Wandelverslag Veerisberg, 28-07-2019.

Beste wandelaars,

Bon siman.

De ene berg is de andere seru niet, maar toen we op het hoogste punt stonden en naar alle kanten een magnefiek uitzicht hadden, verkleurde  het beeld dat Curacao geweldig mooi was . De Mangrove wandelaars hadden het ons al voor gedaan. Het was afgelopen vrijdag de dag van de mangroven en bij Corendon het vroegere Holiday Inn was een wandeling langs de mangroven georganiseerd. Een grote groep wandelaars gaf acte de presence.

Zo ook nu wandelen of slopen we initieel langs de mangroven van Piscadera totdat we onder begeleiding van het hondengeblaf uitkwamen op een geasfalteerde weg. We liepen deze even af en namen de rooi die ons bij de top van de Veerisberg zou brengen. Een paar wandelaars die de Veerisberg net afkwamen verzekerden ons dat het zeer de moeite waard was. Het was warm en geen zuchtje wind in de rooi. Op een gegeven moment moest ik er even bij gaan zitten en een slokje water nemen. 

Vlak bij het eerste uitzichtpunt waar Helens fotos van getuigen. Ongelooflijk schoon zoals de zuidnederlanders, dat zeggen. We klommen verder naar de top en hier rusten we uit om de afdaling tussen de twee toppen aan te gaan. Vroeger was er een voodoo verzameling in een nisje tussen de twee toppen, maar blijkbaar was dit opgeruimd. 

 De Baai

 De heuvel

 de lange weg

Uitzicht

We liepen verder toen iedereen de afdaling had genomen en kwamen opgehoogde vierkanten tegen waar vroeger iets verbouwd werd. Het zal wel wiet zijn geweest, waar je lekker kierewiet van wordt. Waarschijnlijk waren het dezelfde mensen die zich aan de Voodoo overgaven. Wie het weet mag het zeggen.. Dat het een vrolijke buurt was ,was te merken aan de politie autos die toestroomden met sirenegeluid. We hebben er maar niet op gewacht en weten tot op heden niet wat er aan de hand was.

Gelukkig is er niet geschoten, ofschoon de politie wel een wapen in aanslag had. Moe en wel voldaan met de onderstrepng op moe voegden we elkaar een bon siman toe. 

Ik hoop dat U ondanks de hitte een prettige wandeling heeft gehad.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

Wandelverslag Harmonie, 30-06-2019

Beste wandelaars,

Bon siman.

Pas op voor de man, die niets te verliezen heeft. Edoch welke man heeft niets teverliezen, zijn eer misschien? Als het overduidelijk is, kun je alleen maar ruiterlijk bekennen. Mogelijk kom je er mee weg. En waar een weg is. is ook het rechte pad. Waarschijnlijk vind je het juiste pad door al die begroeiing heen.
Van twee kanten  kon je de Caribische zee zien. We liepen de heuvel op en ja hoor nar het zuiden keek je over de C.O.T. heen naar de zuidkust en over Grote Berg zag je de noordkust.
Het twee zeeënpunt gaf je het uitzicht naar twee kusten. We konden er niet genoeg van krijgen. Ik zag sommigen zo intens genieten, dat ik er tranen in mijn ogen van kreeg en dardoor een hele poos niets meer zag waar ik liep. Al struikelend over de onregelmatige ondergrond hervatte ik mijn tegenwoordigheid van geest na het afdrogen van mijn ogen. De begroeiing is verschillend Hte struikgewas tierde welig ondanks de droogte. Je kon merken dat er niet veel wandelaars er geweest waren, want ofschoon er linten hingen hier en daar leken de paden weinig onderhouden. 

