Wandelverslag Groot St. Joris, Choloma, Seru Palomba, 12-01-2020.

Beste wandelaars,

Bon siman.

Verscholen stond achterin na de lange weg het landhuis Groot Sint Joris en we parkeerden onze autos hier. We liepen naar de kabrietenkraal en volgden het pad dat tussen de lidcacti door naar het door de hoge bomen omgeven pad, de meeste waren Manzanillabomen en daar moet je voor oppassen, dat je er niet onderdoor wandelt met  buiig weer, want de bladeren en de takken geven een vocht af dat blaartrekkend is. Ook de appeltjes zijn niet eetbaar. We kwamen langs een waterkeringsmuur die op instorten stond en moesten op een gegeven moment er op klimmen om het pad te vervolgen. 

Al bukkend banjerden we ons een weg door naar een pad dat ons achter uitspanning Choloma bracht. Een van de bewoners bleek voor ons de deur open te houden. Hoge wallen van aarde en hout waren opgeworpen rond het terrein van de vroegere uitspanning. We liepen het terrein over en kwamen bij de slagboom uit. De weg leidt naar de weekendhuisjes. Meteen na de slagboom beklommen we de Seru Palomba en aan de top gekomen hadden we prachtig uitzicht over de Groot St. Joris baai. Het gebied van Maal ligt ten oosten en vaag zie je het landhuis. We liepen verder en volgden het pad naar beneden. Af en toe moesten we het pad maken. Uiteindelijk kwamen we op de weg uit die naar de weekendhuisjes voerde. 

De inham stond vol water en daar we een short cut namen hadden we niet zoveel last van het water en konden net langs het randje lopen. en toen raakten we verdwaald. We konden de weg terug niet vinden. Dan maar terug via de Choloma uitspanning moet iedereen gedacht hebben De meeste wandelaars dachten dat dit een makkie was. maar we raakten wederom verdwaald. Nu was het erop of eronder. Weer over de uitspanning en de weg naar rechts op langs de ruïne van Landhuis Choloma, de eerste weg rechts, je moet het weten, anders zie het in het donker over het hoofd. De weg is afgesloten door grote keien en ongeveer 800 m. naar het landhuis. Rechtsaf dus, naar weg naar het landhuis Groot St. Joris. Het was me het wandelingetje wel  Gelukkig hadden de wandelaars die voorop liepen het wel gevonden want even later kwamen ze ons oppikken.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

Wandelverslag Groot St. Joris, Pyramide, 28-10-2018

Bon siman.

Kort verslag.

Vijf jaar geleden waren we bij de Pyramide aan de ingang van de Groot St. Joris baai. Het heeft lang geduurd  dat we deze voettocht weer gemaakt hebben. Er zijn blijkbaar genoeg andere interressante wandelingen in ons wandelreportoire. Niet vanwege een rotsachtig gebied met kolossale grote rotsblokken met veel gruis op de hellingen. Je moet uitkijken dat je niet uitglijdt. Voorzichtigheid is geboden. De erosie viert hier hoogtij.

Eentje van deze rotsen is als je veraf staat een puntrots, die op een pyramide lijkt. Als je evenwel dichterbij komt blijkt het een enorme rotsklomp te zijn. 

Even voordat je de rotsen beklimt zie je stroken tussen de rotsen die bedekt liggen met oesterschelpen. De indianen hebben hier lekker zitten te smikkelen.

Bij het verzamelpunt zag je in de verte de punt van de pyramide aan de ingang van de St. Joris baai staan.

Iedereen was er en daar gingen we dan. Langs de plassen en door de modder. De mangroven vormden het decor en de surfers de achtergrond. Wat is die plas toch groot! De bootjes lagen te dobberen, de vissers wilden blijkbaar niet hun bootjes verhuren voor een sightseeing. De ingang lag er schitterend in de zonnegloed. 

Wij zwoegden ons tussen de rotsen door en wierpen af en toe een blik op het natuurschoon. Het was lastig klauteren, maar niet onoverkomelijk. Sommigen moesten er bij gaan zitten om zich langs de rotsen voort te bewegen. Over vijf jaar maar weer deze voettocht. Avontuurlijker kunnen we het niet maken. Ik heb stemmen horen opgaan dat ze volgende week dezelfde route wilden, maar dat heb ik als een grapje beschouwd.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

Wandelverslag Grot Ronde Klip. 23-09-2018

Beste wandelaars,

de wandelaars

banden en zwerfvuil

uitzicht vanuit de grot naar boven

de grot

palu di sila

Bon siman. 

