Wandelverslag Boca Sami, zoutpannen ,Vaersenbaai 05-08-2018

Beste wandelaars,

Bon siman.
Wat plankton is voor de vissen zijn de krabbetjes en garnaaltjes voor de Flamingo's vandaar die oranjekleur..
Gisteren stonden de flamingo's in de pannen dichtbij Mal Pais langs de weg naar Bullenbaai. Felgekleurd oranje waren de flamingo's op zoek naar hun feestmaal. In toverland worden de Flamingo's naar beneden getrokken aan hun snavels door grote krabben totdat ze al spartelend onder het wateroppervlakte verdwijnen en dan zitten de krabben aan hun feestmaaltijd. Maar ik heb dit nog nooit meegemaakt.

We liepen over het bruggetje langs de zoutpannen om een glimp van deze vogels op te vangen. Om 16.00 uur gingen we van start en wandelden langs de zoutpannen met hun fantastische kleurschakeringen van rose tot diepblauw. Hier en daar wiekte een reiger weg.

Af en toe klauterden we langs de rotsen om ons pad te vervolgen langs de rand van het water. Een unieke voettocht waarvan velen clandestien gedacht hebben om hier hun woning neer te zetten vanwege het prachtige uitzicht. Een wat we noemen: prime location. We kwamen bij het hek waar we doorheen moesten. Er zat een dikke ketting op die ons genoeg doorlaatruimte bood. De meesten gingen een stukje verderop door het struikgewas.

De ezel in een omheining  was er nog. Ze gaf blijk van dat ze ons al eens eerder gezien had. De wandelaars konden niet van haar afblijven en zij vond het blijkbaar wel lekker om geaaid te worden. Even leek het erop dat we niet verder konden. Geen man overboord, we liepen naar de de opgehoopte rotzooi en zagen een paadje dat ons op de vlakte bracht. We liepen over de vlakte richting van de electriciteitspalen. Na veel geslinger kwamen we dichtbij Kokomabeach op de weg, die naar het strand leidde. Een paadje linksaf bracht ons naar de geschutsopstelling. 

De konden kiezen voor de steile klim of de gemakkele. We kwamen bij het uitkijkpunt aan, waar ook een banktafel stond die ons uitnoodde om een slokje te gaan drinken en even uit te rusten. Van hieruit heb je mooi uitzicht langs de zuidkust. Jammer dat het zo heiig was. Sommigen zagen een schildpad in het prachtige water van kleurschakeringen zwemmen. Anderen hoorden de vogels fluiten dat het een lieve lust was. 
Het paadje dat langs de kust loopt en naar Boca Sami gaat, werd druk bezocht een hele familie met kleine kindjes liepen in tegengestelde richting. Ik had mijn wandelstok achtergelaten, maar de zorgzame wandelgroep had deze vergeetachtigheid opgemerkt en kwam de steunstok na brengen. 

Voort ging het weer. Totdat we bij de berg kwamen die het toezicht houdt over de baai van Sint Michiel . Velen dachten, dat we er al waren en de zin van een bergbeklimming was niet van over naar huis te schrijven. Dus gingen we met zijn allen de berg op.  De kanonsloop was er nog. Sommigen die het paadje bovenop de berg gemist hebben, hebben ook niet in de loop kunnen kijken. Tot onze verrassing poseerde een zeemeermin bij het bruggetje.

Het dominospel was afgelopen. De Sankamasters hadden gewonnen niet wetende dat ze de sluitsteen in handen hadden.

Na twee uur zat deze wandeling erop. Het water stroomde wild om het bruggetje. Gelukkig wisten vele wandelaars droge voeten te houden. Het is een kwestie van timing..

Met een vrolijke wandelgroet,

Groetend, G.K.

De Rooientocht-Meiberg-Kathun 10-04-2016.

Beste Wandelaars,

Bon Siman.

Bij Zanolino verzamelen is geen ramp, want er is veel te zien aan allerlei kunst-voorwerpen en uitingen. Het brengt je op schimmige gedachten en voordat je het weet, gaat je fantasie op de loop. De grote afgezaagde blokken hout liggen opgeslagen in de tuin en voor de muuromheining geduldig te wachten op de hand van de meester. 

Even dacht ik nog, het moet tijdens mijn lunch geweest zijn bij een bord dampende soep, het onbewogen leven van een dood blok hout als aanhef van een wandelverslag te beschrijven. 

Maar wij als rooienrakkers brachten geen geduld op voor dit soort zaken en vertrokken zelfs iets eerder, daar alle aangemelden aanwezig waren. Onze schokbrekende schoenen wilden en moesten de rooien uitproberen.

Even voor vieren gingen de rooienrakkers van start om het rooiensysteem in de droge tijd te onderzoeken. Normaal als het regent zorgt de rooi voor een natuurlijke afvloeiing van het water naar zee. In deze barre tijden van El nino valt er nagenoeg geen drup, laat staan, dat een rooi volloopt. Er wordt zogezegd niets afgevoerd. Geen lieslaarzenwerk. Geen natte voetten en we hoefden niet op te passen voor rotsblokken die naar beneden raasden. 

Dat dit wel gebeurt kun je zien aan de vele rotsblokken, die her en der in de rooi verspreid liggen. Het paadje naar de rooi was een makkie. Bukken en knippen was er nagenoeg niet bij, want het pad was goed onder handen genomen door de voorlopers.

Bij de rooi aangekomen, ziet alles er lieflijk uit. Een ruim gebaand pad biedt gemakkelijk doorgang. langzaam verandert het beeld in rotsblokken die maar steeds groter worden. 

Het klimmen en klauteren vereist elke aandacht om je voeten een houvast te geven.

Zo kom je bij de galerei aan. Optorende rotswanden en steile afdalingen die je voetje voor voetje moet nemen. Een bordje " Caution, voorzichtig "zou totaal overbodig zijn geweest. Het stond er ook niet. We daalden af totdat we weer normaal konden lopen. 

De gemetselde dam gaf ons nog een probleem en moesten we al zittend, de meesten, afdalen. Het laatste stuk was niet zo beproevend meer. Al gauw hadden we de uitgang naast het C.O.T. bereikt. Een tanker lag op de boei te wachten . We liepen over een terrein dat vroeger voor opslag van materialen gebruikt leek. Een kleine tank die vroeger rood-wit-blauw geschilderd was, deed blijkbaar geen dienst meer.

Hier moesten we het pad oppikken dat ons langs de kust leidde. Op een smal gevaarlijk paadje langs de afgronden van de kust moesten we langs om bij het begin of eigenlijk is het einde van de Kathunrooi te geraken. De Kathunrooi is een mooie rooi die stukken gemakkelijker te begaan is. Er wordt gezegd dat hier ook nog restanten van indianen tekeningen gevonden worden.

Na deze rooi met zijn vele prachtige nissen kwamen we op een pad waar de paardjes draven en de fietsers ook ruim baan wensen.

Aan dit pad ligt de rots die de bijnaam heeft van de "Bomenvreter"gezien het stammetje dat door de rots omklemd wordt.

Langs de net gerestaureerde grenspaal Hermanus/Meiberg naderden we ons eindpunt. De hondjes van Zanolino en de buren stonden ons al blaffend en kwispelend op te wachten.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.