Wandelverslag Seru Neger, 05-05-2019

Tula beeld

Bon siman.
Ik stond er gekleurd op sinds de verzamelplek Color Place overgeschilderd was. Er waren al wandelaars die via Ascencion arriveerden. Het kleurige geheel had plaats moeten maken voor het nietszeggende wit. Gelukkig gaf de Noniboom nog enig cachet aan de verzamelplaats. 

We sloegen het pad in dat ons naar het plateau van Seru Neger bracht om 15.46 uur. Een kleine groep die er werkelijk zin in had. Na enig geklauter bereikten we de vestingsmuur van Tula. Er waren heel wat keitjes op elkaar gestapeld, soms tot manshoogte. 

Fraaie vergezichten waren op verschillende punten zeer de moeite waard. Zo kon je in de verte de hoogste berg van Curacao"de Christoffel" zien.  Voor deze seru lag het duin Hyronimus ook wel"de Tafelberg" genoemd. Een korte wandeling door het Mata Pisca gebied, heel bizonder. We naderden Resort Fontijn. Hier dichtbij moest een steile klim/afdaling zijn die we heel vroeger namen. Ik herrinner me nog dat we langs een touw omhoog liepen en dat er treden gemaakt waren om de steile klim te vergemakkelijken.

Als je de portier vraagt en je cedula laat zien krijg je toestemming om de klim te wagen. Op dit punt hadden we de route kunnen uitbreiden, want na zo'n afzakkertje moet je rond de berg lopen om het pad te nemen ongeveer bij de zuidwestelijke kant om langzaam weer omhoog te gaan. Maar dat is voor een volgende keer weggelegd. Na het bezoekje aan het Tulabeeld vervolgden we onze weg naar onze auto's De nonis waren nog niet geplukt.

Na 2 uren waren we terug bij onze autos.

Met een vrolijke wandelgroet,

Groetend, G.K.

Wandelverslag Seru Paramira, Mangaanmijn en nederzetting 28-04-2019

De baai van Lagun. Het was er een drukte van jewelste. Veel zwemmers en vooral niet te vergeten de wandelaars, die zich voorbereiden op een zware en lange tocht.

We konden bijna niet meer onze autos kwijt. Gelukkig was er nog plaats bij het restauarant "Diving Lagun" In de buurt zette ik mijn auto neer. En al gauw kwamen de wandelaars uit alle hoeken en gaten. We wachten tot 15.45 uur en gingen aan de wandel. We volgden de hoofdweg tot aan de vangrail en begonnen te tellen. Bij het 42ste staandertje staken we de vangrail over en volgden de rooi. 

Deze rooi heeft een moeilijksheidsgraad van drie, hetgeen betekent dat je af en toe flink moet klauteren en de takken moet gebruiken om je voorbij het dode punt te trekken. De rooi was goed te volgen door de linten die het pad markeerden. 

We kwamen op het plateau aan en bij de dikke pijl moesten we een rulle afdaling af. Glijdend over het rulle pad gleden we van boom tot boom. Anders moet je het maar zittend doen, hoorde ik iemand zeggen. Een juiste benadering van de glijpartij, want niemand wilde beschadigd de Mangaanfabriek bezichtigen. 

We kwamen uit bij de dam waar de Palu di Sias onze aandacht opeisten. De Palu di Sia op de dam met haar fabuleus wortelstelsel stond er treurig bij. Het had de laatste ijd niet geregend en deze boom met al haar praal en pracht stond op apengapen. 

De overige Pal di Sias stonden in knop en er was eentje waar een witte orchidee in haar broek verscholen zat. Door de smelterij kwamen we binnen en als je de dam overstak kwam je in de pletterij met een regenbak aan het einde. Rondom stonden allemaal Bringa Mosas. Deze moet je vooral niet aanraken, want dan kun je een vreselijk jeuk verwachten die overgaat in een pijn die zijn weerga niet kent. Het enige dat je dan rest is, op zoek tegaan naar de Flaira, waarvan het vocht zich als antidoot gedraagt en de pijn wegneemt. Uitwendig gebruik wel te verstaan. We gleden bij de boom naar beneden van de dam af en kwamen op een pad dat ons langs velden met Tekus voerde. Af eh toe zagen we Aloe en dachten dat de mensen van de nederzetting hun best met de aanleg daarvan bemoeid hadden. 

