Kabrietenberg

Beste Wandelaars,

In Slochteren kijken de mensen alleen maar naar de lucht. 't kan vriezen of dooien. Wordt het mist of regen. Windveren, storm of windstilte, het is ons allemaal om het even, want wij wonen niet in Slochteren. Wolkbreuk, overstroming of de Tsunami gebeurt altijd ergens anders, tenminste dat zei ongelovige Thomas en dat hebben we geweten.

Weer of geen weer, er op uit is ons devies. Regen en wind kunnen ons niet deren, de natuurelementen zullen het ons leren. Klereweer moet de Indiaan gedacht hebben, terwijl hij beschutting zocht onder een overhang heel diep in het woud. Haren nat , peniskoker nat en de pijl en boog nat. Alles nat. De spanning, van wie of wat ook maar gespannen is, verslapt. Geen beer meer te zien. Ga ik ook maar mijn wigwam in om bij moeders de vrouw een bakkie leut te drinken en te luisteren naar haar gierende schoorsteen verhalen.

Te gek he, zult U zeggen! Daar lopen we helemaal niet aan te denken, als we zo in de stralende zon rond de Kabritenberg lopen.
Neen, we maken elkaar juist attent op de byzonderheden langs ons pad. De prachtige vergezichten, de geur van de Salie en Watakeli, de stekels van de Cadushi en Enfrou, de sumpias van de Wabi en Brazil en de luchtwortels van de Mangrove We wijzen naar de kraamkamers van de vissen tussen deze luchtige wortels. In dit gebied schijnt de alom bekende Pechi Pluma zijn optrekje eens gehad te hebben vanwege de geweldige doorluchtigheid en het fantastische visgebied.

Vervolg van dit verslag komt nog.
Foto's en verslag: G.Kroeger

De wandeling rond de Kabrietenberg

Druk was het wel daar bij het restaurantje aan het einde van de Caracasbaaiweg. Het leek dat heel Curacao uitgelopen was voor het strandplezier. We konden amper een parkeerplaats vinden.

Met zijn vijven gingen we op pad en bij de afslag naar de top van de Kabrietenberg werden we verrast door een markering in de bomen van een zwarte BeHa, cup D zo te zien, en een zwart kanten directoirtje met roesjes. Was dit een voorteken van zwarte kunst? Daar iedereen net in de krant gelezen had , dat er een dame gespot was, die op haar blote voeten uit de Mondi kwam, hielden onze geschokte vrouwelijke deelneemsters het voor gezien.

Geen toppunt vandaag. Jammer genoeg waren wij, mannen, in de minderheid. Niet de berg op dus. Dan maar rond de berg. Een gezellige tocht met prachtige uitzichten op het Spaanse Water en de mooie golfbaan van Hyatt. De foto's hiervan spreken voor zichzelf.

Een zeer verrassend moment was het toen we een Bruha-nisje vonden in de rotswand langs ons pad. Een ceramisch masker met twee vooruitstekende tanden en daaronder twee voedsel schaaltjes. Dit hadden we nog nooit eerder gezien. Zie foto.

Wat moesten we hier mee aan. We keken elkaar veelbetekenend aan. Een veeg teken. Met onze geoefende pilotenoren hoorden we de Prikichis al krijsend laag over vliegen. Ik legde mijn gehoor apparaat tegen de rotswand en hoorde het in Keulen donderen. Daar begint het gedonder al, dacht ik. Al dat gerommel ook rond de Kabruhaberg. Later werd duidelijk dat ons pad in het water dood zou lopen.

Een nieuw gemaakt paadje bracht ons langs een nog nooit eerder geziene graafput, uitnodigend om 'vrouw Holle" aan te roepen. De fotografen waren door het dolle.

Alleen ik had het te druk met snoeien, vandaar geen plaatje, maar wel terug op de route. Waar blijft die zwarte poes nou en dat laddertje waar we onderdoor moeten, vroeg ik me in stilte af. IJzeren trappen aan het eind, eind goed al goed. Om met Churandi te spreken,"we waren blij, heel blij".

Foto's en verslag: G.Kroeger