 Hilu di Diable

 Teku

 Watakeli

Yerba stinki

 Distel

De Wandelaars

We strompelenden en struikelend verder en zagen buiten de Bringa Mosa ( vechtend meisje ), de Flaira met zijn antidoot en de Mata Pisca wiens blaadjes een bedwelmende werking heeft op de vissen. De Watakeli stond niet in bloei, als zij bloeit geven de witte bloemetjes een geur af die naar parfum ruikt, zij droeg ook geen vrucht. Deze oranje vruchtjes worden ook wel bessie di llora of bessie di prikichi genoemd.Kortom het was een verdorde boel, maar ook dat heeft haar charme. Gelukkig glommen de blaadjes van de Oliba, peulendragend si bij het opengaan een scharlaken rode kleur te bewonderen. Sinterklaas zijn mijter valt er bij in het niet. De Tekus waren in volle aantal aanwezig aan weerszijden van de paden, maar geen stond er in bloei. Als deze bloeit kun je dat herkennen aande roodheid van de bladeren en als hij in volle bloei staat kun je een rozet, paarse bloemetjes op een villten kussentje zien. De fotos zijn op een vorige wandeling genomen. Alleen de laatste twee zijn van deze voettocht. Na 1 uur en een 15 minuten waren we bij het vertrekpunt aangeland. 

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.  

Wandelverslag Seru Neger, 05-05-2019

Tula beeld

Bon siman.
Ik stond er gekleurd op sinds de verzamelplek Color Place overgeschilderd was. Er waren al wandelaars die via Ascencion arriveerden. Het kleurige geheel had plaats moeten maken voor het nietszeggende wit. Gelukkig gaf de Noniboom nog enig cachet aan de verzamelplaats. 

We sloegen het pad in dat ons naar het plateau van Seru Neger bracht om 15.46 uur. Een kleine groep die er werkelijk zin in had. Na enig geklauter bereikten we de vestingsmuur van Tula. Er waren heel wat keitjes op elkaar gestapeld, soms tot manshoogte. 

Fraaie vergezichten waren op verschillende punten zeer de moeite waard. Zo kon je in de verte de hoogste berg van Curacao"de Christoffel" zien.  Voor deze seru lag het duin Hyronimus ook wel"de Tafelberg" genoemd. Een korte wandeling door het Mata Pisca gebied, heel bizonder. We naderden Resort Fontijn. Hier dichtbij moest een steile klim/afdaling zijn die we heel vroeger namen. Ik herrinner me nog dat we langs een touw omhoog liepen en dat er treden gemaakt waren om de steile klim te vergemakkelijken.

Als je de portier vraagt en je cedula laat zien krijg je toestemming om de klim te wagen. Op dit punt hadden we de route kunnen uitbreiden, want na zo'n afzakkertje moet je rond de berg lopen om het pad te nemen ongeveer bij de zuidwestelijke kant om langzaam weer omhoog te gaan. Maar dat is voor een volgende keer weggelegd. Na het bezoekje aan het Tulabeeld vervolgden we onze weg naar onze auto's De nonis waren nog niet geplukt.

Na 2 uren waren we terug bij onze autos.

Met een vrolijke wandelgroet,

Groetend, G.K.

Wandelverslag Pannekoek, Seru Pilaar, 10-03-2019.

Beste wandelaars,

Bon siman.

De beste stuurlui staan aan wal. Ik heb nog bij de allerbesten gekeken of er een geschikte goede tussen zat, maar bij nader inziien, kon ik er geen eentje vinden. Tussen de allerbesten is wel moeilijk zoeken of er nog een goede bij zit. Ik dacht dat ik er eentje gevonden had, evenwel die wou niet gaan sturen en bleef liever bij moeders de vrouw. Je moet roeien met de riemen, die je hebt. 

Gelukkig waren er liefhebbers genoeg met riemen.  En zodoende houd ik me maar bij de bloemejes.

Op weg van de rotonde die bij Cost U Less naa naar de rotonde van Zegu aan de rechterkant van de weg bij een Tienda die batidos verkocht, zag ik een Bonchi Kabei die volop in bloei stond. Ik heb er een foto van gemaakt die U hier aantreft.

Bonchi Kabai  (Erythrina velutina)

Bij het Landhuis Pannekoek was amper plaats om te parkeren en daar we toch Pannekoek inmoesten reden we de geasfalteerde weg in die naast de uitspanning ligt, waar men iets voor de dorst kan kopen.  Normaal staat hier in de rooi naast de weg (links) de Barbol di Junckuman, de trots van de Jonker. een gele bloem die op een phallus lijkt. Een bloem die niet veel op Curacao voorkomt. Helaas bloeide hij niet. 

Bij het huis van Marijke aangekomen, parkeerden we zoveel mogelijk langs de kant van de weg en togen we op pad. 

