Kaart van Curaçao. (boca's, playa's en beaches). Map of Curaçao

Road maps for sale at Mensing's Caminada.
Hiking guide is sold out.


More: Discover Curaçao by Curaçao-Actief

Video: Playa Piskado. Westpunt.

On You tube channel of Curaçao Life:   PLAYA PISKADO

Wandelverslag Playa Pretu, Ruine landhuis Espagnol, Playa Hulu.22-11-2015.

Beste Wandelaars,

Ons verzamelpunt bij Playa Santa Cruz is, waar Kapitein Goodlife de scepter zwaait en de Seru Commandant waakt om alles in goede banen te leiden. Een matige drukte aan het strand, enige palapas waren nog onbezet. Dit moet ook een stempel gedrukt hebben op deze bizondere wandeling. Normaal is een deelname dik boven de tien, maar ditmaal haalden we de tien niet eens. Mogelijk had ik de wandelaars afgeschrikt. 

Het is namelijk geen peuleschil als je via het lange langzaam steigende pad van rul zand de helling op moet.

En voor vermoeidheid is er geen plek om in de berm te rusten zonder dat je in aanraking komt met de Bringa Mosa. En berg je dan maar. 

Opgewekt startte de groep voettochters en liep het smalle pad op dat ons naar Playa Pretu leidde. Een lokale familie had hier duidelijk de voorkeur aangegeven om op dit speciale strand hun BBQ te houden. Een idyllische plek, waar het zand zwart kleurt.

Na de BBQ-ers gegroet te hebben zetten we onze tocht voort en waren al gauw bij Boca Piscador. Een bizonder mooi baaitje met een tafel terras. Het is moeilijk om hier te water te gaan en nog moeilijker om er uit te komen. Er wordt dan ook aangeraden om niet alleen te gaan zwemmen en een oude handdoek mee te nemen om over de scherpe rotspunten te leggen als je er uit wil.

Eerste weg links. In het begin leek het een gemakkelijk pad, maar al naar gelang je verder kwam begon toch menigeen zijn tempo aan te passen. De Bringa Mosa ( vechtend meisje ) stond sierlijk langs de kant de schitterend witte bloemetjes te tonen. De antidote van de Flaira, die in de buurt stonden, is een probaat middel mocht je ooit met die Mosa aan het vechten slaan.

Bij de Magazina aangekomen had iedereen een dorst ven jewelste. Het verkwikkende water siste er in. Na genoeg uitgerust te hebben vervolgden wij onze route en sloegen bij de geelgeverfde keien rechtsaf op weg naar de ruine Pos Spanjo. 

Beneden op de T-kruising gingen we naar rechts om uit te komen op een tweespalt, waar we moesten besluiten om de korte gestadige klim of de langere weg met het venijn in de staart te nemen. Het laatste was de keus, omdat we nog geen benul hadden van wat ons te wachten stond.

De trap naar Playa Hulu is een bizonder uitrustpunt met het zicht over zee en het aanrollend water, dat op het zandstrandje van Hulu breekt. Vroeger placht ik met mijn familie hier te snorkelen en te zwemmen. Een flesje rum en de BBQ brachte al fluks de stemming er in. Zo'n privee strand is toch onvergetelijk.

Prima op tijd om kwart over zes waren we bij onze autos aangeland.

Ik hoop dat deze tocht niet al te vermoeiend was en mocht dit toch zo zijn , lekker slapen.

Met een vrolijke wandelgroet,

G.K. Foto's en verslag.

Porto Mari Vogeluitkijk, Landhuis tot playa Hunku. 25-01-2015

Keurig op tijd werd er gestart met een wandeling over Porto Maris  dreven. Een flinke groep had zich verzameld om het kwinkelieren van de zeldzame en de veel voorkomende vogels te beluisteren.



Het aanlooppad langs de putten had duidelijk een onderhoudsbeurtje gehad. De oude droppings die in de vorige voettocht het pad verrijkten, waren verdwenen. Zouden de varkens en ezels door de chikungunya geveld zijn? De verlamming op de spierwerking kan er alles mee te maken hebben.
Hoewel de Aedes Egypti muggen sporadisch gezien worden op deze paden en ezels en varkens een dikke huid hebben, moet de invloed van deze belemmering nihil geweest zijn. Aldra werd het een keutelig pad. Aan de talloze nieuwe uitwerpselen langs en over het pad leek het of er kuddes varkens langs waren gekomen. Gelukkig hoefden we geen mondkapje voor.

De putten waren diep en zonder water. Niet meer dan een blik werd erin de put geworpen. Logisch, dat je dan geen plons hoort.

Hier en daar werd er wat wabitakjes weggeknipt om de doorgang voor de achteropkomenden te vergemakkelijken en na de glooiende helling te hebben genomen, bestormde nagenoeg iedereen de vogeluitkijk, waar je waarlijk een glorieus uitzicht hebt over het groene geboomte en struikgewas.

Na ons vergaapt te hebben aan het vogeltje uit het kastje van de fotograaf, was een ieder er van overtuigd, dat voedertijd later was.
Het paadje achterlangs en langs de Dushi Bessie, die we niet gezien hebben, liep langs diverse putten om ons uiteindelijk bij de ruine van het landhuis Porto Mari te brengen. De ijsselsteentjes waren verdwenen enkele restanten getuigden, dat er vroeger veel meer van die steentjes waren voor de Sala en de Porch.
Het verhaal over de plantage door L. is altijd weer een belevenis apart. Een amerikaanse tourist zag lichamen hangen aan de bomen en wilde zo spoedig mogelijk deze plek de onheils verlaten. Het landhuis schijnt uit onvrede in de fik te zijn gestoken. We daalden het houten vlondertje af en begaven ons op weg naar Playa Hunku ook wel Dingo baai genoemd, vernoemd naar Seru Dingo, die rechts van de baai ligt. Hier kwam iemand op het ludieke idee om zijn eeuwige trouw te herbevestigen. Hier was een schone taak voor M. weggelegd, jammer dat ze niet kon mee wandelen.
Gelukkig ging de bruid niet van haar stokje.