Het konijn kwam verbluffend te voorschijn met een kleur van de hoge hoed en schoot ver voor ons uit de struiken in. Of was het een haas? Op die afstand is het moeilijk om een haas ven een konijn te onderscheiden. Op ons dushi Korsow komen alleen konechis voor, en daardoor lijkt het toch eerder een konijn te zijn, je ziet het verschil op die afstand niet. (haas, FC)

Bij het naar binnen gaan door het ijzeren hek bleek de opgehangen kop niet van een konijn te zijn, daar was het te groot voor, eerder een ezel of een grote boelbak. Het blijkt een plaats te zijn voor afgedankte spullen. Wat die bus van Taber Tours er doet, is voor ons een raadsel. De buschauffeur was in geen velden of wegen te bekennen. Tene Korsow limpi.

Grote banden lagen verspreid over het terrein en duiden erop dat hier zware werktuigen geweest moesten zijn. Wie het weet mag het zeggen.

De verzamelde wandelaars konden alle met gemak parkeren rondom de windmolen. Om 16.00 uur starten we wandeling. We hadden er zin in.

Een koel briesje op de noord deed aangenaam aan, maar we moesten richting het terras en daar is het een stuk warmer. Het aanlooppad was breed,maar versmalde al gauw, totdat we in ganzepas de Infrau maar net konden ontwijken.

De Palu di Sia stond in de buurt van de grot, we moesten nog een stukje langs de rotswand. Het begon enigzins rotsachtig te worden en dat betekende dat we de grot naderden. Bij de bijna dode Manzanillaboom, die half de ingang van de grot versperde, klommen we naar boven. De kop van de bok ( boelbak ) lag op de grond binnen in de grot. De indianen tekens werden vereeuwigd. 

Het was verrassend dat we rechtop door de grot konden lopen. We kwamen algen op de rotsen en een paar stalgmieten tegen. We klommen door het gat achterin de grot naar buiten en kwamen op het terras met het uitzicht op de bus van Tabertours en de windmolens.

We liepen terug langs het pad als we waren heengekomen en hielden halt bij de bus. We zagen dat de stoelen allen waren neergezet op schaduwrijke plekken. Sommige waren nu overwoekerd met lidcactussen. Gaat U lekker zitten. 

Bij aankomst bij onze auto's merkten we dat onverlaten hun handen niet hadden kunnen thuishouden. De domper op deze bijzondere wandeling had zijn stempel gezet.

Ik hoop toch dat U van deze voettocht genoten heeft.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

Wandelverslag 11-02-2018,Het Vijgenbos te Groot Sint Joris. Noordoost

Beste wandelaars,

"het cafe op de vlakte"

Bon siman.

Zo gezond als een vis, zegt men. Als je de vervuiling van het water, de oceanen, de zeeen en de rivieren beseft, kom je tot geheel andere conclusie. Niet voor niets zijn we bezig met naar een oplossing voor dit vuilprobleem te zoeken. Er is al een oceaanstofzuiger ontwikkeld, die zoveel mogelijk plastic uit de oceanen haalt.

Hier op Curacao hebben we schildpadden, die enorme tumoren ontwikkeld hebben. Dit wordt veroorzaakt vermoedelijk door de oilspill van Trinidad, die vorig jaar heeft plaatsgevonden. Voor de sluizen in de rivieren hopen zich vuilpaketten op, soms wel een meter dik en daaronder is geen leven meer te bespeuren. Geen redelijk denkend mens zou nog een oog dicht kunnen doen, als hij aan deze situatie denkt.

Carnaval.De struisvogels liepen met opgestoken veren, hoewel niet op de struisvogelfarm, maar wel in de Bredestraat. De groep die zich het mooist heeft uigedost, mag zich verheugen in het feit dat het tot de groep van het jaar is verkozen. De Struisvogelfarm was i.v.m. het carnaval geloten. Het hek was dicht en dat betekende dat we moesten parkeren voor de opstalletjes aan de St. Jorisbaai. Hier is nog sociaal toezicht van mensen die hun hond uitlaten.

Mangrovenwortels

Rechtsaf langs de mangroven aan de St. Joris baai. Op een vlakte ontwaarden we een bouwsel van houten aangespoelde planken en vlonders. Het was verlaten, maar dit moet een prima picknick-bbq-plaats zijn voor een verloren zondag. 

Allemaal naar het carnaval, waarschijnlijk.Er werd wel gekitesurft. We liepen verder langs de mangrove. Af en toe vloog een groene reiger op met een schreeuw uit kraamkamers van de vissen. De reigers dachten rustig een visje te verschalken maar ze schrokken zich een hoedje en wij ook van het geluid dat ze maakten. 