Het laantje gaf al vrij vlug aan waar Marijke's nature trail begon. We kwamen in de rooi en klommen het pad omhoog naar Seru Pilaar waar het hoogste punt van de omgeving vereeuwigd werd.

De muur over en we volgden de bergkam. Mooie uitzichtenwaren ons deel. In de verte zag je Boca San Juan en Boca Sal voor ingezetenen. Hier haalt de hele buurt van Pannekoek zout, voor zover hij of zij zich aan de ze klim waagt. Het had duidelijk niet veel geregend, want het zout glinsterde ons tegemoet. 

zout voor het opscheppen

Bij playa Sal opperde een wandelaar om de route via de andere kant van de boca te vervolgen. Meteen heb ik haar tot route aanvoerder benoemd. Ik wist overigens niet dat het heuvel op en af was. Een zware route dus. 

het nieuwe pad

Gelukkig kwam iedereen behouden aan op het pad dat naar de waterkering ging. Een slingerend mondipad dat via een rooitje bij de het water van San Juan uitkwam. De Mangrove stond hier te genieten van de rust en het het brakke water. 

de oude keringsmuur

De keringsmuur is een enorm waterwerk geweest. Het brokkelt nu af. Een nieuw pad bracht ons wederom bij de rooi terug. Gelukkig had het nu niet geregend want we konden er met gemak doorheen, dat is wel eens anders geweest.

In de bewoonde buurt stapten we uit de rooi en spoeden we ons naar het eindpunt. De maishi chiki stond er vergeeld bij. Ik denk dat er niet veel geoogst wordt.

Na 2 1/2 uur waren we bij onze auto's terug.

Met een vrolijke wandelgroet,

Groetend, G.K.

 

Wandelverslag Ronde Klip berg 11-11-2018

Wandelverslag.

De bergklim of het duin Ronde Klip.

Verzamelen deden we op de spltsing naar landhuis Ronde Klip en Abrahamsz langs de gele muur om vervolgens binnen vijf minuten over hobbels naar het beginpunt Ronde Klip te rijden. Het was even dringen geblazen, want we konden amper de vele auto's kwijt. Om ongeveer 15.45 uur starten we. 

Via een achterlangs pad kwamen we op de zandweg die om de berg heen loopt. Bij het tegeltje op een steen moesten we het paadje nemen dat aanvankelijk geleidelijk omhoog ons naar de top bracht. De klim met zo'n aantal wandelaars geen sinecure. Onder aan de top bleven twee wandelaars achter die dorsten niet de grote stap te wagen om bij de rotsen op te klauteren. 

Gelukkig waren ze op een punt aangeland met een verrassend mooi uitzicht.

Daar we dezelfde weg terug moesten, zaten ze geuldig van het uitzicht te genieten en te wachten tot de andere wandelaars weer terug waren.

Gelukkig is het wel zo, dat U het zelf moet doen, niemand neemt op sleeptouw.

Een wirwar van paadjes of die er op leken, bracht ons uiteindelijk naar het hoogste punt. Een zwart -witte paal gaf aan dat hier een slok mocht worden genoten. 

Het duin dat gevormd werd door een beschermende siliciumlaag (gesmolten zand) en daarom  weinig erosie kende. Er werd naarstig naar Anemoon schelpen gezocht. De oudheid kent geen tijd. We hebben dan ook niet lang gezocht. Op terugweg vonden we nog een paar fundamenten van een vermoedelijke uitkijkpost van de tweede wereldoorlog. Een ydillisch paadje bracht ons naar de afdaling , waar de dames zich gemakkelijk hadden gemaakt om van het uitzicht te genieten. De afdaling ging vlugger dan de beklimming, maar je moet wel goed je voeten neerzetten, want je glijdt vlugger naar beneden voordat je het weet.

Een stok als derde steunpunt en goed profiel onder je schoenen kan veel ellende voorkomen.

Een kleine twee uur hadden we over deze tocht gedaan. Een voor een konden we onze bolides uit de geparkeerde toestand rijden. 

Voor de volgende week is het gebied van Rif St. Marie een wandeling waard, vermoedelijk gaan we door de vallei.

Met een vrolijke wandelgroet,

Groetend, G.K.

(copyright foto's: G.K. en twee mede-wandelaars)

Wandelverslag Seru Bientu 12-08-2018. Christoffelpark

Beste wandelaars,

Bon siman.

