Wandelverslag Mishe, 20-01-2019

Mishe, Miesje.

Het verzamelen hier hield wel wat voeten in aarde, maar toen waren we er ook klaar voor. Om ruim vijf voor vier vertrokken we naar de Boca's.  

De boca's met hun prachtige natuurvormen. De grillige rotsenoverhang was van een onnatuurlijke schoonheid. Het waterschouwspel intrigeerde. Geen wandelaar kon zeggen, dat het hem niets deed. De oh en de ah's waren niet van de lucht. 

Bij boca Manzalinna stond een bord, waarop lang geleden stond, toen je het nog lezen kon, dat hier schildpadden nestelden. We hebben ze niet zien nestelen, maar daar waren we waarschijnlijk te vroeg voor. Ze ploeteren het strand op bij voorkeur s'nachts.

Bij boca Platee mochten we allerlei figuren van keien aanschouwen. Zelfs de namen van de artiesten stonden keihard in het zand om maar niet te vergeten.

 Kortelyn

De volgende boca was Kortelyn. Hier hebben de parkwachters een uitbreiding gedaan. 

De trappen naar boven waren een uitkomst, nu hoefde je niet om die puntige rotsblokken te lopen en kon je gelijk naar boven. Ik was blij verrast om die uitbreiding, want die gaf een zijarm van de boca bloot, waardoor je onder een natuurlijke brug doorkeek. 

Een houten trap was er gemaakt om je naar beneden te begeven  Een extra uitzicht had je op de natuurlijke brug en het aanrollende water.

Een evenement om nooit te vergeten. We konden er geen genoeg van krijgen. Vadertje tijd hield hier geen rekening mee. 

  

Terug naar Miesje, boca Djegu konden we wel vergeten, daar we dan weer in het donker moesten lopen en die arme battrijen hadden al genoeg hun best gedaan.

 Boca Manzanilla

De wandelalbums zullen wel de nodige aanvulling hebben gehad.

Al met al een prachtige koele voettocht, want het waaide flink.

Met een vrolijke wandelgroet,

Groetend, G.K.

Wandelverslag 20-12-2015. Boca Manzanilla, Platee, Kortalijn, Djegu.

Beste Wandelaars,

Niemand miste Misje, behalve de afzeggers dan.

Allen waren in opperbeste stemming om op pad te gaan. We namen de route via de geitenpaadjes langs de savanne met zijn wijdse uitzichten en kwamen een onbestemd muurtje tegen. Was het een waterkering? Het zal wel. De rooi moest wederom bijgeknipt worden, de Wabi, ene boom met zijn scherpe doornen hield trouw de wacht, maar daar zaten wij niet op te wachten. Er loert etwas achter gindse tronk.

SHETE BOCA NATIONAAL PARK

Op het kustpad aangekomen, zag je al van verre aan de begroeiing de kustinhammen. We liepen  regelrecht naar Boca Manzanilla voor wat je regelrecht kan noemen. In het struikgewas van de Boca ruiste iets, maar we konden niet vaststellen of het een leguaan was. Omdat we het pad volgden, kwamen we uit aan de kant waar het heel moeilijk is om naar beneden te klauteren. Dan maar op de terugweg, werd er besloten om de goede kant te nemen.

Boca Platee lag er achter verscholen en daar achter Boca Kortalyn en als je nog even doorloopt dan kom je bij Shete bocas Natuurpark. Boca Platee : Wild aan rollende golven zette Platee in het schuim. Hoog klotste het water bij de wanden op en gaf een schitterend aanzicht van het afdruipende water en schuim. Boca Kortalyn een plaatje apart. Ik zag iemand snel opzij springen , want de golven kwamen wel erg ver de inham in. Er was in het weerbericht gewaarschuwd voor een stevige wind en dat konden we merken. Op naar de Manzalinna boca, maar dan wel aan de goede kant erin. Het bord gaf aan dat het verboden was om op schildpadden te jagen en voorts als je een BBQ wil organiseren moet je dat in vijfvoud aanvragen.

