Fotoverslag van de wandeling Sint Joris en de Jan Tabak grot. 15 - 2 -2015

Foto's G.k.

Groot St. Joris Mangrove,Cadushi wandelverslag 26-05-2013

De oesterse geleerde Mossie Ammonito heeft in zijn boek " Schelpie open, Schelpie dicht " aangegeven, dat het een kwestie van komen en gaan is in het leven.
Conflicten zijn de wereld nog niet uit, zolang wij niet in Utopia wonen, vond hij. Als een parelduiker op zoek is naar oesters, moet hij goed opletten, wanneer de oesterschelp zich opent. Desnoods moeten zij er een stokje voor steken voor dat hij weer dicht gaat. Ze laten dan zogenaamd de oester op een houtje bijten. Bij een geopende schelp kunnen ze de parel er zo uit halen.

Bij navraag aan Mossie, hoe hij zijn volgende boek zou noemen, zei hij, toen ik nog zwijnenhoeder was, zat ik avonden achtereen te denken aan de paarlen. Ik mag dan wel niet in de school klappen, maar wel uit de school, want als je het in de verkeerde volgorde doet, kan alles in elkaar klappen.  Het volgende boek zou weleens " Paarlen voor de duikende Koraalduivels" kunnen heten, tenminste als er dan nog koraalduivels zijn, want als het net zo gaat als met de oesters en de karko's dan is er niets meer over om te vissen en kunnen we allemaal op een houtje bijten totdat we van ons stokje gaan. 

Klokkeslag vier zette de stoet van tien wandelaars zich in beweging richting Sint Jorisbaai. Het pad langs de mangroven voerde ons langs het water waar vele oude schelpen liggen en ons er aan herinneren, dat hier in het verleden behoorlijk gesmikkeld was.

Bij het Vijgenbos aangekomen bleek het bospad helemaal overwoekerd te zijn. De vele takken versperden ons de weg. Hier ligt een leuke taak voor de onderhoudsploeg. Dan maar langs die Putas Perfumado met haar heerlijke kerstbomen geur. Een niet eerder gelopen weggetje bracht ons wederom in het bos en een miniscuul klein trailtje  uiteindelijk op het Patrouillepad lopend van

Het Landhuis Groot Sint Joris naar de Groot Sint Joris baai. Na enkele opgeworpen versperringen te hebben overwonnen, vonden we het paadje naar de gemuteerde Cadushis. Deze stonden nog steeds overend, al mag ik opmerken, dat de tand des tijds heeft toegeslagen.

Het slingerpad terug deed ons belanden, waar we begonnen waren. Een koele dronk rond het nog niet aangestoken sprokkelhout deed haar verkwikkend werk. De verhalen die opgedist werden, waren bijna niet te verstaan door de vele soorten vogels, die ook wat te vertellen hadden. De lokroep van deze tropische vogels deed onze harten sneller slaan. De pauw ,de Kalkoen en de Ara gaven ons het voorbeeld om hun stokje in het nachtverblijf op te zoeken.

Met een vrolijke groet,

Groetend, G.K.

Wandeling te Groot Sint Joris, 30 dec. 2012

Als uitsmijter van de laatste zondag van het jaar heb ik voor U een wandeling bedacht over de voetpaden langs mangroven en de sediment lagen bij Indian Point. Het vijgenbos zullen we vanwege de blubber vermijden. De steeds ouder wordende gemuteerde cadushi willen we niet overslaan. U kunt er fietsers tegen komen. Zonder te bellen in de onoverzichtelijke bochten is het mogelijk,  dat ze een fietsenstalling van U proberen te maken. Laat dit niet toe. Het beginpunt is bij de struisvogelfarm. Even heb ik gedacht om Jan Tabak met een bezoek te vereren, evenwel de berichten over illegale vuilstort en het verbranden hiervan, wil ik niet onder Uw neus brengen.
Verzamelen  bij de Struisvogelfarm. Duur van de wandeling 1 1/2 uur ongeveer.


Beste Wandelaars!

Secuur en minutieus onderzochten we de onder onze voeten verdwijnende grond. We wilden vooral niet geblesseerd raken op de valreep van de jaarwisseling. Het motto eerst drie steunpunten en dan je voet verplaatsen deed opgeld. Terwijl we indachtig dit motto ons voortbewogen, zochten wij naar potscherven, pijpekoppen, Januskoppen, en scherven van Douwe Egberts kopjes.

Helaas, de indianen hadden niets van dien aard achtergelaten. Het enige wat we vonden waren oude oesterschelpen en kokolishis. Ze hadden heerlijk zitten smikkelen in die tijd, dacht ik.
Indian Point hier moet het geweest zijn, waar door de Arowaken en Cariben gevist en gedoken werd.

[H.C.: waar stukken van schelpen liggen en potscherven ontbreken, wordt een dergelijke vindplaats Pre-ceramisch genoemd. Van indianen dus die nog niet aan pottenbakken deden]

Al had onze lieve heer het zo bedacht, drie man en even zovele meisjes togen op pad. We volgden het pad binnendoor langs een onverharde weg, totdat we bij een open plek kwamen, waar door de eeuwen heen het wrakhout en wat dies meer zij aanspoelde. 
Met moeite kon ik de dames tegenhouden om absoluut dit paradijselijke gebied niet te betreden. Het zou gekund hebben, dat Adam hier onder een idyllische vijgenboom van de bekende appel heeft liggen snoepen.