De woningen en gebouwen zijn in Neo Byzantijnse stijl opgetrokken. Bij het grootste gebouw, een opslagplaats voor machinerieen en Mangaan, was een gedeelte nog met engelse dakpannen bedekt. Vroeger werd dit gebouw nog aangemerkt als Landhuis Jeremi. 

De engelse nederzetting heeft nog geen 9 jaar geduurd tot men er achter kwam dat de Mangaan winning niet zo lucratief was. Vooral het water speelde een grote rol. Niet voor niets heeft een van de huizen een kanjer van een redenbak. Interressant is dat deze huizen en opslagplaatsen uit natuursteen en bogen van de ramen en ingangen opgetrokken zijn  met engelse Cattybrook bricks, Bristol. Deze werden waarschijnlijk aangevoerd door de lege schepen die fosfaat brachten naar de U.K. als ballast.

Na enig knipwerk aanvaardden we de terugtocht en kwamen veilig en wel weer bij onze autos. 2 uur en 25 minuten hadden we er over gedaan. 

De Paramira hebben we maar overgeslagen, er stond teveel wind, anders moet je toch rekening houden met een duur van 3 uur. Misschien een volgende keer.

Ik hoop dat U een prettige wandeling heeft gehad.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

Wandelverslag Groot St. Joris en Choloma, de seru Palomba. 31-03-2019

Beste wandelaars,

Bon siman,

Donder en bliksem konden ons niet deren ook al onweerde het niet. Wel was de lucht bewolkt, heerlijk wandelweer.  We togen van start, maar werden gelijk teruggeroepen, daar er een paar laatkomers arriveerden. We hielden halt achter het landhuis, dichtbij de koralen waar het vee overnacht. Nu waren ze allemaal op pad om hun maagjes te vullen. Dat valt niet mee in deze droge tijd. 

Oude Flamboyant

We kwamen achter de uitspanning van Choloma aan. Er leek flink geschaafd en een omheining was opgeworpen, waar we niet overheen konden. We zochten naar een doorgang en uiteindelijk vonden we die. Er waren hopi werklui aan het werk om de zaak netjes te maken. 

We liepen over het recreatie gebied van Choloma heen en namen de slagboom zonder slag of stoot.

Bos

De klim naar de seru Palomba was geen gemakkelijke opgave,  Sommige paden waren onzichtbaar geworden door dat veel bomen omgevallen waren. De paden hadden een grote snoeibeurt nodig, want blijkbaar komen we hier maar een keer per jaar. 

Uitzicht vanaf de seru Palomba

De afdaling was precies van hetzelfde laken een pak. Ook hier waren de doorgangen amper te zien. Gelukkig ware er lintjes in overvloed en konden we de trail volgen. We kamen bij een bouwval uit. Het huisje was in jaren niet bewoond geweest. De plafonds hingen er treurig bij en deuren en kozijnen hadden hun beste tijd gehd.

Nog even naar het weekendhuisje met de schelpenbak en de mooie koraal.  Een slokje en weer opweg om het laatste gedeelte af te leggen. 

Nadat de Puta Perfumdo gepasseerd te zijn, waren we het spoor bijster. Overal zagen we geitenpaadjes en uiteindelijk volgden we deze en kwamen weer op bekend terrein. We namen de weg die uitkwam achter het landhuis. 

Het landhuis en put

Na nog even nagepraat te hebben bracht de bewoonster van het landhuis nog enkele wandelaars naar de stallen en vertelde ze daarover.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

Wandelverslag Patrick 29-05-2016

Beste wandelaars!

Verzamelen is geen punt, maar een stoet in beweging zetten gaat vanzelf. Je hoeft maar voorop te lopen en dan volgt de rest vanzelf.

Daar gingen we dan. De oude Weg naar Wesrpunt loopt door het gebied van Poortvliet richting Barber. De plantage met de kokosbomen, niet meer afgesloten door de rood-witte poortslagboom, gaf ons het feeerieke gevoel van hoge bomen en veel wind. We keken onverholen naar het zwerk of we geen bezemstelen voorbij zagen komen. Op een bordje stond Patrek. hier komt pa goed aan zijn trekken, dacht ik nog.

