Wandelverslag Plantage Patrick Put en Boca 06-08-2017.

Iedereen was ruim op tijd en we konden dan ook voortijdig onze eerste schreden zetten. We liepen de oude Westpuntweg af tot aan de afslag die ons naar de bouwval van het landhuis Patrick leidde.We zagen een waterbak en enige bloembakken. 

We dorsten de ruine van het landhuis niet binnen te gaan.

De muren stonden bol en er hoeft maar een steentje uit te schieten en de hele muur met dak komt naar beneden. 

Afijn, geen keukentegel , geen afvoer, geen fluit van binnen gezien. Op naar de vrouw Holle put. 

We staken de vlakte over waar vroeger de ezels en de koeien graasden. In de linker hoek pakten we het pad weer op, dat uitkwam op een brede zandweg.

We volgden deze tot de afslag, dat we bebost gebied betraden. Na enig bukwerk onder takken en omgevallen bomen doorkwamen we bij de oude  put met pilaren aan. Hij stond droog en niemand durfde in de put via de uitstekende wandstenen af te dalen. Het is wel een loodrechte afdaling en de wandelaars zijn niet zo piep meer. Achter de put bevond zich een drenkbak.

De twee opstaanders waren bovenin uitgehold en hadden duidelijk tot doel om via een katrol een emmer met water op te hijsen en in de drenkbak te gieten.

We kregen er dorst van. Na deze lavenis begaven we ons op weg naar de kust, alwaar ons een fris windje tegemoet kwam.

Links de Seru Costa en rechts de schorpioenenberg Seru Bayan. Pul di Padiki las ik op een bordje toen we bij de Boca aankwamen. Het is een betoverend gezicht die rotsen met daar tussenin de aanrollende golven met hun witte schuimkoppen.

De tweeling boca hield onze blik gevangen en het bekende doorkijkje met zijn lavastolsels ( knotten ) is zozeer fascinerend, datje er wel uren kan doorbrengen. Aan het einde van de 2de boca is het altijd spannend of je niet door het water moet banjeren.

De krabbetjes haasten zich om in hun holletje weg te schieten. Wij voelden ons verrast om niet in de drab weg te zakken en de droge kant op te klimmen. We aanvaarden de terugweg en na veel geslinger troffen we nadat we op de asfaltweg aangeland waren 2 ezels in een kunuku aan. Belangstellend zoals ezels altijd zijn, wilden ze wel op de foto en over hun neus gekriebeld 

worden. Het was niet ver meer naar onze autos.

Met een vrolijke wandelgroet,

Groetend, GK

Het Watamula wandelverslag.

Met een rotsvaste blik in de ogen togen we op pad om de wonderen van de natuur te aanschouwen. M. volgend die ons langs de waterlijn leidde van wat eens in de natte tijd een groot bassin- meer- was geweest.Nu Pluvius het landschap iets minder bedeeld heeft, zien we de droogscheuren in de zwarte aarde met afstervende bomen over een groot gebied. 



Het is altijd weer een spectaculair gezicht hoe de golven zich tegen de rotskust aan smakken. Het opspuitende water hult de suplados even in nevelen. Het waterspel is absoluut weergaloos en onze rotsvaste blik verandert, als we de grote afgebrokkelde rotsen zien.

We lopen langs de kant een paar spuitgaten voorbij  en zien de natuurlijke brug waaronder het tij zijn spel speelt. We komen bij de rooi waar zich een paar dapperen aan wagen om er door heen te gaan.

De rest gaat er al knippend omheen. De afkalving van de westkust is een dreigende aanblik en velen vinden, dat het nauwe paadje langs de kust teveel  van onze evenwichtsorganen vergt.

Na een kleine patrouille op verkenning te hebben gestuurd, rapporteert deze, dat het voor koorddansers een peuleschil is, maar voor zestigplussers met uitzicht op AOV niet aan te raden is.

