Wandelverslag ,Archeologische route, Patrick 07-07-2019

Beste wandelaars,

Bon siman.

Na dat we onze autos hebben geparkeerd bij de huisjes tegenover het palmenbos, togen we op weg naar het oude landhuis. We wachten nog even op enige wandelaars die waarschijnlijk moeite hadden het verzamelpunt te vinden. Terwijl we wachten kwam het bericht dat enkele autos op privee grond stonden en men liever had om het kaal geschaafde stuk te gebruiken. Zo gezegd, zo gedaan, want we willen geen boze gezichten. We moesten de Oude weg naar Westpunt weer helemaal terug, totdat we bij de afslag aankwamen, die naar het landhuis leidde. De bloembakken waren amper te zien, zo verscholen zaten ze door het struikgewas.  De waterbak kondigde aan dat we het landhuis Patrick naderden. Helaas dorst niemand erin, daar de muren op instorten stonden. Ingestorte muren gaven de waarschuwing.

Het paadje achterlangs geflankeerd door de Enfrau voerde ons naar de kuil en gebouwtje waar vroeger gedoucht werd. Na enig knipwerk liepen we het pad af dat ons bij de dam bracht. We klommen de dam op en af. Het kwam uit op een vlakte waar het sluisje of overloop te zien was. De weg naar de ovale put was versperd door omgevallen geboomte en we hadden hier niet op gerekend. De ovale put dan maar een andere keer. We staken de vlakte schuin over en kwamen bij de cilindergraven, die zagen eruit of er net grafschennis was gepleegd. We zullen het maar op de tand des tijds houden.  We vervolgden onze route naar de Magazina. De geschonden gevel doemde voor ons op. Maar via het zandpad was het gemakkelijker te benaderen. Fototoestel in aanslag. Enige kiekjes.

 De graven

Het oude landhuis

 Magasina

Het bekijken van de graven

Na de magazina hadden we nog een badhuis in petto. Goed opletten of we het paadje zagen aan de rechterkant vn de weg. Een keer sloegen we te vroeg af. Gelukkig vonden we de volgende en nu was het wel raak. We klommen de heuvel op met veel knipwerk en kwamen uit bij wat vroeger een huis was met een grote regenbak. Je kon zien dat men hier veel plezier heeft gehad. Ook hier moest veel gesnoeid worden. Bij een afdaling waren we een beetje verdwaald. De  mondi werd steeds dichter de knippers hadden druk werk. Hier waren wij 2 jaar geleden geweest en in die tijd was het struweel behoorlijk dicht geworden.

Na deze vroegere uitspanning was het op weg naar onze autos. We liepen onder de rode toegang door naar onze geparkeerd staande autos.

Groetend,

Germen.  G.K.

Wandelverslag Porto Marie Magazina 26-06-2016.

Bon Siman.

Aan de weg bij het resort Fontijn ligt een aqua gebouwtje met een afbeelding van de ijzeren maagd. 

Zij oogt fraai vanaf het grijze beton naar Seru Kloof. Als behoedster voor naderend onheil, speurt haar oog naar wandelaars die de steile Seru willen beklimmen. Onze wandelgroep wist zich te ontrekken aan het alspiedend oog, daar we de plantage van Porto Marie opgingen. Dit zou ik allemaal hebben kunnen bedenken, ware het niet, dat de schildering een snor heeft met een mannelijke vreemde blik in zijn ogen. Een soort transgender, een eurosongfestivalwinner. De schilder heeft een heel andere bedoeling gehad met deze gejurkte meneer. Het zou toch niet een waarschuwing zijn voor burakus? Opnieuw een foto genomen van dit fenomeen, zodat een nader ondezoek zou uitwijzen, dat het hier niet ging om een waarschuwing, maar om een statement, dat hier gewandeld kan worden op je eentje. Man en vrouw zijn een. Wellicht komt U tot dezelfde slotsom.

