Waterpad. 30-12-2018. Noordkant

Beste wandelaars,

Bon siman and a happy new year.

Put

Pad 

Oude ploeg

Waterbak

1. 

Wrak

Archeologische vondsten doet men op Curacao nog elke dag. Er valt ook heel wat te vertellen over de plantages die onder de WIC ingesteld zijn. Landhuizen werden gebouwd en bewateringswerken verrezen om de droge grond te bewerken. Ik las een stuk over Curacao, waarbij door een groep speurders een Alien gevonden werd. Na veel onderzoek bleek het een Buikzwam te zijn. Ik ben dit natuurwonder ook tegengekomen en ik vroeg me af wat dit was? Een Diplocystis Wrightii volgens de buikzwammen specialist. Men heeft altijd aangenomen dat de Pyramides van Egypte de  hoofdschotel vormden als het op oudheidkunde aankwam. Dat is natuurlijk ook zo, want met de geschiedenis van de bijbel kan niemand wedijveren.  We zwammen er lustig op los tot we onze buik er van vol hebben. Jarenlang en nu nog zijn de archeologen op zoek geweest naar de Heilige Graal. Hitler was er nog op zoek naar. Eerlangs las ik in een roman een interressant verhaal dat de Graal, de beker van het laatste avondmaal, gevonden was in een crypte in de woestijn van Egypte en het restant, waar het bloed van Jesus in opgevangen was afgedekt met bijenwas, als DNA diende om er mee te klonen. Gelukkig een fictie en heeft men daar een stokje voor gestoken.

We verzamelden bij de kippenboergerij  en waren met een groep wandelaars waaronder zich mensen bevonden die hun jeugdjaren hier gespeeld hadden. 

Om 15.40 uur gingen we van start, 5 minuten vroeger dan geplanned. Dat dit nodig was zou blijken. Achter de kippenfarm was het een groene massa van je welste. Het kostte dan ook de nodige tijd om het Tonpad te bereiken en toen we bij het waterpad aankwamenwas het al 17.40 uur. Vol goede moed deden we het bukpad. 

Bij de drenkbak voor het vee, begonnen we en kwamen al gauw allerlei curiositeiten tegen, zoals een ploeg en een omgevallen windmolen. We bukten ons rot en tegen het einde van het pad gingen we het verbindingsstuk op om terug het Barth-Dick pad te nemen. 

Na een paar aarzelingen kwamen we uit eindelijk op de Tonweg uit. We hebben nog even gezocht naar de gegraven put Het was nog licht maar dan had je het wel gehad. We probeerden het via het Maagdenpad, maar eilaassie het bleek in het donker een onmogelijke opgaaf omdat een paar bomen de weg versperden. We kwamen er niet uit.

Er werd besloten om naar de Tonweg terug te lopen en de Tonweg naar rechts af te gaan. Ook dit was een groot avontuur in het donker. Gelukkig waren er wandelaars die licht bij zich hadden. En zo werd de Clandesstiene weg bereikt. Om half acht waren we bij de auto's. De wandeling als uitsmijter van het jaar zat er op. Ik hoorde vele zuchten slaken. Na deze toch wel uitputtende tocht wilde ik het het nieuwe jaar beginnen met een makkie. U hoort nader.

Ik wens U een Bon Ana, tur cos bon. Veel heil en zegen. Volle Lok en Seine.

Met een vrolijke wandelgroet,

Groetend, G.K. 

foto's G.K en P.v.E.

Wandelverslag Verzonkenbos, Grot en Limonadefabriek 04-02-2018.

Achter de kippenfarm, waar we vrolijk langs liepen, was het een waar duivenfeest. De ene 

na de andere duif vloog op alsof ze wilden zeggen, dit is ons domein.
De hoge opgeworpen wallen waren overstroomd met kippenmest. De duiven houden er blijkbaar van. Als je over niet opgedroogde uitwerpselen wandelt, dan heb je de kans, dat je er tot over je enkels inzakt. Het geeft een eigenaardige geur, die niet prettig aandoet.
De bloemetjes ruiken toch anders. De struiken schots en scheef groeiend hadden het geschaafde pad in een wildernis omgetoverd.