Verslag en foto's: GK

Mishe, Miesje, Misje Wandelverslag 23-06-2013

Beste Wandelaars,

In Friesland ligt een dorpje, dat een naam heeft, waarin alle benevelingen in een woord worden samengevat. Het is aanbevelingswaardig om dit dorpje, dat Sexbierum heet, in Uw reisprogam op te nemen, mocht U eens het land van kaatsen, friese hengsten en de Oldenhove aandoen. Het dorpje waar Froukje Scheurendgoed woont. Het dorpje ligt niet ver van Pietersburen, waar zieke en verlaten zeehonden, de zogenaamde huilers, worden opgevangen.

Ik durf U best met droge ogen te vertellen, dat Froukje heel wat opzien baarde in haar dorp, als ze ter kerke ging. Zondags flaneerde zij met het gezangenboek stevig onder haar arm geklemd, zwierig met haar rok zwaaiend, naar het midden van het dorp richting gebedshuis. Achter langs geparkeerd staande auto's liep zij heupwiegend om het zebrapad effect te benadrukken -van zo zien ze me en zo zien ze me niet. De nieuwsgierige begijntjes hadden dan ook heel wat moeite om haar te volgen, ook al omdat ze af en toe niet goed durfden te kijken vanwege hun preutsheid. Moeders werden gewaarschuwd om goed op hun zonen te letten. In de kerk zong zij het hoogste lied. Vooral als haar favoriete gezang van het " Hijgend hert der jacht ontkomen "aangeheven werd, dan was haar stem boven alles uit horen. Een ware scheurendgoede  publiekstrekster.
De kerk was in die tijd daardoor altijd tot de nok toe gevuld, waardoor de dominee wel eens mopperde, dat de akkoestiek er teveel onder leed en de mede kerkgangers in hun gezang niet goed tot hun recht kwamen. Het geeft verdeeldheid placht hij te zeggen en wees zijn schaapjes er op dat de naamgever niet voor niets de geneugtes van het leven in de naam van het dorp verwerkt hadden om allen tesamen te houden. Helaas.

Misje, Mishe, Miesje ik heb je zo gemist. We waren 17 minuten onderweg of mijn telefoontje ging. Te laat opgenomen of het bereik tussen de heuvels was er debet aan dat mijn hallo niet gehoord werd. Ik kon het nummer ook niet terug bellen, want mijn tegoed moest aangevuld worden. Een misser dus.

Het zacht glooiende landschap is een lust voor het oog. Met zijn negenen zogen we de rust en lust op tot de bodem van onze ziel. Na het muurtje gingen we de rooi in voor een wonderschone limbo. Op handen en voeten, sommigen zelfs kruipend, moesten we onder de stekelige Wabi door. De beloning was niet mis. De boca Djegu, een plaatje met een mysterieus tintje, rolde zijn schuimende golven onverwoestbaar naar binnen. Schelpen, drijfhout, rondgeslepen stenen werden er gezocht en gevonden.
Na twintig minuten het zand en de rotsen bestudeerd te hebben, splitsten we op. De kortlopers werden op het spoor gezet om langs de zendmast terug te lopen. De langlopers zetten welgemoed hun tocht voort richting Watamula. Edoch na de tweede boca is door wij, onwetenden, een pad genomen , dat ons naar de heuvels voerde. We kwamen ogen tekort om al die prachtige vergezichten in ons op te nemen. Een voltreffer of een misser daar zijn we nog niet over uit. In ieder geval kwamen we niet bij Watamula uit.
Op het hoogste punt van de heuvel splitste onze groep zich wedermaal op. Een duo direct naar de auto's gaanden en een fietspad volgend groepje, dat uiteindelijk bij Jaanchi uitkwam. Hier werd motorische hulp ingeroepen om ons vervolgens te splitsen in een Misje duo en een Kura Hulanda duo. Intussen hebben hevig kontakt met elkaar gehad via Chippie en Digicel.

Zodoende denk ik, dat ik toch maar een voettocht naar Sexbierum in zal lassen, mochten we daar in de buurt komen.

