Wacao. Wandeling zondag 15 december 2019. Noordwest

Bon siman.

Alle wandelaars en genodigden verzamelden zich bij het landhuisje met de gele betonnen palen. De kippen, ganzen en kabrieten stonden ons een bon biní toe te wensen.

Na de afdracht van de parkeergelden togen we op weg naar ons vertrekpunt bij de oude steenbrekerij. Een paar laatkomers konden nog net aanklampen. We parkeerden onze auto's en begonnen onze voettocht over de heuvels en de dalen. Wie nog nooit door dit landschap heeft gelopen kon haar/zijn hart ophalen. 

 Het dootkijkje in de muur van dit bouwsel staat op instorten

 Wandelaars vinden schaduw

 Het pad door de vlakte

 De "Kerk"in de verte

 Pad naar de kust

Zicht oo de heuvels aan de overkant

Het eerste deel was heuvelop.We hadden meteen prachtige uitzichten over het gebied van Wacawa. Wacao grenst aan de ene kant aan plantage Patrick en aan de andere kant aan Savonet. De zuidkant wort door de plantage Hironymus ook in het bezit van de Familie Finies omgeven. 

De Hironymusberg is eigenlijk een duin volgens de geologen. 

De kerk is opgebouwd uit containers en Het camp Dovale is net geopend, hetwelk met veel ceremonieel gepaard ging. We hebben het kamp niet aangedaan. ( Zie Camp Dovale )

Helaas konden we de doorsteek naar Bergantine baai niet vinden, zodat we er een andere keer naar toe moeten. We stonden ineens op de vlakte die zich uitstrekt achter Playa Grandi en liepen naar het water en hadden daardoor iets meer tijd om Playa Grandi te bewonderen." 't komt goed". 

Toch had de wandeltocht 2 1/2 uur in beslag genomen. Ik hoop dat U prettig gewandeld hebt.

Met een vrolijke wandelgroet. G.K. (verslag en foto's)

Wacao, geiten, oud roest en meer. Fotoverslag

foto's: F.Cools

Wandelverslag Veerisberg, 28-07-2019.

Beste wandelaars,

Bon siman.

De ene berg is de andere seru niet, maar toen we op het hoogste punt stonden en naar alle kanten een magnefiek uitzicht hadden, verkleurde  het beeld dat Curacao geweldig mooi was . De Mangrove wandelaars hadden het ons al voor gedaan. Het was afgelopen vrijdag de dag van de mangroven en bij Corendon het vroegere Holiday Inn was een wandeling langs de mangroven georganiseerd. Een grote groep wandelaars gaf acte de presence.

Zo ook nu wandelen of slopen we initieel langs de mangroven van Piscadera totdat we onder begeleiding van het hondengeblaf uitkwamen op een geasfalteerde weg. We liepen deze even af en namen de rooi die ons bij de top van de Veerisberg zou brengen. Een paar wandelaars die de Veerisberg net afkwamen verzekerden ons dat het zeer de moeite waard was. Het was warm en geen zuchtje wind in de rooi. Op een gegeven moment moest ik er even bij gaan zitten en een slokje water nemen. 

Vlak bij het eerste uitzichtpunt waar Helens fotos van getuigen. Ongelooflijk schoon zoals de zuidnederlanders, dat zeggen. We klommen verder naar de top en hier rusten we uit om de afdaling tussen de twee toppen aan te gaan. Vroeger was er een voodoo verzameling in een nisje tussen de twee toppen, maar blijkbaar was dit opgeruimd. 

 De Baai

 De heuvel

 de lange weg

Uitzicht

We liepen verder toen iedereen de afdaling had genomen en kwamen opgehoogde vierkanten tegen waar vroeger iets verbouwd werd. Het zal wel wiet zijn geweest, waar je lekker kierewiet van wordt. Waarschijnlijk waren het dezelfde mensen die zich aan de Voodoo overgaven. Wie het weet mag het zeggen.. Dat het een vrolijke buurt was ,was te merken aan de politie autos die toestroomden met sirenegeluid. We hebben er maar niet op gewacht en weten tot op heden niet wat er aan de hand was.

Gelukkig is er niet geschoten, ofschoon de politie wel een wapen in aanslag had. Moe en wel voldaan met de onderstrepng op moe voegden we elkaar een bon siman toe. 