Een betoverend gebied waar oude bouwvallen van magazinas en landhuizen de overhand hebben. Naarstig keken we uit naar de Poema, welke deze buurt onveilig schijnt te maken. Buiten een paar wegschietende hagedissen en overvliegende vogels konden we geen levend beest ontwaren. De Seru Kosta lonkte. 

Onherbergzaam, als een rots in de branding in lang vervlogen tijden. We kwamen bij de kustlijn en vervolgden onze weg naar de steenbrekerij. De meeste overblijfselen het zogenaamde schroot was opgeruimd. De oude machines die de grote brokken rots in kleinere stukjes vermaalde waren niet meer. Alleen onze fantasie kon ons helpen hoe het hier allemaal toeging. De oude vervallen gebouwtjes stonden nog half overeind om te getuigen dat hier vroeger de steenbrekrij stond.

We liepen er omheen en verkenden het terrein. Boca Santa Pretu was de volgende markante plek met zijn mooie rotsformaties en hoog opspattend water. Als er zo'n grote golf de rand had overspoeld leken de uitgesleten wanden net watervalletjes. 

We liepen rond de boca en genoten van het waterspel. De natuurlijke brug deed ons vergeten, dat we op rotsen stonden die geaderd waren door scheuren. Vroeg of laat of zoals die oude indiaan 1000 jaar geleden vertelde kalven er grote brokken af. Je zal maar aan de beurt zijn. Bij het spuitgat was het opletten geblazen om het juiste moment van hoog opspuitend water vast te leggen. De Suplado's heeft niet iedereen gezien, want door de harde wind, die de golven onstuimig deed opzwepen, waren deze door het schuimende water haast niet te zien. 

Boca Patrick is een tweelingboca, waarvan de eerste grotendeels onder water stond en een magisch decor vormde voor de omgeving. De tweede boca was een stuk rustiger. Door een nauwe spleet tussen de rotsen binnen te gaan hadden we een mooie doorkijk op de eerste boca. Met spleetogen geniet je er dubbel van, maar wij keken niet zo nauw. 

De weg terug was een long way to Tipperary met rechts de Seru Kosta en links de Seru Bayan waar het barst van de schorpioenen. Waarschijnlijk hebben deze het leven zuur gemaakt van de Puma van Patrick.

Bij onze aankomst bij de auto's was er geen geit meer te bekennen alleen de señora van het bewoonde huis zwaaide mij hartelijk uit.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

Wandelverslag Seru Bientu. 8 februari 2015

(Deze wandeling is in het Christoffel National Park)

Iets later dan het plan was zette de stoet zich in beweging om zich aan de klim naar de Seru Bientu,Windberg, te wagen. 

De Bromelias waren uitgebloeid, maar de witte orchideeen toonden hun volle pracht. Dit is een beschermd gebied, waar velen na ons ook willen genieten van deze zeldzame bloemen.

 

De Sabalpalmen zijn altijd een lust voor het oog en voor de verandering het regende niet. We hoefden gelukkig niet te schuilen achter de palmenstam. We hielden even een rustpauze en dronken ons moed in voor de volgende stijging.

Boven op de top aangekomen werd er driftig naar beneden gebeld en het schitterende uitzicht naar alle kanten medegedeeld. "Is dat alles"!  Meende ik te horen. De achteropkomenden hebben toen besloten, het maar voor gezien te houden.

2 uur en 10 minuten waren we onderweg geweest.

Met een vrolijke wandelgroet,

G.K. (foto's en verslag)

Seru Bientoe wandelverslag

 
Zwaan kleef aan zou niet misstaan hebben gezien het aantal deelnemers aan deze voettocht. De gids had geen bezwaar en lachte ons vriendelijk toe. Hoe meer zielen hoe meer bier moet hij gedacht hebben. Mooi op tijd, na onze auto rond de ingang van Resort Jeremy geparkeerd te hebben, vertrokken we. 

We liepen eerst een stukje langs de weg de tegemoet komende autos ontwijkend richting Knip, voordat we de mondi indoken. Een slingerend pad bracht ons langs een veld van Bromelias en bloeiende Boomorchideeen.

