Wandelverslag Porto Marie, Vogeluitkijk, PLaya Hunku, 24-02-2019

Beste wandelaars,

Bon siman.

Het is al bijna een jaar geleden dat we deze tocht gedaan hebben. Dat was te merken ook, want sindsdien is er niet meer geknipt, lijkt het. 

Langs de putten, waar bijna geen water in staat, kwamen we bij de vogeluitkijk aan. Een stevig gevaarte, uit houten balken en planken opgetrokken uitkijk. 

Vroeger toen je de trap opging moest je uikijken voor maribomba's die zich verborgen hielden onder je voeten. Mij hebben ze al te pakken genomen, vandaar dat ik huiverig ben om de trap op te gaan. 

de vogeluitkijk

Gelukkig dat nu niemand er last van had, want zo'n prik is niet zo leuk en doet behoorlijk pijn. 

Langs het smalle, begroeide paadje vervolgden we onze weg. We kwamen nog een put tegen. Ook deze stond droog. 

de put verborgen in het kreupelhout

Het had de afgelopen weken niet geregend. Een spettertje was er hooguit gevallen. We waren zwaar tegen de regen uitgerust. De meesten van ons hadden regen poncho's en paraplus bij zich, want je kon niet weten. 

Het geluk is met de nietwetenden en we sloften naar het landhuis dat betere tijden gekend heeft. Het verhaal van een vroegere wandelaarster ging er dan ook in als koek. Het schijnt dat er een Amerikaanse dame was, die allemaal lijken aan de bomen zag hangen. Nu moet U weten dat in de vorige eeuw in de jaren dertig er een blikseminslag is geweest. Door de brand die ontstond is het landhuis tot de grond toe afgebrand, maar van superfisical elementen heb ik bij mijn weten nog nooit gehoord. Ofschoon er een redu gaat, dat het niet pluis is, als je er des nachts verblijft. Spiritu. De witte wieven is er niets bij vergeleken. Er schijnen zelfs Dromedarissen, kamelen en olifanten gespot te zijn.  

De entree was gemakkelijk te vinden. Voor de wandelaars was er een trap aangelegd om de fundamenten te bewonderen.  Aan de ijselsteentjes kon je zien, waar vermoedelijk de keuken is geweest. Nadat iedereen goed rondgekeken had en via het houten trapje, dat tevens als entree diende, op het pad aangeland was, vervolgden we de route naar playa Hunku. 

Je moest een slagboom voorbij. Als je de sleutel kan bemachtigen, heb je een prive strandje. Vroeger bloeide hier de Morning Glorie volop langs de route. Playa Hunku is een idyllisch strandje dat tussen twee heuvels ingeklemd zit. Rechts, als je met je gezicht naar de zee staat, heb je de seru Dingu en links de seru Mattheo. 

Je kunt er heerlijk schelpen en koraal stenen zoeken. 

de seru Mateu op

Over die laatste, de Mattheo, moesten we om bij het eindpunt uit te komen, echter er zit een vervelend stukje tussen voordat je de treden van de trap bereikt, oppassen geblazen. Voor degenen die het niet aandurfden, was er een alternatieve route; zij konden op de terugweg het door een blauwe steen gemarkeerd paadje nemen. 

uitzicht vanaf seru Mateu

Op seru Mattheo heb je prachtige uitzichten over het Porto Marie plantage  en het strand. 

Na ruim twee uur waren we terug bij de auto's.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K. 

Wandelverslag Porto Marie, Vogeluitkijk, Playa Hunku. 14-02-2016

Op de parkeerplaats was het even zoeken waar wie wie was, zoveel autos stonden er. Maar na enig getoeter kon ik in de achterste contreien een ieder begroeten. Vanaf de parkeerplaats liepen we naar het paadje langs de putten, de meeste putten stonden droog. De varkens  waren in een lange tijd niet langs dit pad gegaan, maar het bodemvoedsel, dat ze achtergelaten hadden, had zijn werk verricht. De Pataka, het blauwe bloemetje, stond in bloei , zo ook de rode Bezem shimaron. De Carawara di Mondi ( blancu ) droeg vrucht. Een kleverige zoete smaak als je zo'n besje doorbeet.