Indian Point
Indian point een plek apart . De vissers die er zaten , hielden ermee op toen ze ons aan zagen komen. We bleven niet lang ,want van de oesters vonden we alleen de schelpen.

Bij het Vijgenbos aangekomen, bedachten we dat het niet zo nat was, en probeerden we een oud pad om er door heen te komen.

het kustpad

Hier en daar zaten er nog een paar takken in de weg. Op enkele kleerscheuren na wisten we toch om een pad te volgen, dat we in geen jaren gelopen hadden.

bloeiende Brasia
Na de Puta Perfumade ( geurende hoer) de kerstbomen geur geroken te hebben, kwamen we op het pad uit dat enerzijds naar het landhuis Groot Sint Joris leidt. We namen de andere richting en al gauw verdwenen we weer in de mondi. Het vlondertje-plank- lag er nog.

gemuteerde cadushi

Op naar gemuteerde cadushis. Een slokje water gaat er altijd in. De discussie welke hier ontstond, dat deze mutatie nu door een wesp of een ziekte veroorzaakt werd, heeft geen duidelijkheid gebracht.

Op de weg terug kwamen we weer het bouwsel op de vlakte tegen. Het bier stond er niet op ons te wachten. We spoedden ons naar onze voitures en wisten dat we enige tijd verloren waren in het Vijgenbos. Na bijna 2 uur onderweg geweest te zijn, mochten onze motoren starten om huiswaarts te keren.

Met een vrolijke wandelgroet,

Groetend, G.K. 

Wandelverslag Vijgenbos Groot St. Joris. 17-05-2015. Noordoost

Beste Wandelaars,

Er waren vijf aanmeldingen, maar gelukkig waren er nog vijf wandelaars, die graag mee wilden. 

De pas werd er gelijk in gezet en zo kronkelden we voort langs de slingerende paadjes door een prachtig natuurgebied. 

De mangrovekust langs de Groot St. Jorisbaai is een lust voor het oog met haar speciale sedimentwanden van schelpen.  Het aangespoelde plastic niet. Hier en daar lag een plastic hoop van opgeslagen attributen, die als de Selikor langs mocht komen, het mogelijk meeneemt. Het meeste was niet opgeruimd. 

De schoenenboom floreerde als in haar beste dagen, maar de hevige wind van de laatste dagen had behoorlijk huisgehouden. Vele schoenen lagen her en der verspreid. Ondoenlijk om nog enigszins een stel bijelkaar passende te vinden. 

Onderweg troffen we een houten kruisje aan. Er onder lag een briefje, waarop stond " Mijn schoenen staan onder de boom". Het kruisje geeft logischer wijze aan, dat het een wandelaar teveel is geweest al dat plastic. 

Was dit een voorbode, dat de mens haar krediet op is gezien de enorme vervuiling van kusten en stranden en niet te vergeten de geweldige vuilnisbelt, die in de oceanen ronddrijft. 

Op Indian point was geen indiaan meer te bekennen, alleen de overblijfselen van oester en ander soortige schelpen gaven blijk, dat hier vroeger aardig gevist werd. 

Dat moet eertijds toch een heerlijke tijd geweest zijn. Lekker vissen en een vredespijpje roken. 

Vanaf Indian Point liepen we langs het water, totdat we landinwaarts bogen. De vijgenpalmen kwamen in zicht. Het cyperse gras zag er verdord uit. Door het Puta Perfumado veldje kwamen we op het paadje, dat ons het bos in zou brengen. 

Evenwel de voorhoede was al vooruitgesneld, zodat we van het lommerijke bos niet konden genieten. 

Dan maar weer slingeren langs de oververhitte fietspaadjes. In natte tijden zie je de parallelpaadjes niet, nu konden we zwaaien naar onze eigen wandelaars. 

De gemuteerde Cadushi stond ons op te wachten. De wespen moeten behoorlijk te keer zijn gegaan, want de vormen van de mutatie waren niet van domme huize. Hoe moeder natuur ons toch kan verrassen.  

De weg terug ging weer langs de mangroven. We probeerden nog een doorsteek te maken, maar het knipwerk was te intens. Op het electrapalen pad kregen we de reuk van de stal te pakken en dachten dat een koude versnapering er best in zou fietsen. 

De pauwen, de eenden en kippen stonden in een erehaag ons te verwelkomen en al gauw stonden de liefhebbers van het goudgele vocht met zo'n langenek fles in de hand. 

Voor de volgend week moet ik een moeilijke keuze maken: rooi of boca. 

