Wandelverslag Magasina Porto Marie. 12-04-2015

We hebben een V van vogels , vliegen en verdwalen. We hebben een W van waarde, waarheid en wandelen. We hebben een N van natuur, nattevingerwerk en naturen. We hebben een U van Uniek, Uitje en uitten. Zo kon het zijn, dat we tegen vieren de vogels natuurden, die in de richting van Seru Basora vlogen. Deze wandeling stond in het teken van een uniek uitje de natuur in. Dus achter de vogels aan. Het was zeker geen nattevingerwerk om de juiste weg naar belpaal en magasina te vinden.

Na een jaar was het pad helaas omgetoverd. We verdwaalden dan ook prompt. Het bekende pad, dat bij nader inzien de waarheid aan het licht bracht, vermoedelijk door de overwoekering van het lover, dat het pad niet zo erg bekend meer voorkwam. Iemand uitte een zucht van verlichting , toen we toch na al dat geknip en gemodder het goede pad oppakten. De moraal van deze gebeurtenis is, dat je nooit vreemde vogels moet volgen.



De belpaal, hij was groter dan ik verwacht had, stond in volle glorie zijn ronde vorm en noeste grootte uit te stralen. Even Amersfoort bellen, hoorde ik iemand zeggen. We wandelden naar de Magasina. Deze deed ons versteld staan door het resultaat van de opknapbeurt.

De mooie doorkijk van vroeger was verdwenen. Het driehoekig gat was helemaal opgemetseld met stenen. Er was geen kijkgaatje meer te bespeuren.

De bogen van de ingangen waren vernieuwd. Je kon er met gemak onder door. De muren van deze opslagplaats kunnen er weer eeuwen tegen. En overal die golfjes. Waterafstotend waarschijnlijk.




Is dit het schip?, vroegen enkele medewandelaars op de grijze muur wijzend. In de krant zag het er heel anders uit met al die mooie kleuren. Ja, zei ik eigenwijs, een ingekrast schip in het metselwerk heeft geen kleur en een ingekleurd schip staat alleen in de krant om de mensen te lokken om te gaan kijken. Daar was geen speld tussen te krijgen, dacht ik.



We vervolgden onze wandeling langs het mooie mondipaadje met aan het eind prachtige uitzichten over het groene landschap waar konijnen, hagedissen, leguanen, varkens en mogelijk de bina (Curaçaosche hert) zich ophouden.

Op de kruising hielden we een stop om onze droge kelen te smeren. De lange weg met oversteekplaatsen voor de varkens en andersoortig gedierte bracht ons uiteindelijk weer bij het resort Fontein waar onze autos stonden. Met een vrolijke wandelgroet, Groetend, G.K
.

Porto Mari Vogeluitkijk, Landhuis tot playa Hunku. 25-01-2015

Keurig op tijd werd er gestart met een wandeling over Porto Maris  dreven. Een flinke groep had zich verzameld om het kwinkelieren van de zeldzame en de veel voorkomende vogels te beluisteren.



Het aanlooppad langs de putten had duidelijk een onderhoudsbeurtje gehad. De oude droppings die in de vorige voettocht het pad verrijkten, waren verdwenen. Zouden de varkens en ezels door de chikungunya geveld zijn? De verlamming op de spierwerking kan er alles mee te maken hebben.
Hoewel de Aedes Egypti muggen sporadisch gezien worden op deze paden en ezels en varkens een dikke huid hebben, moet de invloed van deze belemmering nihil geweest zijn. Aldra werd het een keutelig pad. Aan de talloze nieuwe uitwerpselen langs en over het pad leek het of er kuddes varkens langs waren gekomen. Gelukkig hoefden we geen mondkapje voor.

De putten waren diep en zonder water. Niet meer dan een blik werd erin de put geworpen. Logisch, dat je dan geen plons hoort.

Hier en daar werd er wat wabitakjes weggeknipt om de doorgang voor de achteropkomenden te vergemakkelijken en na de glooiende helling te hebben genomen, bestormde nagenoeg iedereen de vogeluitkijk, waar je waarlijk een glorieus uitzicht hebt over het groene geboomte en struikgewas.

Na ons vergaapt te hebben aan het vogeltje uit het kastje van de fotograaf, was een ieder er van overtuigd, dat voedertijd later was.
Het paadje achterlangs en langs de Dushi Bessie, die we niet gezien hebben, liep langs diverse putten om ons uiteindelijk bij de ruine van het landhuis Porto Mari te brengen. De ijsselsteentjes waren verdwenen enkele restanten getuigden, dat er vroeger veel meer van die steentjes waren voor de Sala en de Porch.
Het verhaal over de plantage door L. is altijd weer een belevenis apart. Een amerikaanse tourist zag lichamen hangen aan de bomen en wilde zo spoedig mogelijk deze plek de onheils verlaten. Het landhuis schijnt uit onvrede in de fik te zijn gestoken. We daalden het houten vlondertje af en begaven ons op weg naar Playa Hunku ook wel Dingo baai genoemd, vernoemd naar Seru Dingo, die rechts van de baai ligt. Hier kwam iemand op het ludieke idee om zijn eeuwige trouw te herbevestigen. Hier was een schone taak voor M. weggelegd, jammer dat ze niet kon mee wandelen.
Gelukkig ging de bruid niet van haar stokje.