De vogeluitkijk stond er in volle glorie bij, alleen de vogels waren gevlogen, maar je moet ook gaan kijken als het etenstijd is. Dan is het gekwetter niet van de lucht. De Wabi droeg zijn Mimosa met eer en de Ingfrau, lidcatus,  gaf door zijn geel bloemetje een echt Valentijns gevoel. Misschien dat Doornroosje hier meer vanaf weet. Bij de ruine van het landhuis Porto Marie aangekomen werd het legendarische verhaal van een van onze oudste wandelaars aangehaald. Je zag bij verschillenden de rillingen over de rug lopen. Afijn tijd om de pas er weer in te zetten en ons  naar het hek te spoedden, dat de weg naar Playa Hunku afsluit.

Inderdaad Playa Hunku, ook wel playa Dingo genoemd, is een privee strand. Dit was ook duidelijk te zien aan de kussens, die er rondom verspreid lagen en ons noden om even uit te rusten. Na een slokje water werd de klim aanvaard.

Seru Matheo  vanaf de baai is een steile opgang langs rotspartijen, die ons naar een een soort trap leidt. Als je eenmaal de trap bereikt hebt is het grootste leed geleden. Op mijn leeftijd en na die vervelende Chikungunya zijn mijn krachten duidelijk afgenomen. Boven op de Seru Matheo werden we verrast met prachtige uitzichten op de meerdere uitkijkpunten. De Bromelias waren amper uitgebloeid en enkelen moesten nog hun knoppen ontplooien. We bereikten het touw waar ik me stevig aan vasthield om de afdaling te vergemakkelijken.

De parkeerplaats was in zicht. De autos stonden er nog. Een drankje na zo'n enerverende wandeling gaat er best in. Jammer dat er zo weinig wandelaars gebruik van maakten. De zon is in de zee gezakt. De groene flits heb ik niet gezien, want ik was al eerder naar huis.

Voor de volgende week zou het een rooibezoek of Indigobakken bezoek kunnen zijn. U hoort nader.

Groetend,

G.K.

Porto Mari Vogeluitkijk, Landhuis tot playa Hunku. 25-01-2015

Keurig op tijd werd er gestart met een wandeling over Porto Maris  dreven. Een flinke groep had zich verzameld om het kwinkelieren van de zeldzame en de veel voorkomende vogels te beluisteren.



Het aanlooppad langs de putten had duidelijk een onderhoudsbeurtje gehad. De oude droppings die in de vorige voettocht het pad verrijkten, waren verdwenen. Zouden de varkens en ezels door de chikungunya geveld zijn? De verlamming op de spierwerking kan er alles mee te maken hebben.
Hoewel de Aedes Egypti muggen sporadisch gezien worden op deze paden en ezels en varkens een dikke huid hebben, moet de invloed van deze belemmering nihil geweest zijn. Aldra werd het een keutelig pad. Aan de talloze nieuwe uitwerpselen langs en over het pad leek het of er kuddes varkens langs waren gekomen. Gelukkig hoefden we geen mondkapje voor.

De putten waren diep en zonder water. Niet meer dan een blik werd erin de put geworpen. Logisch, dat je dan geen plons hoort.

Hier en daar werd er wat wabitakjes weggeknipt om de doorgang voor de achteropkomenden te vergemakkelijken en na de glooiende helling te hebben genomen, bestormde nagenoeg iedereen de vogeluitkijk, waar je waarlijk een glorieus uitzicht hebt over het groene geboomte en struikgewas.

Na ons vergaapt te hebben aan het vogeltje uit het kastje van de fotograaf, was een ieder er van overtuigd, dat voedertijd later was.
Het paadje achterlangs en langs de Dushi Bessie, die we niet gezien hebben, liep langs diverse putten om ons uiteindelijk bij de ruine van het landhuis Porto Mari te brengen. De ijsselsteentjes waren verdwenen enkele restanten getuigden, dat er vroeger veel meer van die steentjes waren voor de Sala en de Porch.
Het verhaal over de plantage door L. is altijd weer een belevenis apart. Een amerikaanse tourist zag lichamen hangen aan de bomen en wilde zo spoedig mogelijk deze plek de onheils verlaten. Het landhuis schijnt uit onvrede in de fik te zijn gestoken. We daalden het houten vlondertje af en begaven ons op weg naar Playa Hunku ook wel Dingo baai genoemd, vernoemd naar Seru Dingo, die rechts van de baai ligt. Hier kwam iemand op het ludieke idee om zijn eeuwige trouw te herbevestigen. Hier was een schone taak voor M. weggelegd, jammer dat ze niet kon mee wandelen.
Gelukkig ging de bruid niet van haar stokje.