De karpata, de castorolie plant, torende flink boven ons uit. Heeft U al eens zo'n zaaddoosje open gemaakt?, De zaden lijken net op teken, vandaar de naam karpata. Ook bloeien hier veel datura's.

een nachtbloeier met een prachtige witgeel- kleurige bloem. Hebben de nachtdieren ook een bloemetje. De Dama di Anochi en andere cactusbloemen is voor de vliegende muizen en de kalongs, die met hun tong de nectar proberen op te zuigen. Hoe dichter we bij Sunset Heights kwamen, hoe minder de stank werd. Wat een opluchting, al bleef je af en toe een spoortje van de kippenlucht opsnuiven.

We bereikten het punt van de afdaling van het plateau en zetten ons schrap om de geleidelijke afdaling te beginnen. Lintjes en omgekeerde stenen volgen is niet gemakkelijk als je niet weet hoe een omgekeerde steen er uitziet en lintjes volgen doe automatisch als je er eentje om je nek hebt hangen. 

We vorderden langzaam , maar gestaag.

Na ruim een uur waren we bij de grot aangeland. De olijfboom noodde ons uit voor een hachelijke onderneming om in de grot naar beneden te gaan. Enigen van ons dorsten via de boom af te dalen. De meesten zullen wel gedacht hebben, je moet ook weer omhoog.

Dorst hadden we wel en een slokje gaat er altijd in.

Een tweede opening naar de grot vermocht niet de voetpadders te verleiden om via een onbekende boom naar beneden te roetsen.

Bij het verzonken bos

 Grot

 De wandelaars

 Verzonkenbos

 Kalaoee

Karstput

 Uitzicht

De Put onder de struiken

Op naar het Verzonkenbos. Er kunnen op deze uitkijkplek niet veel mensen tegelijk staan. De Manzanillabomen torenden hoog boven ons uit. We zaten eigenlijk tegen de stammen aan te kijken en als ik me niet vergis zaten de boomnimfen terug te loeren. Als je goed keek, kon je de zee horen bruisen en de supermaan zien.


We daalden af in het Verzonkenbos en kwamen bij de gegraven put. Na 'oehoe' te hebben geroepen, in de put wel te verstaan, begaven we ons naar de achtergelaten flesjes. De bottelaar van limonade , althans dat was de bedoeling, zwaaide hier eens de scepter.

Op een of andere manier is dit nooit van de grond gekomen. Hij gebruikte die plek alleen als opslagplaats. Vandaar de vele flesjes.

We volgden het paadje met Kalaoee's en liepen over de restanten van een huisje heen, waar vroeger de Portugeese arbeider van de boer woonde.. Geen muur meer overend en het huisje was volledig ingestort.

De eternietplaten lagen op de grond verspreid. Geen bewoners en ze hadden geen briefje achtergelaten. Verderop aan de rechterkant van het pad moet eens een huis hebben gestaan met bloembakken en een vijvertje. Hier heeft een van de wandelaars gewoond. Hij deed daar verslag van alsof het een huisje op de hei betrof. Het verhaal over de wilde honden ging erin als een sprookje uit vroegere tijden. Alleen toen de wilde honden de kippen verscheurden werd men een beetje bleek om de neus. De schutter met een jachtgeweer maakte korte metten met de wilde honden.

We kwamen op de Tonweg ook wel het Puttenpad genoemd. Hier troffen wij een pijpput en een karstput aan. De Marie Pompoen droeg vrucht. Even later en na veel gezoek kregen we niet genoeg van een gegraven put die vol met struiken stond. 

Bij de verroeste ton liepen we het Combi-pad en het Maagdenpad af en kwamen uit op de weg, die links naar het landhuis Noordkant en rechts naar de kippenfarm voert.

Precies na  2 1/2 uur waren we terug. 

Ik hoop dat U een mooie wandeling hebt gehad.

Voor de volgende week met de Grand Marcha doen we een bescheiden wandeling naar het Vijgenbos te Groot Sint Joris.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.