Wij liepen de rooi in. Aan het begin stond een waterinstallatie die ons enige stof tot nadenken gaf. Zou hier vroeger het gemaal hebben gestaan om het water te verspreiden over de landbouwgronden? De rooi was breed en daar het groepje klein was, konden we aanvankelijk met zijn allen naast elkaar lopen.  De rooi met zijn vele vervallen dammen werd steeds smaller. en uiteindelijk ging het over in een geitenpaadje. We ontdekten, dat we te ver doorgelopen waren en eerder hadden moeten afslaan. Terug.

Zo fris als een zweterig hoentje togen we richting Magazina. In een zijweg vlak voor de Magazina staat de pas gerestaureerde belpaal. Zover kwamen we niet. We hielden de belpaal en Magazina voor gezien en liepen het pad terug. Op een zijpad stonden enkele zwart-witte kabriten die zodra ze ons zagen de mondi instoven. De Asterixaanse bok zou gezegd hebben ,"rare snuiters die wandelaars". Precies 1 uur en drie kwartier had deze voettocht geduurd en dat is voor iemand die niet regelmatig de mondi ingaat toch een hele opgaaf.

Met een vrolijke wandelgroet. G.K. Tot eind september!

Wandelverslag Porto Mari, Magazina en Rooi. 15-11-2015.

Beste Wandelaars,

Langs de drukke weg naar Soto parkeerden we onze auto's bij de ingang naar het resort Fontein. Hadden we tenminste het gevoel dat er een oogje in het zijl gehouden werd door de Fonteinse portier, Maar geloof me zonder hem te waarschuwen en een beloning in het vooruitzicht te stellen, is dit een illusie.
We waren precies om halfvier startklaar en eerst moest de drukke weg overgestoken worden. Heel voorzichtig deden we dat. Langs de weg het pad op, dat door een rode slagboom afgesloten was. Hier moesten we overheen, onderdoor of omheen.
Voor elk wat wils. Ik heb het niet geteld , maar volgens mij waren er evenveel overheen en onderdoor of omheen. De volgende keer zal ik beter opletten om U de juiste aantallen te verschaffen, want je mocht er eens eentje missen. Sommigen blijven hangen of is er eentje die verdwaald is geraakt.

Tweede weg links en je komt op weg waar de rooi aanvangt. Bij de put waar vroeger waarschijnlijk een molen of een waterpomp op stond, ging de hele zooi, mooi in de rooi. Hier en daar moest er een takje gesnoeid worden om de wandeling zo prettig mogelijk te maken. Gelukkig hadden er een paar hun snoeitangetje niet vergeten. De rooi was breed en lang. Overal vond je sporen van dieren zoals geiten, herten, varkens en ezels. De Prikichis vlogen dapper over ons heen. Hier en daar zag je een vliegende Warawara. De Mata Sanger stond in bloei evenals de Basora Pretu en de Wilde Salie. We liepen natuurlijk te ver de rooi door en sloegen fervent aan het snoeien , totdat ik vond dat het nu genoeg was geweest. Dus terug en zoeken naar de afslag. Vroeger knipten we ons wel eens een weg tot aan het pad waar de electra palen staan, maar daar hadden we nu geen tijd voor gezien de zonnenstand.

Over een slingerend pad dat langzaam aan opliep, vonden we de weg die ons naar de Belpaal bracht. Vroeger werd de paal gebruikt door er een bel op te zetten en te luiden om de landbewerkers te waarschuwen dat het etenstijd was of vastwerken. Ik weet niet welke volgorde er aangehouden werd. Eerst eten en dan werken of andersom. Mijn bruine vermoeden dat het eerder andersom was. Tegenwoordig wordt de paal gebruikt als een domme dikke paal die ons zou moeten herinneren aan vervlogen tijden, een soort artefact. Hoe het met de aanvoer van water gesteld was, waarschijnlijk een kwestie van een Awa di Jobe karretje. Het kan ook zijn dat het vroeger meer regende.