Na op het koralen strand nog wat rondgescharreld en onze dorst gelest te hebben, beklommen we de links van de baai liggende heuvel Seru Mateo. Een steil en lastig klimmetje uitmondend in een trap die wel enig onderhoud kan verdragen. De uitzichten van Seru Mateo zijn spectaculair.
Het uitzicht naar het landhuis Porto Mari en Cas Abao is fantastisch.

Hierna begonnen we de terugweg en vonden het pad met de trap naar beneden. De afdaling was niet al te moeilijk en al gauw waren we bij onze auto's aangeland.
Verslag en foto's: G.K.

Boca St. Michiel, Indigo bakken Mal Pais, Kokomo beach wandelverslag 20-04-2014.

Beste Wandelaars,
Als je de Kaya Ma Pieternella afrijdt naar de kust kom je in het pittoreske vissersplaatsje Boca St. Michiel uit, waar het Fort St. Michiel ons een misplaatst gevoel van veiligheid geeft, daar er geen bruikbaar kanon meer is te bekennen.

De oude Indjuboom nabij ons geparkeerde auto's achter het restaurant Octopus staat er als vriendelijk symbool van vrijheid en gastvrijheid meewuivend met de passaatwind. Hier is de plek waar ons wandelavontuur start.

De spirits van vroegere indiaanse inwoners houden de wacht en beschermen ons op onze tocht door hun eeuwige jachtvelden.

Het bruggetje.
Waar vroeger de schoenen uitgingen is nu een solide houten bruggetje gebouwd, die ons aan de wilduitziende overkant brengt.

De wandeltocht is begonnen. We lopen langs de rand van de lagoon en soms klauterend banen we ons een pad langs het door mangrove boompjes omzoomde binnenwater. De flamingos wachten ons op op een veilige afstand. Ze geven kleur en fleur aan de omgeving.
Een paar grijze reigers vliegen op als we naderen en brengen enige consternatie onder het oranje gekleurde volkje. Ze proberen er op hun paasbest uit te zien en zelfs rijst bij mij het oranje vermoeden, dat ze weten, dat de koningsdag viering in aantocht is.

Op de vlakte, die normaal onder water staat, liggen nu diverse uitgedroogde krabben, zelfs een visje op het droge, die betere tijden gekend hebben. Het moet droog zijn, de quaresma striemt de vlakte onophoudelijk Na enig zoeken vinden we het weggetje achterlangs en wurmen ons door een opening in een hekwerk, welke net genoeg ruimte heeft overgelaten om goed gevuld paasbrood door te laten. We lopen langs een paar achteraf liggende huizen, waarvan je denkt , dat er aan de veel in het rond liggende autowrakken te zien, het reparatie werk flink ter hand wordt genomen.

Bij een duiker onder de Bullenbaaiweg door moet je een gymnastiek oefening uitvoeren, waarbij de buk-rek en strek spieren danig op de proef worden gesteld. Iemand verzuchtte, was ik maar een paashaasje. Maar ook dit overleven we. Voorzichtig oversteken en dan goed uitkijken. Het is beter natuurlijk, dat je dat in een andere volgorde doet, maar daar zijn de meningen verdeeld over.

Het pad, dat vorige week ons verzamelpunt was, ligt er nog steeds door een slagboom, met rotsblokken bewaakt, versperd. We kunnen er langs, dank aan Uniek Curacao en volgen de geelgeverfde stenen. Het pad brengt ons bij de afslag, die naar een lange betonnen dam leidt. We volgen de dam halverwege en slaan een pad naar de mondi in en zien tot onze verbazing zomaar ineens de grijze uit koraalsteen opgemetselde Indigo bakken op een mooie groen fris plekje. INDIGO

Indigo schijnt een aperte geur te verspreiden als het  rot, ofschoon ik hier niet over mee kan praten, daar ik het nog nooit geroken heb, moeten de plantageeigenaren om die reden het opzettelijk verre van hun landhuis gehouden hebben. Bij de splitsing linksaf brengt ons op een niet veel gelopen trail. Werk aan de winkel. Snoeischaren te voorschijn. We komen in een gebied met vele oude Indjubomen, een apart stukje natuur en knippen ons een doorgang naar de vlakte. Deze steken we over en komen bij de weg uit die richting Vaersenbaai gaat.

De loopplank over het verscholen rooitje is uitgelegd, de rode loper nog niet, want niemand wist, dat de paashazen in deze contreien op pad waren. Een steil klimmetje doet ons belanden op een plateautje, dat over de Vaarsenbaai uitkijkt en vroeger als geschutsstelling gebruikt werd. Van dit bolwerk is niet veel meer van over, alleen de fundamenten liggen er nog. Een bankje en een houten aanzittafel noodt ons uit voor een paaseitje.