 Een eerst geleidelijke klim ging over in een stijging, die het uiterste vergde van onze konditie. Ieder was monter en fit en na bij de Grote Coca Cola vlag vervolgden we een nog steiler stukje naar de top van Seru Bientoe. Bij de Vlag begon het zachtjes te regenen en hoe hoger we kwamen, hoe sterker de wind werd. Kletsnat probeerden we ons achter de Sabalpalmen, die eigenlijk Flapitos heten, te schuilen. Mijn poncho deed te laat goede diensten. De bladeren van de Flapitos gebruikt men in Haiti voor het maken van hoeden. Evenwel geen verkoopster te zien, die ons mogelijk voor een nat hoofd behoed zou hebben. 

De panoramas waren onvergetelijk. Landhuis Kenepa en Jeremy een sprookje in de verte. De rotsformaties van Seru Gracia waren niet duidelijk, de afstand was te groot. De afdaling werd aanvaard en deze was geen peuleschil afdaling. Voetje voor voetje met knikkende knieen. Een lust voor het oog, dat wel. Totdat we in de achterhoede een fluitje hoorden. Iemand in nood , later hoorden we dat er eentje aan het bloemetjes plukken was geslagen en daardoor het pad niet in de gaten had gehouden. Het kan gebeuren, nietwaar. 

Met steun van de anderen was het pad weer snel gevonden. Bij het koppen tellen aan de weg bleek, dat iedereen het avontuur, de klim Seru Bientoe, overleefd had en de gids bedankten voor deze onvergetelijke mooie tocht. Precies kwart voor zes waren we bij onze bolides aangeland.

Een herhaling waard, maar dan wel het volgend jaar. Mijn fototoestel is in de reparatie, zodat U kan genieten van een andere fotograaf.

Met een vrolijke wandelgroet,

Groetend,

G.K

Nat'l Park Christoffelberg. Safari to Zevenbergen ruins, Seru Gracia and Seroe Bientu.

Because our Hiking group was 15 years young this Sunday, we celebrated the event with a Safari to the Zevenbergen ruins in the Christoffelpark.

Starting at Christoffel Park, Plantation house Savonet. 3 pm.

The Park - open from 6 am on Sundays - is then closed to other visitors.

Following a small trail, the climb to the remnants of the Manor House Seven Mountains was a mere trifle.

On to Seru Gracia.

Along the way, we saw Orchids and Bromelias in the trees.

The Shimariku cherries tasted delicious.

The short walk to the top evoked many oh's and ah's.
The view is beautiful in all directions.

From there we saw the Sabalpalms, only growing in that particular place.

The mountainsides are colored by layered rocks, a Flagstone formation, that arose around 80-90 million years ago.

On to Seru Bientu (Wind Hill).
The little walk up was virtually no effort. A cooling breeze on the mountain and a soothing lower temperature.

Two young Warawaras landed in front of our cameras.

photo by G.Kroeger

There are old curved Dividivi trees and Sabal palms.

The route back to Savonet followed winding and steep roads.

Photos by F.Cools 

Chaloma Wandeling 07-04-2013. Noordoost

Beste Wandelaars,

Lastig maar niet onoverkomelijk. Het filmfestival dreigt ons wandelprogramma te verstoren. Gelukkig hebben ze het programma zo gemaakt, dat je de tijden, die jouw het beste conveniëren, kan uitzoeken.
Chaloma is een gebied waar we gewoonlijk eenmaal per jaar lopen. Na veel snoei en knipwerk is het gelukt om de paden vanaf het Landhuis Groot St. Joris terug te vinden. Een mooie voettocht, die via het recreatiepark Chaloma, de Seru Palomba opgaat.
Een zeer geleidelijke klim met een prachtig uitzicht over het St. Joris en Maal gebied. Langs de paden, die de weekend huisjes met elkaar verbinden, komen we het stelpje van de heer Hennepe tegen. Hier is de de unieke 'Sanka' koraal te bewonderen. Ook de Heremiet kreeftjes verwisselen hier in de schelpenbak van huisje. De terugtocht loopt via de nu droge lagune over een stromend beekje en door een bomenrijke omgeving naar de achterkant van het landhuis Groot St. Joris, waar de kabriten al luid mekkerend een welkomstlied zullen aanheffen. Geen honden.
Verzamelen bij het Landhuis Groot ST.Joris om 15.45 uur. Te bereiken: Afslag Groot St. Joris (ANWB richtingaanwijzer)bij Montagne aan de weg van Santa Rosa naar Barbara Beach. De geasfalteerde weg naar Groot St. Joris oprijden en na ongeveer 300 meter de dubbelbaansweg naar Links opgaan. Pas Op. Ongeveer twintig meter naar Rechts afslaan en de geasfalteerde weg overgaand in een zandweg volgen tot aan het landhuis.
Start wandeling 16.00 uur.
Duur 2 uur.