Voor de volgende week moet ik me eens ernstig beraden, wat voor verrassingen ik U nu kan voorschotelen.

U hoort nader.

Met een vrolijke groet,

Groetend, G.K. (verslag en foto's)

Wandeling Mishe.

Hallo Wandelaars,

Het voorstuk van de brandslang, het spuitstuk, heet de luts, is mij eens verteld. Het de luts zijn, is dan ook een bekende uitdrukking. Degeen die vooraan aan de brandslang staat, is de luts, zogezegd. Hij is de man die het dichts bij het vuur staat en daarom de meest gevaarlijke baan heeft. Heeft U weleens een brandslang vast gehouden, waaruit op volle sterkte het water spuit. Geen gemakkelijk karweitje en je moet stevig in je stappers staan, wil je niet gelutst worden. Dit even terzijde.

Na al die flutsen hemelwater van de afgelopen dagen was het prachtig zonnig weer, maar hoe dichter ik Westpunt naderde, werd de lucht steeds dreigender.
San Hironimo zat in de wolken en boven de Christoffel hing een zware bui. Het wegdek was nat.

Bij aankomst voor het landhuis Savonet miezerde het nog een beetje. De Beru rooi zal wel gutsen, dacht ik. Het hek was gesloten. We hadden een afspraak moeten maken, bleek bij navraag. Niemand aan gedacht natuurlijk. Gelukkig hadden we een alternatief, mede op aanraden van de parkbeheerster Sabine. Mishe, ze miste ons al zo'n lange tijd.

De karavaan reed naar de parkeer gelegenheid bij het restaurant Mishe en begon aan de voor ons onbekende tocht richting van de huizen globaal noord te lopen. Via een leuk slingerpaadje kwamen we in een heuvel landschap terecht later overgaand in een geitenpaadje langs rotspartijen. Uiteindelijk kwamen we bij een adembenemend mooie boca uit. We hebben haar spontaan Boca Mishe genoemd. Bij nader onderzoek denk ik, dat het Boca Djegu (Degu) geweest moet zijn.

Puntige rotblokken, die best voor kleine pyramides door konden gaan, gaven een sinister tintje aan deze exotische rotsinham. De zee rolde af en aan met witschuimende golven. Dit prachtige schouwspel werd van binnen en van boven bekeken.
Eigenlijk kregen we er niet genoeg van. Vadertje tijd maande ons om toch maar de terugtocht te aanvaarden. Via de weg langs de T.V. mast klommen we gestadig omhoog intussen het heuvelachtige landschap en de vuilstort in ogenschouw nemend.

Net op tijd thuis voor de Kleredivisie. Ik zag de voetballers zo scherp als een messi door de linies snijden, maar waarschijnlijk waren ze ook bij Mishe langs geweest.

Tot volgende week. Met een vrolijke groet.
G.K.

Boca Pistol

Boca Pistol is part of the Shete Boca National Park. Northwest coast. (shete = 7)

The Boca Pistol is the Curaçao version of Old Faithful, Yellowstone,WY.

Offers wonderful photo moments!

the unique Curaçao "bol"cactus.

Wandeling naar Watamula - 1-2013

Beste Wandelaars,

De spits is er af. Opgewonden en verontrustend naar de lucht kijkend verzamelden we ons op het parkeerterrein van Kura Hulanda te Westpunt. Er was net een flinke plens gevallen overgaand in een een gestaag regentje. Na een poosje geen drupje meer. Een bijna geheel blauwe hemel deed ons besluiten om de de paraplu in zijn foudraal te laten. Daar stonden we dan, popelend om op pad te gaan. Het pad naar de plek, die Watamula heet. Een modderige weg vol met plassen. We konden er amper omheen laveren. Gelukkig waren de weergoden met ons, alhoewel in de verte donkere wolken zich samen pakten, geen spettertje.