De laatste loodjes.... Ik had het kunnen bedenken, want ik had een klein zaagje bij me. Het pad voerde ons naar de toppen van de Seru Bientu. 210 meter de hoogste. Omhoog, omhoog klimmen tot je er bij neervalt, maar vallen mag niet, want dan is de ellende niet te overzien. En mijn moeder had me nog zo gewaarschuwd. Omhooggaand viel niet tegen. 

Bij de eerste heuveltop met uitzicht hielden we een een drinkstop. Het woei flink, maar daar is het ook de windberg voor. Mijn pet heb ik op een gaatje kleiner gezet, want ik dacht zometeen moet ik mijn pet achterna. 

De Sabalpalmen -de flamito's- stonden in weer en wind of ze geen last hadden. De palmbladen bleven op zijn plaats, maar er lagen ook een heleboel bruine verdorde bladeren op de grond. 

We zagen het zusje van de Oliba. De peultjes waren oranje gekleurd. We hebben er een foto van genomen voor het nageslacht. Na een slokje en een snoepje op de top begonnen we aan de afdaling.

Dit leek een fluitje van een cent. Maar o.o.o. wat vergisten we ons hierin. Afdalen is lastiger dan klimmen. Want voordat je weet daal je sneller af dan dat je je benen kunt neerzetten. Dat is ook niet de bedoeling, want we willen er geen wedstrijdje van maken wie het eerst beneden is. De schoeisels met het beste profiel hebben gewonnen. Ook de wandelstokken boden een uitkomst, want zo'n derde steunpunt is niet te versmaden. 

Dit is in het kort de wederwarigheden van deze tocht. We hebben genoten van de wijdse uitzichten en de bijzondere  plantengroei. Tegen donker was iedereen gearriveerd bij het begin.

Ik hoop dat U genoten hebt.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

Wandelverslag Boca Sami, zoutpannen ,Vaersenbaai 05-08-2018

Beste wandelaars,

Bon siman.
Wat plankton is voor de vissen zijn de krabbetjes en garnaaltjes voor de Flamingo's vandaar die oranjekleur..
Gisteren stonden de flamingo's in de pannen dichtbij Mal Pais langs de weg naar Bullenbaai. Felgekleurd oranje waren de flamingo's op zoek naar hun feestmaal. In toverland worden de Flamingo's naar beneden getrokken aan hun snavels door grote krabben totdat ze al spartelend onder het wateroppervlakte verdwijnen en dan zitten de krabben aan hun feestmaaltijd. Maar ik heb dit nog nooit meegemaakt.

We liepen over het bruggetje langs de zoutpannen om een glimp van deze vogels op te vangen. Om 16.00 uur gingen we van start en wandelden langs de zoutpannen met hun fantastische kleurschakeringen van rose tot diepblauw. Hier en daar wiekte een reiger weg.

Af en toe klauterden we langs de rotsen om ons pad te vervolgen langs de rand van het water. Een unieke voettocht waarvan velen clandestien gedacht hebben om hier hun woning neer te zetten vanwege het prachtige uitzicht. Een wat we noemen: prime location. We kwamen bij het hek waar we doorheen moesten. Er zat een dikke ketting op die ons genoeg doorlaatruimte bood. De meesten gingen een stukje verderop door het struikgewas.

De ezel in een omheining  was er nog. Ze gaf blijk van dat ze ons al eens eerder gezien had. De wandelaars konden niet van haar afblijven en zij vond het blijkbaar wel lekker om geaaid te worden. Even leek het erop dat we niet verder konden. Geen man overboord, we liepen naar de de opgehoopte rotzooi en zagen een paadje dat ons op de vlakte bracht. We liepen over de vlakte richting van de electriciteitspalen. Na veel geslinger kwamen we dichtbij Kokomabeach op de weg, die naar het strand leidde. Een paadje linksaf bracht ons naar de geschutsopstelling. 