Filmfestival, Ban Topa en Pro-Am houden ons bezig. Tentoonstellingen, concerten en symposia nemen onze tijd in beslag.
Bridge evenementen en verjaardagen blijven komen en gaan. Gelukkig zijn er nog enkelingen, die in staat zijn om Gods dreven te bewandelen. De Seru Palomba, de Duivenberg, door

voorzienigheid ontdekt doordat Mary en ik het verkeerde pad open knipten en uitkwamen bij het Recreatiepark Chaloma, alwaar we bij de slagboom J., leider van de Bina wandelgroep, tegen kwamen.
Hij wees ons erop dat ze net een pad hadden gemaakt om de Seru Palomba op te gaan en liet de ingang tot deze heuvel aan ons zien.

De duiven vlogen af en aan. Een enkele Warawara hoog in de lucht op zoek naar zijn prooi om als avondmaal te dienen. De Totalicas pikten hun graantje en bloemetje mee. Het fantastische uitzicht op de Seru Palomba deed een ieder kreten slaken zoals "Van moet nou eens kijken". De stulpjes schakeren deze sprookjesachtige omgeving met hun soms heel wilde kleuren.

Een eenzame stoel aan de rand van het water nodigt uit tot een nostalgische overpeinzing. Stond hier niet of was hier ooit dat optrekje van de oude familie .....  Waarachtig een beeld van verzoutte tijden, waarin de tijd leek stil stil te staan. De oppasser Fr. vond, dat we ons eerst maar eens netjes moesten melden bij J, want hij was niet ingelicht over onze komst. 

Na een bezoekje aan J. werd het weekend huisje aangedaan met de byzonder mooie koraal.  De Sanka koraal, alleen al bij het aanzien van de schone vorm, wilden enkelen hun broekje laten zakken om zo gezamelijk met de koraal vereeuwigd te worden. Deze foto zou dan opgestuurd worden naar de fototentoonstelling ;Nakend onthaal met wartaal, onder de titel " Blote konten parade op St. Joris".
Ongetwijfeld zou de heer H.deze manifestatie afgeraden hebben, daar zijn vrouw van een schoon uitzicht houdt en zo'n demonstratie te zeer het fraaie horizon beeld zou verstoren. De Heremiet kreeftjes zouden wellicht geen huisje meer komen verwisselen. Deze intelligente en integere beestjes willen zich absoluut niet met zo'n blotebillen gezicht inlaten. 

Volgens de legende van de Sint Joris Meermin, die zeer weelderige vormen had, heeft haar blootstelling aan de Koraaldiertjes diepgaande gevolgen gehad. We hebben afgezien van het stoute plan om ons te vermommen en hebben daarom de enorme verscheidenheid aan cacteeen bestudeerd. Ook de Potloodplant werd op de kiek gezet.
Door de anders overstroomde lagune, maar nu droog gevallen, vervolgden we onze voettocht. Het beekje met een paar reigers en vijgenpalmen als decor werd overgestoken. We vervolgden onze weg door een lekker ruikend AlangAlangveld. Hier op Curacao wordt de lange stengelplant aangeduid met Puta Perfumado. 

Door een prachtig bomengebied kwamen we al gauw achter het landhuis Groot St. Joris uit. We waren vroeg 18.05 uur. De meeste geitjes liepen nog in de mondi. De Kabriten aubade ging aan onze neus voorbij.

De volgende week lopen we de langste tocht uit ons reportoire. De wandeling rond de Lagune van Jan Thiel. Ongeveer 3 uur en een kwartier. U hoort nader.

Met een vrolijke groet, G.K.