijk met zijn allen naast elkaar lopen.  De rooi met zijn vele vervallen dammen werd steeds smaller. en uiteindelijk ging het over in een geitenpaadje. We ontdekten, dat we te ver doorgelopen waren en eerder hadden moeten afslaan. Terug.

Zo fris als een zweterig hoentje togen we richting Magazina. In een zijweg vlak voor de Magazina staat de pas gerestaureerde belpaal. Zover kwamen we niet. We hielden de belpaal en Magazina voor gezien en liepen het pad terug. Op een zijpad stonden enkele zwart-witte kabriten die zodra ze ons zagen de mondi instoven. De Asterixaanse bok zou gezegd hebben ,"rare snuiters die wandelaars". Precies 1 uur en drie kwartier had deze voettocht geduurd en dat is voor iemand die niet regelmatig de mondi ingaat toch een hele opgaaf.

Met een vrolijke wandelgroet. G.K. Tot eind september!