Met een vrolijke wandelgroet, G.K. 

Chaloma Wandeling 07-04-2013. Noordoost

Beste Wandelaars,

Lastig maar niet onoverkomelijk. Het filmfestival dreigt ons wandelprogramma te verstoren. Gelukkig hebben ze het programma zo gemaakt, dat je de tijden, die jouw het beste conveniëren, kan uitzoeken.
Chaloma is een gebied waar we gewoonlijk eenmaal per jaar lopen. Na veel snoei en knipwerk is het gelukt om de paden vanaf het Landhuis Groot St. Joris terug te vinden. Een mooie voettocht, die via het recreatiepark Chaloma, de Seru Palomba opgaat.
Een zeer geleidelijke klim met een prachtig uitzicht over het St. Joris en Maal gebied. Langs de paden, die de weekend huisjes met elkaar verbinden, komen we het stelpje van de heer Hennepe tegen. Hier is de de unieke 'Sanka' koraal te bewonderen. Ook de Heremiet kreeftjes verwisselen hier in de schelpenbak van huisje. De terugtocht loopt via de nu droge lagune over een stromend beekje en door een bomenrijke omgeving naar de achterkant van het landhuis Groot St. Joris, waar de kabriten al luid mekkerend een welkomstlied zullen aanheffen. Geen honden.
Verzamelen bij het Landhuis Groot ST.Joris om 15.45 uur. Te bereiken: Afslag Groot St. Joris (ANWB richtingaanwijzer)bij Montagne aan de weg van Santa Rosa naar Barbara Beach. De geasfalteerde weg naar Groot St. Joris oprijden en na ongeveer 300 meter de dubbelbaansweg naar Links opgaan. Pas Op. Ongeveer twintig meter naar Rechts afslaan en de geasfalteerde weg overgaand in een zandweg volgen tot aan het landhuis.
Start wandeling 16.00 uur.
Duur 2 uur.

Filmfestival, Ban Topa en Pro-Am houden ons bezig. Tentoonstellingen, concerten en symposia nemen onze tijd in beslag.
Bridge evenementen en verjaardagen blijven komen en gaan. Gelukkig zijn er nog enkelingen, die in staat zijn om Gods dreven te bewandelen. De Seru Palomba, de Duivenberg, door

voorzienigheid ontdekt doordat Mary en ik het verkeerde pad open knipten en uitkwamen bij het Recreatiepark Chaloma, alwaar we bij de slagboom J., leider van de Bina wandelgroep, tegen kwamen.
Hij wees ons erop dat ze net een pad hadden gemaakt om de Seru Palomba op te gaan en liet de ingang tot deze heuvel aan ons zien.

De duiven vlogen af en aan. Een enkele Warawara hoog in de lucht op zoek naar zijn prooi om als avondmaal te dienen. De Totalicas pikten hun graantje en bloemetje mee. Het fantastische uitzicht op de Seru Palomba deed een ieder kreten slaken zoals "Van moet nou eens kijken". De stulpjes schakeren deze sprookjesachtige omgeving met hun soms heel wilde kleuren.

Een eenzame stoel aan de rand van het water nodigt uit tot een nostalgische overpeinzing. Stond hier niet of was hier ooit dat optrekje van de oude familie .....  Waarachtig een beeld van verzoutte tijden, waarin de tijd leek stil stil te staan. De oppasser Fr. vond, dat we ons eerst maar eens netjes moesten melden bij J, want hij was niet ingelicht over onze komst. 

Na een bezoekje aan J. werd het weekend huisje aangedaan met de byzonder mooie koraal.  De Sanka koraal, alleen al bij het aanzien van de schone vorm, wilden enkelen hun broekje laten zakken om zo gezamelijk met de koraal vereeuwigd te worden. Deze foto zou dan opgestuurd worden naar de fototentoonstelling ;Nakend onthaal met wartaal, onder de titel " Blote konten parade op St. Joris".
Ongetwijfeld zou de heer H.deze manifestatie afgeraden hebben, daar zijn vrouw van een schoon uitzicht houdt en zo'n demonstratie te zeer het fraaie horizon beeld zou verstoren. De Heremiet kreeftjes zouden wellicht geen huisje meer komen verwisselen. Deze intelligente en integere beestjes willen zich absoluut niet met zo'n blotebillen gezicht inlaten. 

