Het Watamula wandelverslag.

Met een rotsvaste blik in de ogen togen we op pad om de wonderen van de natuur te aanschouwen. M. volgend die ons langs de waterlijn leidde van wat eens in de natte tijd een groot bassin- meer- was geweest.Nu Pluvius het landschap iets minder bedeeld heeft, zien we de droogscheuren in de zwarte aarde met afstervende bomen over een groot gebied. 



Het is altijd weer een spectaculair gezicht hoe de golven zich tegen de rotskust aan smakken. Het opspuitende water hult de suplados even in nevelen. Het waterspel is absoluut weergaloos en onze rotsvaste blik verandert, als we de grote afgebrokkelde rotsen zien.

We lopen langs de kant een paar spuitgaten voorbij  en zien de natuurlijke brug waaronder het tij zijn spel speelt. We komen bij de rooi waar zich een paar dapperen aan wagen om er door heen te gaan.

De rest gaat er al knippend omheen. De afkalving van de westkust is een dreigende aanblik en velen vinden, dat het nauwe paadje langs de kust teveel  van onze evenwichtsorganen vergt.

Na een kleine patrouille op verkenning te hebben gestuurd, rapporteert deze, dat het voor koorddansers een peuleschil is, maar voor zestigplussers met uitzicht op AOV niet aan te raden is.

Verslag en foto's: GK

Wandeling naar Watamula - 1-2013

Beste Wandelaars,

De spits is er af. Opgewonden en verontrustend naar de lucht kijkend verzamelden we ons op het parkeerterrein van Kura Hulanda te Westpunt. Er was net een flinke plens gevallen overgaand in een een gestaag regentje. Na een poosje geen drupje meer. Een bijna geheel blauwe hemel deed ons besluiten om de de paraplu in zijn foudraal te laten. Daar stonden we dan, popelend om op pad te gaan. Het pad naar de plek, die Watamula heet. Een modderige weg vol met plassen. We konden er amper omheen laveren. Gelukkig waren de weergoden met ons, alhoewel in de verte donkere wolken zich samen pakten, geen spettertje.

Op de kust aangekomen werden we gelijk verrast door de hoog opspuitende fonteinen, golven, die zich tegen de rotsen te pletter sloegen. Wat een een prachtige aanschouwing van dit waterspel. In een nevel van ragfijne waterdruppeltjes werden de kleuren van de regenboog ontdekt. Uit de rotsbodem steeg een onderaards gezucht op. De watergeest probeerde zich hier naar boven te worstelen. Even verderop vergaapten we ons aan het schouwspel van het opzwepende water, dat zich via een opening in de kustwand naar een ronde poel in de rotsgrond ruiste.

De tocht was begonnen, want er kwam nog veel meer. Er moest namelijk veel geknipt worden, want zo te zien hadden andere wandelaars zich zonder snoeiatributen zich door de Wabis en Manzanillas gestort.

De grillige Kustlijn werd versierd door enorme afgebrokkelde rotsblokken, sommige, denk ik, van meer dan hoderdduizend ton. Door het lichtspel van de namiddagzon is de goudkleurig aandoende rotspartijen een lust voor het oog. Goudzoekers kunnen hier hun hart ophalen. Een natuurlijke brug was er eentje te ver voor ons.

Nog meer knipwerk wachtte ons en uiteindelijk bleek er geen doorkomen meer aan. De snoodaards van de Kura terreinbeheerders, tenminste dat vermoed ik, hadden een wal van Wabis opgeworpen om verdere doorgang te beletten. En ja dus , moesten we voor een tweede keer met een ware doodsverachting het smalle paadje langs de diepe afgrond nemen. Zonder blikken of blozen werd dit gedaan. Ik ben werkelijk trots op ons wandelclubje. Aan het einde van deze byzondere voettocht had ik best een bloemetje willen uitreiken, maar er waren alleen maar wat lidcacteeen voorhandig. Doordat de kabriten er al zo moeilijk meelopen, heb ik hier maar van afgezien.

Verslag en foto's: G.Kroeger

Wandeling naar Watamula

Beste Wandelaars,

Hopende, dat Uw nieuwe jaar een voorspoedig, gelukkig, gezond en tijd om er van te genieten wandeljaar wordt.
Als eerste evenement van het jaar, gaan we deze keer naar het uiterste westelijke puntje van Curaçao, Watamula.
Dit zal het uiterste vergen van de mensen, die liever dicht bij huis wandelen en vanwege het oudejaars geknal nog met tuitende oren rondlopen.
Juist die wandelaars, welke door de flitsende vuurpijlen het niet meer zien zitten, is natuurlijk zo'n afbrokkelende kust niet te versmaden.
De grote klompen steen en het waterspel over de plateautjes langs de kust zijn adenbenemend.
De bloedstollende explosies onder het zeewateroppervlak hebben we on-hold gezet, daar we misschien mee afbrokkelen.

Het is duidelijk een spectaculaire voettocht, die je niet mag missen. De mensen die last hebben van hun evenwichts organen kunnen beter het pad langs de smalle rand vermijden door het alternatieve pad naar Kura Hulanda terug te lopen.

Voor de niet ervarenen is het aan te bevelen om het volgende mee te nemen.: Water, oude kleren, goede wandelschoenen, sunscreen, insect repellent.
Een handdoek en iets droogs om na de wandeling aan te trekken.

Verzamelen bij Kura Hulanda Lodges, op het parkeer terrein.
Mogelijk wordt een parkeerfee van Fl. 10,- gevraagd, hetwelk later besteed kan worden aan de bar.

Met een vrolijke wandelgroet,
Groetend.

G.K.