De belpaal stond in zijn nieuw jasje te pronken en vervolgens werd de gerestaureerde  magazina geinspecteerd. Het scheepje lag nog steeds in de branding. De boegspriet was nauwelijks te zien. De scheur was dichtgemetseld en de bogen van de ingangen waren vernieuwd. In 2015 stond erin de muur.
Van hieruit gingen we over het ganzenpad door de mondi totdat we eindelijk eens een slokje water tot ons namen. Dat was lekker.
En voort ging het weer, want de tijd liet het ons niet toe om lang te blijven staan.

Het brede pad was te mooi om nog een stukje rooi te bewandelen. Op slag van zonsondergang waren we bij onze autos aangeland.
Een tocht van iets meer dan twee en een half uur zat er op. Ik voelde mijn kuiten wel.
Vrolijke wandelgroet, GK. Foto's en verslag.

Fontein Seru KloofSeru Neger. 08-11-2015

Beste Wandelaars,

Dat was even slikken, geen spuitende fonteinen op Fontein te bekennen. Vorige week werden we getrakteerd op een tropische bui die met dikke stralen naar beneden gutste. Het kan verkeren. De deelnemende wandelaars zijn nog de gele klei aan het verwijderen.

Melden bij de portier en je laten registreren. Bezoekerskaartje in ontvangst genomen, nadat er geverifieerd was en toestemming hadden, dat we het terrein mochten betreden. Volgende keer even van te voren bellen met het toelatingsbestuur. 

Het groepje was iets groter dan van verleden week. Al gauw vonden we het weggetje dat omhoog leidde de seru Kloof op. Een steile klim van ongeveer 100 meter over een slingerend pad waar diverse treden ontbraken en je op je hoede moest zijn om je voeten niet op wegrollende rotsjes te zetten. Het touw hing er slap bij. Haast niemand gebruikt het. Geen haast. 

Nadat we allen veilig en wel  dit klimmetje voltooid hadden , begonnen we aan de tocht langs de vestingsmuur van Tula. Ook hier moest je af en toe over losse keien lopen. Dan blijkt dat zo,n wandelstok een enorme hulp is om je in balans te behouden. De uitzichten over het resort Fontein en daar achter waren geweldig.

Bij het bultje stenen op een plek neergezet vanwaar je rondom van het landschap kan genieten met als hoogtepunt de Christoffelberg op de achtergrond. Dit is vermoedelijk een uitkijkpost van Tula geweest, maar ik weet bijna zeker dat Tula niet de hand heeft gehad in het bultje. Geen aanduiding of iets van dien aard gaf ons enige aanwijzing. Er hing ook geen verklaring van wie er allemaal al zo geweest waren. Dat een navraag is zowieso moeilijk.

Voort langs de muur. Dat deze lange muur de nodige zweetdruppels heeft gekost was voor niemand een verwondering, want wij als argeloze voettochters plengden al menig zweetdruppel zonder dat we ook maar een rotsblokje stapelden. Doorgaans  lopen we onder een beschermend bladerdak. In de bocht waar het pad naar rechts buigt, is er een doorgang in het lover, waar we de geleidelijke afdaling namen. Al huppelend namen we deze zodat we op een zandweg uitkwamen. Hier werd de eerste lavenisstop gehouden. Eentje onder ons zag dat we er slecht aan toe waren en begon gelijk vruchtensuikertjes uit te delen, zodat we weer op krachten kwamen. Het verschil voor of na zo'n suikertje- dag en nacht.

Het slingerpad naar de Magazina bezaaid met lidcacti deed ons nog meer laveren. De magazina stond er nog, al waren de planten er wel groter geworden. Enig snoeiwerk was geen overbodige luxe.

Ook het pad naar de oude fundamenten was bedekt met Enfrau. Terug naar de zandweg. 

Aan deze weg ligt een tweepersoons tombe, die al danig in verval is. Of er nog bewoners zijn konden we niet vaststellen. Geen knekeltje te zien.

De terugweg naar de auto's was over een breed zandpad waar alleen bulldozers komen. Langs deze weg staan een paar vallen. Waarschijnlijk om wilde honden van het terrein te verwijderen.