Ik hoop dat U ondanks de hitte een prettige wandeling heeft gehad.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

Wandelverslag Seru Paramira, Mangaanmijn en nederzetting 28-04-2019

De baai van Lagun. Het was er een drukte van jewelste. Veel zwemmers en vooral niet te vergeten de wandelaars, die zich voorbereiden op een zware en lange tocht.

We konden bijna niet meer onze autos kwijt. Gelukkig was er nog plaats bij het restauarant "Diving Lagun" In de buurt zette ik mijn auto neer. En al gauw kwamen de wandelaars uit alle hoeken en gaten. We wachten tot 15.45 uur en gingen aan de wandel. We volgden de hoofdweg tot aan de vangrail en begonnen te tellen. Bij het 42ste staandertje staken we de vangrail over en volgden de rooi. 

Deze rooi heeft een moeilijksheidsgraad van drie, hetgeen betekent dat je af en toe flink moet klauteren en de takken moet gebruiken om je voorbij het dode punt te trekken. De rooi was goed te volgen door de linten die het pad markeerden. 

We kwamen op het plateau aan en bij de dikke pijl moesten we een rulle afdaling af. Glijdend over het rulle pad gleden we van boom tot boom. Anders moet je het maar zittend doen, hoorde ik iemand zeggen. Een juiste benadering van de glijpartij, want niemand wilde beschadigd de Mangaanfabriek bezichtigen. 

We kwamen uit bij de dam waar de Palu di Sias onze aandacht opeisten. De Palu di Sia op de dam met haar fabuleus wortelstelsel stond er treurig bij. Het had de laatste ijd niet geregend en deze boom met al haar praal en pracht stond op apengapen. 

De overige Pal di Sias stonden in knop en er was eentje waar een witte orchidee in haar broek verscholen zat. Door de smelterij kwamen we binnen en als je de dam overstak kwam je in de pletterij met een regenbak aan het einde. Rondom stonden allemaal Bringa Mosas. Deze moet je vooral niet aanraken, want dan kun je een vreselijk jeuk verwachten die overgaat in een pijn die zijn weerga niet kent. Het enige dat je dan rest is, op zoek tegaan naar de Flaira, waarvan het vocht zich als antidoot gedraagt en de pijn wegneemt. Uitwendig gebruik wel te verstaan. We gleden bij de boom naar beneden van de dam af en kwamen op een pad dat ons langs velden met Tekus voerde. Af eh toe zagen we Aloe en dachten dat de mensen van de nederzetting hun best met de aanleg daarvan bemoeid hadden. 

De woningen en gebouwen zijn in Neo Byzantijnse stijl opgetrokken. Bij het grootste gebouw, een opslagplaats voor machinerieen en Mangaan, was een gedeelte nog met engelse dakpannen bedekt. Vroeger werd dit gebouw nog aangemerkt als Landhuis Jeremi. 

De engelse nederzetting heeft nog geen 9 jaar geduurd tot men er achter kwam dat de Mangaan winning niet zo lucratief was. Vooral het water speelde een grote rol. Niet voor niets heeft een van de huizen een kanjer van een redenbak. Interressant is dat deze huizen en opslagplaatsen uit natuursteen en bogen van de ramen en ingangen opgetrokken zijn  met engelse Cattybrook bricks, Bristol. Deze werden waarschijnlijk aangevoerd door de lege schepen die fosfaat brachten naar de U.K. als ballast.

Na enig knipwerk aanvaardden we de terugtocht en kwamen veilig en wel weer bij onze autos. 2 uur en 25 minuten hadden we er over gedaan. 

De Paramira hebben we maar overgeslagen, er stond teveel wind, anders moet je toch rekening houden met een duur van 3 uur. Misschien een volgende keer.

Ik hoop dat U een prettige wandeling heeft gehad.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

Wandelverslag Groot St. Joris, Pyramide, 28-10-2018

Bon siman.

Kort verslag.

Vijf jaar geleden waren we bij de Pyramide aan de ingang van de Groot St. Joris baai. Het heeft lang geduurd  dat we deze voettocht weer gemaakt hebben. Er zijn blijkbaar genoeg andere interressante wandelingen in ons wandelreportoire. Niet vanwege een rotsachtig gebied met kolossale grote rotsblokken met veel gruis op de hellingen. Je moet uitkijken dat je niet uitglijdt. Voorzichtigheid is geboden. De erosie viert hier hoogtij.