Volgens de legende van de Sint Joris Meermin, die zeer weelderige vormen had, heeft haar blootstelling aan de Koraaldiertjes diepgaande gevolgen gehad. We hebben afgezien van het stoute plan om ons te vermommen en hebben daarom de enorme verscheidenheid aan cacteeen bestudeerd. Ook de Potloodplant werd op de kiek gezet.
Door de anders overstroomde lagune, maar nu droog gevallen, vervolgden we onze voettocht. Het beekje met een paar reigers en vijgenpalmen als decor werd overgestoken. We vervolgden onze weg door een lekker ruikend AlangAlangveld. Hier op Curacao wordt de lange stengelplant aangeduid met Puta Perfumado. 

Door een prachtig bomengebied kwamen we al gauw achter het landhuis Groot St. Joris uit. We waren vroeg 18.05 uur. De meeste geitjes liepen nog in de mondi. De Kabriten aubade ging aan onze neus voorbij.

De volgende week lopen we de langste tocht uit ons reportoire. De wandeling rond de Lagune van Jan Thiel. Ongeveer 3 uur en een kwartier. U hoort nader.

Met een vrolijke groet, G.K.

Wandeling te Groot Sint Joris, 30 dec. 2012

Als uitsmijter van de laatste zondag van het jaar heb ik voor U een wandeling bedacht over de voetpaden langs mangroven en de sediment lagen bij Indian Point. Het vijgenbos zullen we vanwege de blubber vermijden. De steeds ouder wordende gemuteerde cadushi willen we niet overslaan. U kunt er fietsers tegen komen. Zonder te bellen in de onoverzichtelijke bochten is het mogelijk,  dat ze een fietsenstalling van U proberen te maken. Laat dit niet toe. Het beginpunt is bij de struisvogelfarm. Even heb ik gedacht om Jan Tabak met een bezoek te vereren, evenwel de berichten over illegale vuilstort en het verbranden hiervan, wil ik niet onder Uw neus brengen.
Verzamelen  bij de Struisvogelfarm. Duur van de wandeling 1 1/2 uur ongeveer.


Beste Wandelaars!

Secuur en minutieus onderzochten we de onder onze voeten verdwijnende grond. We wilden vooral niet geblesseerd raken op de valreep van de jaarwisseling. Het motto eerst drie steunpunten en dan je voet verplaatsen deed opgeld. Terwijl we indachtig dit motto ons voortbewogen, zochten wij naar potscherven, pijpekoppen, Januskoppen, en scherven van Douwe Egberts kopjes.

Helaas, de indianen hadden niets van dien aard achtergelaten. Het enige wat we vonden waren oude oesterschelpen en kokolishis. Ze hadden heerlijk zitten smikkelen in die tijd, dacht ik.
Indian Point hier moet het geweest zijn, waar door de Arowaken en Cariben gevist en gedoken werd.

[H.C.: waar stukken van schelpen liggen en potscherven ontbreken, wordt een dergelijke vindplaats Pre-ceramisch genoemd. Van indianen dus die nog niet aan pottenbakken deden]

Al had onze lieve heer het zo bedacht, drie man en even zovele meisjes togen op pad. We volgden het pad binnendoor langs een onverharde weg, totdat we bij een open plek kwamen, waar door de eeuwen heen het wrakhout en wat dies meer zij aanspoelde. 
Met moeite kon ik de dames tegenhouden om absoluut dit paradijselijke gebied niet te betreden. Het zou gekund hebben, dat Adam hier onder een idyllische vijgenboom van de bekende appel heeft liggen snoepen.

Dan toch maar door het Puta Langua veld, dan ruiken we vanavond tenminste lekker en onder de Kalbas bomen door.

Verrassend kwamen we op een open plek terecht. Het paadje liep naar rechts en naar links. Dat wil zeggen, dat je van een route van 1 1/2 uur best twee uur kan maken. Gezien de aankondiging van 1 1/2 uur kozen we voor de kortste. Hier en daar werd nog een takje Welensalie geknipt voor thuis. Het ruikt zo heerlijk en houdt de karpatten uit het kippenhok.

[H.C.snek aan de kant van de Sint Joris lagune]

Bij de afstervende mutaties van de cadushis hieden we halt voor een fotoshootout. Een insect kan deze mutaties veroorzaakt hebben, volgens onze expert. We hadden ons al het hoofd gebroken over het hoe en waarom, maar deze plausibele verklaring werd dankbaar aanvaard.

Wonderlijk was het dat we langs de kant van de weg eieren met slablaadjes vonden. Rare picknickers zijn die Romijnen zouden Asterix en Obelisk gezegd hebben. Terug bij de Struisvogelfarm na 1 3/4 uur werd er nog even nagesproken over de merkwaardige voettocht.

Met vrolijke groet, G.Kroeger(foto's en verslag)