De portier nam bijna alle bezoekerspasjes weer in. Degenen die vergeten hebben het af te geven, worden vriendelijk verzocht om deze pasjes bij te portier van Fontein te brengen.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.  Verslag en foto's.

Wandelverslag Porto Mari. 30 mei 2015.

Een wandelgroep zo mooi in de rooi zie je maar zelden. Het leken wel ontdekkingsreizigers. De rooi is mooi breed en goed begaanbaar. Aan het einde van rooi, nou ja het einde, hij liep nog een stuk door. De rooi werd doorkruist door een dwarspad waarvan ik vermoed, dat als we rechts uit de flank gaan op de parallelweg uitkomen. 

Linksaf intrigeerde ons. Dus het linkse pad op richting van de Magazina. Dit was voor iedereen nieuw. We wisten niet wat ons te wachten stond. Het liep naar het noorden. Daar kwamen we net vandaan. 

De belpaal is niet ver meer, dat als je hulp nodig hebt? We vonden een veel bereden weg, die naar de magazina leidde. Ja, zo valt er nog eens iets te ontdekken. 

Bij de magazina was het rustig. Het scheepje voer nog steeds in de mist. Amper te zien, geetst in het beton. Een vliegende Hollander pur sang. Eenzaam ronddolend over die vele golfjes. Verder geen schip in de buurt, opgeslokt door de grote oceaan. 

Het was vijf uur en via het paadje achterlangs was het zeker nog een uur. In versnelde pas, gezwinde pas zo te zeggen, liepen we langs een scheidingsmuur ook wel slavenmuur genoemd. 

Achterin klonk de kreet kunnen we niet even stoppen. Het tempo was blijkbaar te hoog of sommigen waren te lang bij de Magazina gebleven. Boven bij de t-splitsing aangekomen, werd er gedronken om het uitgedroogde stuk leer soepel te houden, want anders praat het zo moeilijk. 

Een paar wandelaars wilden een zijpad uitvogelen, maar daar had de rest geen fiducie in. Maar goed ook, want de rooi lag een stuk verder op.

Rooi 2 of eigenlijk liepen we nu door dezelfde rooi, maar vanaf de andere kant en dan zie er toch heel anders tegenaan. Gelukkig vonden we het einde waar we er ingegaan zijn. Iemand wou weten of er nog water in de put zat. Een steentje...plons.

De flessen werden nog een keer aan de mond gezet en het laatste stukje naar onze autos was niet ver.

Twee uur en 28 minuten waren we onderweg geweest en hadden genoten van natuur en bizonderheden.

Tot de volgende week zondag.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K. 

Wandelverslag Magasina Porto Marie. 12-04-2015

We hebben een V van vogels , vliegen en verdwalen. We hebben een W van waarde, waarheid en wandelen. We hebben een N van natuur, nattevingerwerk en naturen. We hebben een U van Uniek, Uitje en uitten. Zo kon het zijn, dat we tegen vieren de vogels natuurden, die in de richting van Seru Basora vlogen. Deze wandeling stond in het teken van een uniek uitje de natuur in. Dus achter de vogels aan. Het was zeker geen nattevingerwerk om de juiste weg naar belpaal en magasina te vinden.

Na een jaar was het pad helaas omgetoverd. We verdwaalden dan ook prompt. Het bekende pad, dat bij nader inzien de waarheid aan het licht bracht, vermoedelijk door de overwoekering van het lover, dat het pad niet zo erg bekend meer voorkwam. Iemand uitte een zucht van verlichting , toen we toch na al dat geknip en gemodder het goede pad oppakten. De moraal van deze gebeurtenis is, dat je nooit vreemde vogels moet volgen.



De belpaal, hij was groter dan ik verwacht had, stond in volle glorie zijn ronde vorm en noeste grootte uit te stralen. Even Amersfoort bellen, hoorde ik iemand zeggen. We wandelden naar de Magasina. Deze deed ons versteld staan door het resultaat van de opknapbeurt.

De mooie doorkijk van vroeger was verdwenen. Het driehoekig gat was helemaal opgemetseld met stenen. Er was geen kijkgaatje meer te bespeuren.