Na op het koralen strand nog wat rondgescharreld en onze dorst gelest te hebben, beklommen we de links van de baai liggende heuvel Seru Mateo. Een steil en lastig klimmetje uitmondend in een trap die wel enig onderhoud kan verdragen. De uitzichten van Seru Mateo zijn spectaculair.
Het uitzicht naar het landhuis Porto Mari en Cas Abao is fantastisch.

Hierna begonnen we de terugweg en vonden het pad met de trap naar beneden. De afdaling was niet al te moeilijk en al gauw waren we bij onze auto's aangeland.
Verslag en foto's: G.K.

Porto Marie, Magazina - wandelverslag 19-05-2013

De magazina van Porto Marie

Beste Wandelaars,

Het laatste nieuws wil ik U niet onthouden, er gebeurt veel de laatste tijd. Volgens een onbekende dichter ligt dat aan de maand Mei. Vandaar dit essay gesteld in een taal of zoals ge wilt een dialect waarbij vroeger in bedekte termen werd gesproken.

De Meihond.

De pritsels knisteren in het zwerk,
terwijl de meihond loeit.
De knoetert kwelt de knerk,
maar ach het lover wroeit.

Mijn lief mijn troggels zwoeberen,
mijn plerk is als een wraat.
De kwesters zijn aan het ploesteren,
Mij plerkt wrimmer de zwaat.

Ach het lover wroeit, terwijl de Meihond gloeit.

De wulpse wulpen zwansen in de zwarten,
terwijl de knoeter knoetert.
De pluten platsen de ploertentoeter,
zodra ze avondbroden tarten.

Het lover wroeit en de Meihond stoeit.

Waar zijn de zwabbers van weleer
met hunne gniepse gnuipen.
Zijn ze blar of zijn ze bleer
of stroepen zij de struipen.

Lover wroeit. De meihond groeit.

De glijaars van hier buiten
kennen hun riseeuwen niet.
Glanzend glaken zij de fluiten
De grauwen wraken kracht en spiet.

De meihond stoeit.

Kwakzalvend krieken de kwijners
De sluffers prieken rood.
De wielsen zwullen mooie perdijnen
Savrant, permude, baar slobberdoot.

De meihond sproeit.

Oh veelworm met Uw snieben
Waarom gedruipel en gezwat.
Ik kan het haast niet drieben,
Ik ben het zo vreselijk zat.

Wie ben ik, die zich met een Meihond bemoeit?

Daarom gaan we over tot de orde van de dag, de wandeltocht naar de Magazina te Porto Marie.
De weg was recht de weg was krom. We liepen ons het apezuur en kwamen op den duur langs die oude muur van de Magazina, waar het schip nog in volle glorie ingegraveerd stond. Dank zij de GPS van Mary. Edoch de paal, de belpaal wel te verstaan, stond niet als een paal boven water. Er was helaas geen water en dus geen ..... te zien.

 De Magazina is op deze heuvel (foto: F.Cools)

We vervolgden het schitterende kronkelende weggetje en knipten hier en daar een wabitakje om de doorgang voor de achteropkomenden te bespoedigen. De Bemboom ( Maringa ) droeg heel veel peulen. De Mata Sanger, de Lantana Camara, de Welensalie en de valse Hibyscus stonden in volle bloei. Ook de Wabi, wiens gele bloemetje lijkt op Mimosa, liet ons genieten van zijn pracht.

Helaas een van onze fervente wandelaars is iets minder te spreken over de sumpias van deze boom. Niet alleen de schoen werd doorboort. M. werd in aller ijl ontboden. Na enige bezwerende gebaren werd de Pikavoettocht voortgezet. Na de slinger werd het pad iets rechter en konden we lekker opschieten. De horden wilde varkens, die normaal dit pad oversteken, lieten zich niet zien. De vogels, die in grote getale ons nafloten, mochten zich niet in onze interresse verheugen, blijkbaar was het halen van het eindpunt een onstuitbaar verlangen.
Mogelijk het tot linten verknipte witte bruidsjurk was de oorzaak om er een schepje op te gooien. Het zou ook wat moois zijn, dat droeve gedachten het "Gouden ringen" festijn niet door zouden laten gaan.

Voor de volgende zondag zijn er tientallen suggesties binnengekomen, maar doordat er velen van de vaste kern het eiland tijdelijk verlaten, wil ik U niet vemoeien om nog een Meihond uit te laten.

Naar de kampong met je gladakker is een duidelijke optie.

Met een vrolijke groet,

Groetend, G.K.