Eentje van deze rotsen is als je veraf staat een puntrots, die op een pyramide lijkt. Als je evenwel dichterbij komt blijkt het een enorme rotsklomp te zijn. 

Even voordat je de rotsen beklimt zie je stroken tussen de rotsen die bedekt liggen met oesterschelpen. De indianen hebben hier lekker zitten te smikkelen.

Bij het verzamelpunt zag je in de verte de punt van de pyramide aan de ingang van de St. Joris baai staan.

Iedereen was er en daar gingen we dan. Langs de plassen en door de modder. De mangroven vormden het decor en de surfers de achtergrond. Wat is die plas toch groot! De bootjes lagen te dobberen, de vissers wilden blijkbaar niet hun bootjes verhuren voor een sightseeing. De ingang lag er schitterend in de zonnegloed. 

Wij zwoegden ons tussen de rotsen door en wierpen af en toe een blik op het natuurschoon. Het was lastig klauteren, maar niet onoverkomelijk. Sommigen moesten er bij gaan zitten om zich langs de rotsen voort te bewegen. Over vijf jaar maar weer deze voettocht. Avontuurlijker kunnen we het niet maken. Ik heb stemmen horen opgaan dat ze volgende week dezelfde route wilden, maar dat heb ik als een grapje beschouwd.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

Wandelverslag San Pedro, Clusia en grot 25-02-2018

Clusia



Bij de Ascencion baai


Oei, oei.


Kleurige rots

Wandelverslag:
Wat heeft het geregend gisteren, maar een oude wijsheid zegt, wat gisteren is gevallen, valt vandaag niet. En zonnig, dat het was.
Als je van de paardenstoeterij te San Pedro het pad in westelijke richting volgt en onder de slagboom doorkruipt, die toevallig omhoog stond, moet je ongeveer ter hoogte van de grootste boomwelving op het terras, ook wel Seru Mainshi genoemd, het pad nemen aan je linker hand.
Je komt dan op het paadje terecht, dat naar de grot gaat. Het is even klauteren naar de grot langs de schitterende rotsformaties, maar dan heb je ook wat. Uren kun je hier turen onder een prachtig gekleurde overhang.
Voor zover hadden we geen uren om hier te verblijven en hebben we foto's genomen van al dat getuur. Je zou er tureluurs van worden.
Door een nauw rotsspleettje kropen we naar een rotswandje, dat nagenoeg 2 meter recht omhoog ging. Mensen met korte benen halen net niet om over het dooie punt heen te komen. Gelukkig zagen anderen dat ook. De achteropkomers waren niet te beroerd om een kontje te geven. Er viel veel Wabi te knippen en dat houdt altijd op. Als je dan eenmaal boven bent, sta je voor de Clusia. Vroeger lag er nog een oude leguaan te slapen, die net deed of hij de wacht hield.
Oog in oog met de Clusia probeerden we bloemen te ontdekken, die elk jaar de Clusia verfraaien. Verschillende knoppen ontwaarden we, maar bloemen vielen niet te ontdekken. Ook niet toen we de Clusia van achteren benaderden. Wel was er een zaaddoosje te zien.
We liepen het pad af dat ons naar de spoorbaan bracht die nooit als zodanig gebruikt is geweest. De bedoeling was blijkbaar om het fosfaat af te voeren. Het vervallen wachthuis schoot er bij in. Op naar Mina di Fosfaat. Een diep gat in de grond. Rondom moeten er nog meer proefmijnen liggen.
De afdaling was een fluitje van een cent, maar niet heus. Na voorzichtig je voeten een houvast te geven, wrongen we ons door een spleet en als je niet oppaste dan had je een buil. De beloning kwam nadat je je door de spleet gewurmd had in een prachtige stalagtieten wand met schitterende kleuren. Het goedbegaanbare mondipad dat nu volgde is een pad van allure. De erehaag werd gevormd door de Lantana Camara die in bloei stond.
Vooral de Mata Sanger met zijn oranje kleur was een lust voor het oog. Ook de Watakeli deed een duit in het zakje, maar niet zo uitbundig.
We wandelden verder naar Boca Ascencion, het vroegere Plastic Baai. De witkoppige schuimende golven rolden de monding binnen. De schildpadden lieten op een enkeling na hun koppetje niet zien. We hadden nog uren kunnen turen, maar vadertje tijd maande ons.
We haasten ons alsof we de verloren tijd konden inhalen. De slagboom stond nog steeds open en na 3 uur wandelen, kwamen we bij onze auto's aan.
Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

Beaches of Curaçao.