De bogen van de ingangen waren vernieuwd. Je kon er met gemak onder door. De muren van deze opslagplaats kunnen er weer eeuwen tegen. En overal die golfjes. Waterafstotend waarschijnlijk.




Is dit het schip?, vroegen enkele medewandelaars op de grijze muur wijzend. In de krant zag het er heel anders uit met al die mooie kleuren. Ja, zei ik eigenwijs, een ingekrast schip in het metselwerk heeft geen kleur en een ingekleurd schip staat alleen in de krant om de mensen te lokken om te gaan kijken. Daar was geen speld tussen te krijgen, dacht ik.



We vervolgden onze wandeling langs het mooie mondipaadje met aan het eind prachtige uitzichten over het groene landschap waar konijnen, hagedissen, leguanen, varkens en mogelijk de bina (Curaçaosche hert) zich ophouden.

Op de kruising hielden we een stop om onze droge kelen te smeren. De lange weg met oversteekplaatsen voor de varkens en andersoortig gedierte bracht ons uiteindelijk weer bij het resort Fontein waar onze autos stonden. Met een vrolijke wandelgroet, Groetend, G.K
.

Seru Kloof en magasina.

De lucht zag er dreigend uit. In de verte bleven de wolken zich opstapelen en werden steeds donkerder. Dit voorspelde niets goeds.

Ik informeerde of iedereen zijn poncho bij zich had. Dus niet. Het is ook de goden verzoeken. De klim naar boven is als een kluifje voor Fikkie. Een kolfje naar de hand voor de echte steile-wandbeklimmers en hemelbestormers.

Het ruige pad was afgezet met treden vastgehouden met ijzeren pennen, die in de grond gejast waren. Sommige balkjes waren verdwenen, alleen de pennen waren er nog. Schuifelend en goed uitkijkend, waar je je voeten moest neerzetten, bereikten we het touw waaraan je je kan optrekken om de steilte te bedwingen. Het lukte iedereen om in een redelijke tijd dit kunststukje te volvoeren. Bovenaan gekomen werd dit beloond met een prachtig uitzicht over het Fontein resort.

Het paadje langs Tula's vestingsmuur was smal en een snoeibeurt was geen overbodige luxe. De Negrita di Malpais stond volop in bloei. De Guaba Basterd liet trots zijn appeltjes zien. We kwamen aan op de plek gemarkeerd door stapeltjes stenen, die vermoedelijk een begraafplaats  aangeven. Van deze plek hadden we een panoramisch uitzicht waarin de Christoffel niet ontbrak.

De tocht vervolgend langs de muur deed ons genieten van de zuidelijke uitzichten naar Porto Marie. Mooie oude Wayaca's en Palu di Sia's kwamen we tegen. De afslag om het pad van de afdaling te vinden was lastig. Het struikgewas had de aanduiding ,een lintje, verscholen. Gelukkig, dat de speurzin van de vooroplopers in een uiterst gevoelige mode stond en na enig knipwerk zagen we het lintje hangen

De afdaling was in vergelijking met de klim een peuleschil en we bereikten veilig en wel de brede zandweg. Na een insectrepellent behandeling gingen we het paadje van de bosmieren op. Een mooi kronkelend pad dat ons bij de Magazina bracht. Ook hier moest het nodige gesnoeid worden om er omheen te kunnen lopen. De Enfrau, lidcactus, probeerde ons het leven zuur te maken.

Geen wanklank en zelfs geen au au geroep, maar het kan zijn dat mijn gehoor niet optimaal was.
De terugtocht, een fluitje van een cent, bracht, langs lekker ruikende Watakeli's en Negrita's, zelfs de reuklozen in extase. Ook de Welensalie en de bloeiende Basora Cora Shimaron deed een duit in het zakje.  Precies 2 uur na de start waren we bij onze auto's aangeland.Voor de volgende week moet ik het Grootwandelboek raadplegen om te kijken hoe we het nieuwe jaar ingaan.

Verslag en foto's: GK