De konden kiezen voor de steile klim of de gemakkele. We kwamen bij het uitkijkpunt aan, waar ook een banktafel stond die ons uitnoodde om een slokje te gaan drinken en even uit te rusten. Van hieruit heb je mooi uitzicht langs de zuidkust. Jammer dat het zo heiig was. Sommigen zagen een schildpad in het prachtige water van kleurschakeringen zwemmen. Anderen hoorden de vogels fluiten dat het een lieve lust was. 
Het paadje dat langs de kust loopt en naar Boca Sami gaat, werd druk bezocht een hele familie met kleine kindjes liepen in tegengestelde richting. Ik had mijn wandelstok achtergelaten, maar de zorgzame wandelgroep had deze vergeetachtigheid opgemerkt en kwam de steunstok na brengen. 

Voort ging het weer. Totdat we bij de berg kwamen die het toezicht houdt over de baai van Sint Michiel . Velen dachten, dat we er al waren en de zin van een bergbeklimming was niet van over naar huis te schrijven. Dus gingen we met zijn allen de berg op.  De kanonsloop was er nog. Sommigen die het paadje bovenop de berg gemist hebben, hebben ook niet in de loop kunnen kijken. Tot onze verrassing poseerde een zeemeermin bij het bruggetje.

Het dominospel was afgelopen. De Sankamasters hadden gewonnen niet wetende dat ze de sluitsteen in handen hadden.

Na twee uur zat deze wandeling erop. Het water stroomde wild om het bruggetje. Gelukkig wisten vele wandelaars droge voeten te houden. Het is een kwestie van timing..

Met een vrolijke wandelgroet,

Groetend, G.K.

Wandelverslag Daniël, Cueba Pachi, 08-07-2018.

Beste wandelaars,

Bon siman.

Wie aan Daniël denkt, denkt aan de leeuwenkuil. Niet de leeuwen van Workum in het wapen van de stad met de uitpuilende ogen. Daar houden wij niet van. Hoe hebben ze in hemelsnaam zoiets kunnen bedenken? Een fontein geeft water, wat die uitpuilende ogen daar mee te maken hebben, dat is mij een raadsel. Zou het het huilen, tranen van geluk, er iets mee te maken kunnen hebben?

Misschien dat Daniel meer van het uitpuilen weet. Wij als wandelaars hebben de ervaring dat je met ogen op steeltjes kijkt naar de grond waarover je loopt. 

Het hekje door en op weg naar het kruispunt waar we de noordroute oppakten.  We liepen al stommelend tussen de Agave door . De Pita stond niet in bloei.

Naar de bahada , waar we het terras afmoesten om langs een terraswand te lopen met allemaal interressante nissen. Een kleine afdaling bracht ons vervolgens op het terrein van de koeienvlaaien. Geef  mij maar een Limburgse vlaai van bakker Vermeerten. Wel zo lekker.

We liepen de vlakte over en kwamen bij een afdaling door een dunne spleet op de vlakte van Hato uit. Hier gingen rechtsaf langs een buitennissige wand, waar een altaartje stond, het kan ook best een grafkist geweest zijn, maar in ieder geval was het een voorwerp, die bij je allerlei gedachten opriep. Hier in deze holen moet toch heel wat te doen zijn geweest. Ook zie je attributen, die je bij een Voodoo happening zou verwachten.
Cueba Pachi nodigde ons uit met de houten zitbanken om even uit te rusten van de vermoeiennissen. Niet te lang.

We gingen het terras weer op en hadden een prachtig uitzicht over de vlakte.

Na Cueba Mirador, vol gegroeid met groen geboomte, kropen we over een afscheidingsmuurtje en gingen op weg naar de Bahada Daniël. Dit was een behoorlijke klim. We volgden de gele stenen en daalden af in een rooi en aan de andere kant klommen we er weer uit. We zagen het bordje richting Daniël.

Het was zeker nog een half uur lopen, maar we waren op dit stuk al eens eerder verdwaald geweest, zodat we onze ogen goed de kost gaven. Maar als je je ogen goed de kost geeft, vergeet je de tijd en daar we niet de snelste ploeg hadden vandaag en de leider ook een dagje ouder wordtkwamen we een uutje later an cag bedoelt.
Vooral Hanchi di Sombra duurde iets langer dan geplanned. We haalden de parkeerplaats nog net voor donker.

Ik hoop dat U een prettige wandeling heeft gehad met mooie bezienswaardigheden.

Voor de volgende week moet ik het grootwandelboek er op naslaan. Maar ik beloof U dat het een kortere wandeling zal zijn.

Met een vrolijke wandelgroet,

Groetend, G.K.