Na op het koralen strand nog wat rondgescharreld en onze dorst gelest te hebben, beklommen we de links van de baai liggende heuvel Seru Mateo. Een steil en lastig klimmetje uitmondend in een trap die wel enig onderhoud kan verdragen. De uitzichten van Seru Mateo zijn spectaculair.
Het uitzicht naar het landhuis Porto Mari en Cas Abao is fantastisch.

Hierna begonnen we de terugweg en vonden het pad met de trap naar beneden. De afdaling was niet al te moeilijk en al gauw waren we bij onze auto's aangeland.
Verslag en foto's: G.K.

Wandelverslag Wacao, Playa Grandi.

Deze wandeling kan alleen gelopen worden met toestemming van de terreinbeheerder

Het gemakkelijkst zou het geweest zijn om het verslag van 11 maart 2012 te kopieeren, maar daar zit niemand op te wachten om nieuws van bijna twee jaar geleden te lezen, dacht ik nog. En hetzelfde was deze wandeling niet, het loopt altijd anders dan je denkt.

Ik loop me nog te verkneuteren, dat we weer iets origineels aan ons wandelreportoire toegevoegd hebben. Het spoor bijster raken, is eigenlijk de oorzaak dat we vernieuwend het jaar zijn binnengestapt.

Het oude landhuisje aan de weg naar Westpunt op de plantage Wacao,Wacawa of wat dies meer zij, was onze verzamelplaats. Prompt op tijd was een ieder verzameld. Het ontvangst kommittee, de beheerders Ronald en Mitchum, heette ons namens de gehele Wacao/Wacawa familie hartelijk Bon Bini de eenden snaterden en de ganzen gakten dat een lieve lust was.  De bonte verzameling lopers stond te trappelen van ongeduld om van start te gaan. Neen niet voor de Roses, tien keer het zelfde heuvelloopje, maar een uitdaging, welke menigeen heeft af doen zien van al die bergen en dalen die het plantageterrein Wacao zo uniek  markeren. 

Eerst moest er nog een stukje gereden worden om op het vertrekpunt bij de steenbrekerij aan te komen.

 Het oefenterrein Wacao bleek een goed oefengebied voor ons wandelaars. De losse flodders vlogen ons om de oren, waarschijnlijk door de inspanning, maar gelukkig waaide het flink en tijd om hier aandacht aan te besteden hadden we niet.  We kwamen ogen en oren tekort om al dat schone natuurgebied rondom te bewonderen en naar de stilte te luisteren. Mede hierdoor misten we wellicht de juiste afslag naar een hoog uitkijkpunt op een van de hoogste heuvels van waar we een overweldigend schouwspel over Playa Grandi naar de kust toe zouden kunnen hebben. Nu  waren we het spoor bijster en vonden het pad niet, dat ons naar de oude bouwvallen met het sprankelend hoopgevende opschrift " 't Komt Goed " zou brengen. 

Op de kruising linksaf bracht ons bij het moeraspaadje, dat ons het moeras inleidde. Het open water versperde ons de weg. Even werd er gedacht het te dempen met de langste van de groep. Begrijpelijk wilde hij niet voor paal liggen. Terug naar waar we vandaan kwamen. Ook hier werd een Plan de Campagne gemaakt en dachten we door verder door het prachtige Manzanillabos te kunnen circumnavigeren.
 Helaas opnieuw Plan de Campagne en werd er besloten om toch maar bij de eerste T-kruising rechtsaf te gaan  ,dus terug en op zoek naar het pad naar de uitkijk heuvel. Een groot vogelkenner had ons er nog zo op gewezen. Moeten we niet......

Mogelijk door ons goede gesternte of een infratrilling, die Sonja en mij als vooroplopers parten speelde, volgden we de ingeving om de rooi, af en toe een wabi- takje weg knippend, in te gaan naar door de avondzon beschenen rotspunten in de verte. Hoe verder we vorderden, hoe sterker het geruis van de zee aanzwol. Een mooie monding gloorde aan het einde. De Bergantinbaai zoals later bleek. Hier waren we nog nooit eerder geweest. Helaas konden we er niet lang vertoeven, daar vadertje tijd ons maande om voort te stappen.

De weg over de "Kancha de Tira" was snel gevonden en we kwamen langs het pad achter Playa Grandi bij de ruines aan.

 "Het is goed gekomen". De bouwval had een nieuwe deur. Een doorkijkje door een muur, eens een opslagplaats, was een pracht van een fotolijst en bracht heel wat hilariteit. De bekkentrekkerij door de muur stelde niet veel voor, maar de foto's gaven door al die pixels precies aan, wie er het mooiste in haar/zijn hemd stond. Lintje erom en opsturen als Kerstgroet volgend jaar. De terugloop naar onze autos bij de steenbrekerij was een fluitje van een cent.

Met zijn twaalven begonnen met zijn twaalven geeindigd gaf ons een goed gevoel en werd opgeluisterd door de nachtbloeiende Daturas,Yerba Stinki.

Voor de volgende week niet weer zo'n lange wandeling. De Kabritenberg met zijn voodoo-nisje is prematuur.

Met een vrolijke groet,

Groetend,

Foto's en verslag: GK