Op de kust aangekomen werden we gelijk verrast door de hoog opspuitende fonteinen, golven, die zich tegen de rotsen te pletter sloegen. Wat een een prachtige aanschouwing van dit waterspel. In een nevel van ragfijne waterdruppeltjes werden de kleuren van de regenboog ontdekt. Uit de rotsbodem steeg een onderaards gezucht op. De watergeest probeerde zich hier naar boven te worstelen. Even verderop vergaapten we ons aan het schouwspel van het opzwepende water, dat zich via een opening in de kustwand naar een ronde poel in de rotsgrond ruiste.

De tocht was begonnen, want er kwam nog veel meer. Er moest namelijk veel geknipt worden, want zo te zien hadden andere wandelaars zich zonder snoeiatributen zich door de Wabis en Manzanillas gestort.

De grillige Kustlijn werd versierd door enorme afgebrokkelde rotsblokken, sommige, denk ik, van meer dan hoderdduizend ton. Door het lichtspel van de namiddagzon is de goudkleurig aandoende rotspartijen een lust voor het oog. Goudzoekers kunnen hier hun hart ophalen. Een natuurlijke brug was er eentje te ver voor ons.

Nog meer knipwerk wachtte ons en uiteindelijk bleek er geen doorkomen meer aan. De snoodaards van de Kura terreinbeheerders, tenminste dat vermoed ik, hadden een wal van Wabis opgeworpen om verdere doorgang te beletten. En ja dus , moesten we voor een tweede keer met een ware doodsverachting het smalle paadje langs de diepe afgrond nemen. Zonder blikken of blozen werd dit gedaan. Ik ben werkelijk trots op ons wandelclubje. Aan het einde van deze byzondere voettocht had ik best een bloemetje willen uitreiken, maar er waren alleen maar wat lidcacteeen voorhandig. Doordat de kabriten er al zo moeilijk meelopen, heb ik hier maar van afgezien.

Verslag en foto's: G.Kroeger

Wandeling naar Watamula

Beste Wandelaars,

Hopende, dat Uw nieuwe jaar een voorspoedig, gelukkig, gezond en tijd om er van te genieten wandeljaar wordt.
Als eerste evenement van het jaar, gaan we deze keer naar het uiterste westelijke puntje van Curaçao, Watamula.
Dit zal het uiterste vergen van de mensen, die liever dicht bij huis wandelen en vanwege het oudejaars geknal nog met tuitende oren rondlopen.
Juist die wandelaars, welke door de flitsende vuurpijlen het niet meer zien zitten, is natuurlijk zo'n afbrokkelende kust niet te versmaden.
De grote klompen steen en het waterspel over de plateautjes langs de kust zijn adenbenemend.
De bloedstollende explosies onder het zeewateroppervlak hebben we on-hold gezet, daar we misschien mee afbrokkelen.

Het is duidelijk een spectaculaire voettocht, die je niet mag missen. De mensen die last hebben van hun evenwichts organen kunnen beter het pad langs de smalle rand vermijden door het alternatieve pad naar Kura Hulanda terug te lopen.

Voor de niet ervarenen is het aan te bevelen om het volgende mee te nemen.: Water, oude kleren, goede wandelschoenen, sunscreen, insect repellent.
Een handdoek en iets droogs om na de wandeling aan te trekken.

Verzamelen bij Kura Hulanda Lodges, op het parkeer terrein.
Mogelijk wordt een parkeerfee van Fl. 10,- gevraagd, hetwelk later besteed kan worden aan de bar.

Met een vrolijke wandelgroet,
Groetend.

G.K.

Hike to Watamula - Westpoint 2011

Photos: G.Kroeger

Westpunt,Watamula.
Start: U kunt parkeren voor Naf. 10,- bij Kura Hulanda, Westpunt.
Dit bedrag kunt U met een drankje aan de bar verrekenen.



Start: park at Kura Hulanda, Westpunt. Fee: Naf. 10,-. You can subtract the fee from the bill for drinks at the bar.