Dan toch maar door het Puta Langua veld, dan ruiken we vanavond tenminste lekker en onder de Kalbas bomen door.

Verrassend kwamen we op een open plek terecht. Het paadje liep naar rechts en naar links. Dat wil zeggen, dat je van een route van 1 1/2 uur best twee uur kan maken. Gezien de aankondiging van 1 1/2 uur kozen we voor de kortste. Hier en daar werd nog een takje Welensalie geknipt voor thuis. Het ruikt zo heerlijk en houdt de karpatten uit het kippenhok.

[H.C.snek aan de kant van de Sint Joris lagune]

Bij de afstervende mutaties van de cadushis hieden we halt voor een fotoshootout. Een insect kan deze mutaties veroorzaakt hebben, volgens onze expert. We hadden ons al het hoofd gebroken over het hoe en waarom, maar deze plausibele verklaring werd dankbaar aanvaard.

Wonderlijk was het dat we langs de kant van de weg eieren met slablaadjes vonden. Rare picknickers zijn die Romijnen zouden Asterix en Obelisk gezegd hebben. Terug bij de Struisvogelfarm na 1 3/4 uur werd er nog even nagesproken over de merkwaardige voettocht.

Met vrolijke groet, G.Kroeger(foto's en verslag)

Landhuis Sint Joris, Sint Joris Baai

Beste Wandelaars,

Moeilijk te vinden hoor, dat landhuis Groot Sint Joris, als je er nog nooit geweest bent. Na wat omzwervingen en enkele telefoontjes wist toch iedereen zich te melden voor de eenvoudige, maar spectaculaire voettocht.

De aanzet door de bomenlaan en vervolgens eerste weg links langs het Landhuis Chaloma, dat betere tijden gekend heeft. Nu ligt het er vervallen bij omringd door overblijfselen van gebouwen uit vroegere tijden.

Ook staan er oude auto's te verroesten aan de kant. Het lover lijkt zich te ontfermen over deze roestbakken. Het doorkijkje laat een enorme puinhoop zien op de binnenplaats,waar eens het gezamelijke gezelligzijn werd gevierd.
Verderop ligt het restaurant en bar, waar ik eertijds zo'n veertig jaar geleden met mijn mede rally-uitzetter lavenis vond na zo'n verwoestende rit langs stoffige wegen door de mondi. Ik kan me nog heel goed herinneren, dat we bediend werden door een mooie gezellige serveerster. Ach ja,die nostalgie ook.

Over de onverharde weg komen we langs het Chaloma Recreation Park. Hier konden we vroeger op zondag lunchen. De oude heer Garmers bediende en zijn vrouw Senora Isenia kookte hoogstpersoonlijk. Je hoefde geen haast te hebben en de rust die er heerste, werd alleen verstoord door de geiten, kippen, ezels en leguanen. Soms werd er een kinderverjaardag gehouden. Dan werd er gewipt, geschommeld en krijgertje gespeeld. De ezel werd al honkend van stal gehaald en de ganzen gakten, de eenden snaterden en de papagaaien praten dat een lieve lust was. De vogels kwinkelierden er het hoogste lied. Niets was te veel voor zo'n kinderpartijtje.

Onder de slagboom doorduikend vervolgden we onze weg tot aan de Groot St. Joris Baai alwaar op de plekken met prachtige uitzichten enige weekend huisjes staan. Jammer genoeg konden we onze route langs het water niet voltooien. Het water stond hoog, nattevoetenwerk, volle maan vanavond, Bartho dirigeerde ons omhoog naar een pad, dat uiteidelijk in mondi overging. Beneden was stemmengeluid.

De snoeischaar van B. deed wonderen. Veel palu di Lechi legde het loodje en met moeite konden we al schuifelend naar beneden komen.

We werden opgewacht door meneer H. met zijn kinderen, die ons meteen gastvrij in zijn stulp ontving. Op zijn veranda stond een merkwaardige koraal. Hij vertelde met een stalen gezicht, dat vroeger in de spleet een uitsteeksel werd aangetroffen, die op een aardbei leek. Vandaar die stander, waar de koraal op stond, rood en gespikkeld was, denk ik.

Ook lagen er allemaal mooie schelpen. Hij verkondigde, dat er af en toe nieuwe schelpen bij kwamen, want de Heremieten hebben als ze groter worden een groter huis nodig en dan wisselen ze hier. Heb ik met mijn domme verstand nooit geweten, dat je een bakje met schelpen in de tuin thuis er op na moet houden om dit wonder van de wisseling te aanschouwen. Afijn. een mens,  als lid van de club Avondrood, kan nog steeds iets leren. Het uitzicht majestueus. Volgens meneer H. stonden er wel eens mensen te snotteren, zo erg waren ze onder de indruk van deze praal en pracht.

Dezelfde weg terug was natuurlijk minder spectaculair. Er moet een weg van Chaloma naar Grot St. Joris lopen, maar alvorens deze te gebruiken, moet de weg eerst een groete snoeibeurt ondergaan.
Fot's en verslag: G.Kroeger
Zie ook: Groot Sint Joris