Veel tijd om te rusten en te genieten is er niet, daar het nog een stief kwartierke wandelen is langs het kustpad. Het gebaande paadje is gemaakt  voor de inwoners van Boca St.Michiel om Vaersenbaai te bezoeken. Uiteindelijk komen we wederom aan bij het bruggetje. Even ervoor is een mirador voor de liefhebbers.

Een ondergaande zon mag je niet missen. Zittend op het terras van Octopus laten we ons verwennen. De groene flits....net niet. Tot de volgende week. Mogelijk is Rooi Kayuda leuk als een aardige zijstap.

Vaersenbaai, Unico, Pesj en Binatrail. Zuid

Beste Wandelaars,

Mocht je ooit in Den Haag een wandeling maken richting Schilderswijk, dan kom je op de grens met Schilderswijk het indische restaurant de "Soeboer" tegen. Daar is de huidige nederlandse coalitie gesmeed, gaat het verhaal. Rutte dacht, na een pedas indisch maal, krijg ik een warm onthaal. En Samsom, die Delilah nog in zijn gedachten had, merkte te pas en te onpas op, dat na een lauw ontbijt, ben je zo je haren kwijt en daar kan Hercules over mee praten. Het begin van een kale tijd. De zogenaamde Inlevercoalitie was geboren. Als die twee even verder gewandeld waren, de Wijk in, hadden die onderhandelingen veel korter geduurd en hadden we nu verwonderd zitten kijken, want bij de Soephoer van Cambell ben je klaar in een wip.

De Zuidkust geeft reden tot nadenken. Zeker als je bedenkt, dat er een tijd is geweest, zo'n 7000 a 8000 jaar geleden, dat onze mogelijke voorouders uitkeken op de monding van de Colombiaanse rivier de Magdalena. Moeilijk voor te stellen natuurlijk, als je alleen al je geboorte niet eens kan herinneren.

Wij zagen een prachtige kust met grillige rotsformaties en enorme brokken steen in het water liggen. Playa Unico is een kleine idyllische baai met aan weerszijden schitterende rotswanden. Het was even afdalen, eigenlijk glijden naar de rooi die ons leidde naar het Unico baaitje.

Na dit genoeglijke schelpjes zoeken en koraaltjes bekijken, liepen we verder over de heuveltjes tot we Pesj Baai, het zogenaamde Vrijgezellenbaaitje, bereikten. Hier kon er aan een voor ons neergezette tafel plaats genomen worden. Een druifje is niet te versmaden en een slokje water wil er altijd in en dat terwijl je een magnifieke kustlijn kan bewonderen.

Evenwel we konden hier niet al te lang bij blijven zitten, want we waren nog niet eens op de helft. langs de niet ongevaarlijke kust lopend, zagen we enkele zwemmers in het zilte nat dartelen. Wij met onze bezweette lichamen dachten er het onze van. Bartho had voor ons gelukkig het pad gebaand, zodat we snel door konden tot aan de weg naar Bullenbaai. Het asfalt is immer minder gezellig, vind ik. Plusminus 500 meter verder konden we De Binatrail oppikken.
Deze trail wordt bevolkt door het Curacaosche hert. Helaas was er geen spoor van ze te herkennen.

Het Lago Disparse is altijd een wonderbaarlijk gezicht, vooral de Palmboom die normaal in het water staat en nu op het droge. Geen rondzwemmende eendjes en andere watervogels die hier normaal vertoeven. Door het bos naar het picknick hoffi. Niks te pikken blijkbaar, want er was niemand te zien. Welgemoed zetten we onze wandeling voort.

Over de weg konden we dankzij het voorstel van M. door het drooggevallen moeras, waar anders de flamingo's rondstappen. Bij onze bolides aangekomen konden we konstateren, dat er geen ongeregeldheden zich hadden voorgedaan tijdens onze voettocht. We waren welkom op Kokomo, zoals het tegenwoordig heet.

G.K.

Wandeling Zuidkust - startpunt

De altijd weer mooie zuidkust noodt ons uit. Hiertoe verzamelen we bij Vaersenbaai. De loop begint hier heuvel op langs de kust naar Playa Unico, daarna Pesjbaai en verder langs de kust.
Via de een onverharde weg komen we op asfalt en volgen dit tot aan de slagboom, waar we de Bina trail oppikken. Het eindpunt is weer Vaersenbaai.
Duur 2 1/2 uur.