THE BEACH BOOK

Today I had a chance to read the beach book by Bret Sigillo and Gunnar Ek.

Although I saw some enthousiastic reviews on Amazon.com, I am sorry to say that I was shocked by wrong names of places, the confusing directions to get here or there and the lack of logic: index and  entrees. 

Map comes with the beach, but the name of the beach is not on the map. The beach has a number. The reader has to go back to the index with numbers.

How hard is it to put a name on a map?

Names on map by Hiking Curaçao

There obviously was no proofreading of the book.

Among other unnecessary language hick-ups: every bay is called baii. It is baai or bay or boca. Tera Kora or Kórá (village), not Kota.

Wandelverslag 24-01-2016. Rafael en Klein Piscadera.

Interne Link: Rafael.
Een diepe gegraven geul voor de ingang van de weg die naar Landhuis Rafael leidt, hield ons tegen om daar te beginnen.

Ruïne

Dan maar om het hofje heen langs de Sterculiabomen. Ze stonden niet in bloei. Langs de bassins liepen we tot waar het pad een bocht maakte. Er lag hier veel vuil. Tussendoor vonden we het pad dat we al klauterend afdaalden. verderop was het pad versperd. Al knippend baanden we ons een weg om het paadje te vinden dat ons door de Curacaosche alang alang zou leiden.

Ruïne

Evenwel het was zo overwoekerd, dat het een echt snoeimiddagje werd. Met moed beleid en trouw werd het pad gevonden , dat ons naar het landhuis Klein Piscadera voerde. Dit landhuis heeft duidelijk betere jaren gekend, toen we er nog Tropenweelde feesten hielden. De weg vanhier af leidde ons door het bos tot aan de Piscaderabaai. De Mangels stonden ons in volle glorie op te wachten. 
De Mangel Tam ook wel Tan genoemd is een Rhizophora mangel (mangrove). Een altijd groene boom die in de kustgebieden of langs binnenbaaien te vinden is. Op onze eilanden meestal enkele meters hoog maar kan tot ruim 10 meter reiken. De bloem is klokvormig, bleekgeel van kleur en 2 cm in diameter. De vrucht is  kegelvormig, roestbruin , 2 a 3 cm lang, bevat een zaad, dat reeds in de vrucht ontkiemt en een 20 a 30 cm cylindervormig orgaan krijgt ( hypotyl ) dat, met de kiem, na enige tijd afvalt en rechtop in de modder terecht komt of verder drijft tot de grond geraakt wordt. In het laatste geval richt de hypotyl zich omhoog en produceert blaadjes aan de top ( kiemplant ). De bast en bladeren bevatten veel tannine , ze worden gebruikt in de leerlooierij. De steltwortels leveren een rode verfstof, die voor de vloeren en meubels gebruikt wordt. Een aftreksel van de vruchten wordt ( na gisting ) als alcoholische drank gedronken. Ook zijn de gedroogde bladeren als tabak in pijpen gebruikt. Nog vele toepassingen van de verschillende onderdelen van de boom worden geneeskrachtig beschouwd.
De zwarte mangel is een bizondere boom  met zijn vele zijtakjes, die als luchthappers dienen, een niet alledaags gezicht. De aanloopweg naar de pier waar de oliepijpleiding loopt,is geblokkeerd. Het is nu een loverslane geworden.Bijna aan het einde van het volgende pad gingen we de pijpleiding over en belanden we in een grasveld waar de krabben diepe gaten hadden gemaakt. Even verderop liepen we door de Puta Perfumado die heerlijk ruikt. Deze parfumachtige kerstbomengeur brengt je in een prima stemming. Na veel geknip wisten we uiteindelijk de achterkannt van de ruine Rafael te bereiken. Ook daar was alles versperd en met veel snoeiwerk wisten we ons pad te vervolgen. Het hofi van Rafael is immer een verademing, vooral als je de wratten, buds,knotten aan de bomen ziet, die op Aliens lijken. Een bovenaards schouwspel. Van hieruit was nog geen makkie om het juiste pad te bewandelen. Maar met vereende krachten lukte het ons toch om het zandpad te bereiken. De uitgang was zoals reeds gezegd door een diepe geul geblokkeerd, maar om langs een smal randje te lopen, was dit geen onoverkomelijke barriere.
Onze autos stonden braaf te wachten. De voettocht was door al dat geknip een half uur uitgelopen.

Met een vrolijke wandelgroet,
Groetend, G.K.

Wandelverslag Fort Beekenburg, Directie baai, Kabritenberg 17-01-2016.

Druk, druk er was haast geen plek te vinden om je auto te parkeren. Het leek geheel lokaal uitgelopen was om aan de caracas baai te vertieren. Er werd gevoetbald, gebarbequed en gezwommen. Maar de meesten zag je toch een bekend flesje bier in de hand.
Hiertussen verzamelde de groep wandelaars zich op een onopvallende wijze in korte en lange wandelbroeken met of zonder loopstok.Om vier uur precies, het kan ook ietsje er voor zijn geweest, zich in beweging richting Fort Beekenburg.

De route liep langs de majestueuze natuurstenen met meertjes aan de voet. Zie je die groene reiger met zijn prachtige schutkleur, nauwelijks herkenbaar met die groenige rotsachtige achtergrond? Fort Beekenburg de treden op van de trappen waren een aardige oefening voor de oudjes die van traplopen houden. 

De kanonnen stonden dreigend voor hun geschutspoorten op hun rolpaarden.Geen kaper te zien, laat staan een vijand die het op Curacao voorzien heeft. Een torentje hoger werd bemand door enkele wandelaars die het liever een beetje hogerop zochten. Achter de kantelen hielden ze trouw de wacht en keken af en toe naar beneden wat die snoodaards daar beneden van plan waren.

Nu die zetten de tocht voort, om verder via het strand zich richting Directiebaai te begeven. Ook daar was het druk lieftallige dames lagen te zonnen en norse heren hielden de wacht. Na inspectie van de aan zee grenzende rotsen, moet ik bekennen dat de fosielen nog zijn teruggebracht, die vroeger de rotsen plachten te sieren. Verrassend was een stapel stenen langs de kust. Jan de Stapelaar, niet te verwarren met Jan van Schaffelaar, was druk bezig om geschikte koraalstenen te zoeken om meerdere van die bouwsels te stapelen. Onder goedkeurend geknik van enige wandelaars die blijkbaar kennis van zaken hebben, stapelde hij verder. 

De groep was een beetje uitgerekt en bij het afslagpunt werd er even gewacht of een ieder wel het goede weggetje nam.
De Mata Pisca en de Bai no Bolbe waren hier in grote aantallen te vinden. We slingerden ons door die plantenwereld heen en kwamen tenslotte uit tegenover het Santa Barbara hotel, het vroegere Hyatt, aan de andere kant van de ingang naar het Spaanse Water.
We vervolgden ons pad door de mondi met diverse oude Brasias en Palu di Sias. Op het asfalt aangekomen zochten we de plek waar we weer de Mondi in konden duiken om rond de Kabriteberg te lopen. Een geitenpaadje volgden we en het werd steeds schaduwrijker met mooie uitzichten naar de Tafelberg en het Spaanse Water.

Een enerverende natuur met reusachtige rotspartijen. Af en toe moesten we een afdalinkje nemen, waarbij je wel de nodige aandacht nodig hebt, anders is roets,roets.
We liepen langs prachtige mangrove Tan en even verderop langs het water om vervolgens weer de mondi in te gaan. Bij een ijzeren trap moesten we omhoog en het rondje Kabritenberg zat er op. Langs de achterkant waar de Parandaboot Mi Dushi ligt liepen we terug . Vroeger was dit terrein illegaal afgesloten door een of ander snoodaard die dacht dat het hem goed uitkwam om de visvangst zelf te doen. De hengelaars waren woest. Of dit de aanleiding is geweest om de toegang wederom voor een ieder open te stellen, weet ik niet. In ieder geval hadden we geen last van honden en dies meer zij. Om kwart over zes waren we bij onze bolides weergekeerd. Zo te horen vond iedereen het mooie wandeling, voor herhaling vatbaar.

Met een vrolijke wandelgroet,
Groetend, G.K.