Op de terugweg deden we als uitsmijter Boca Djegu ( degen ) aan. Vermoedelijk heeft het zijn naam te danken aan de scherppuntige rotsen die in de boca staan. De onderwater gestolde lava knotten, zichtbaar in de zijwanden, doen vermoeden dat het hier in de beginne wild aan toe is gegaan. Boca Djegu een mysterieuse plek, waar de Druiden en de voorouders van de Indianen wel pap van lusten, zo geheimzinnig is het daar. De pyramide achtige rotsen geven een sfeer dat je elk moment kan verwachten dat er een farao met zijn Cleopatra aankomt. Een van de wandelaars was al aardig op weg om high te worden, hij wist met veel energie de terrassen te beklimmen en van bovenaf de boel gade te slaan.

 De vier bocas zijn net als de vier sopranen van Andre, ze hebben allemaal een ander geluid. Terwijl de sopranen de hoge C halen, gaat de kustinham geen zee te hoog. De woeste golven beukten de kust en kwamen met hun schuimkoppen de bocas binnenrollen.

Een footprint in het zand is gauw gemaakt en nog sneller gewist door zo'n aanrollende golf.

De weg terug liep langs de TV- mast. Hier en daar was het vuil nog niet opgeruimd. De auto met de lekke band stond nog langs de kant van de weg. De dames hadden blijkbaar al een lift gekregen.

Bij onze autos aangekomen konden we konstateren dat we meer geluk hadden gehad dan de vorige keer. Alle ruiten waren heel.

Een prachtige wandeling van 2 uur en 15 minuten zat er op. We kunnen er straks dushi van dromen.

Ik wens U heel fijne Kerstdagen.

Met een vrolijke wandelgroet,

Groetend, G.K. (verslag)

Wandeling Mishe, Westpunt

Een flinke groep wandelaars was geruim op tijd verzameld bij het geopende en gezellig ogende restaurant Misje. De moeite waard om deze plek te onthouden voor een lunch of diner.

Bij het laatste huis aangekomen om het pad te nemen naar het heuvellandschap achter Mishe werden we door de bewoners gewaarschuwd, dat het pad dichtgegroeid was en dat we gebruik mochten maken om door zijn tuin te gaan om een achterpad te nemen, dat geheel open was. 

Onze snoeischaren bleven opgeborgen en we bedankten de Banda Abou bewoners heel hartelijk en zetten onze voettocht voort. 

De juiste richting werd snel hervonden en voordat we het wisten stonden we ons te vergapen aan een Reiger die zich parmantig op de rots van Boca Djegu met uitzicht op ons wandelgroepje had geinstalleerd.

De bijzondere rots formatie met zijn fossielen en pillows waren indrukwekkend. Na het uitgebreid onderzoek of gezoek naar schelpen, waarbij de Kwal vermoedelijk een klein Portugees oorlogscheepje niet overgeslagen werd.

Hier splitsten onze wegen. De kortwandelaars namen intens afscheid van de langwandelaars, zakdoeken werden tevoorschijn gehaald en er werd driftig gesnoten.
Gelijk zette een ieder zijn weegs met gezwinde pas in.

De langloop-route voerde ons langs Dos Boka en Un Boka, waar we amper nog een plaatje van konden schieten, want we wilden wel voor donker bij onze autos zijn. Misschien hierdoor lag het tempo aan de hoge kant. We werden evenwel tot de orde geroepen, toen we het gedenkteken van de omgekomen duiker Wederfoort tegenkwamen. We werden er stil van. 

Over het maanlandschap probeerden we het pad terug te vinden en dat lukte pas nadat we een aanwijzer zagen in de verte. Deze aanwijzer bleek Watamula aan te wijzen.

Bekend terrein dus. Voordat we het wisten, waren we bij Kura Hulanda aangeland. Vanaf hier kon je met de Suv die Maureen tot haar beschikking had of met de benenwagen verder.

Al met al een aparte wandeling, die voorlopig niet herhaald wordt, daar de bediening bij De Kura niet optimaal was.

Met een vrolijke wandelgroet,
Groetend,
G.K.

Wandeling Mishe.

Hallo Wandelaars,

Het voorstuk van de brandslang, het spuitstuk, heet de luts, is mij eens verteld. Het de luts zijn, is dan ook een bekende uitdrukking. Degeen die vooraan aan de brandslang staat, is de luts, zogezegd. Hij is de man die het dichts bij het vuur staat en daarom de meest gevaarlijke baan heeft. Heeft U weleens een brandslang vast gehouden, waaruit op volle sterkte het water spuit. Geen gemakkelijk karweitje en je moet stevig in je stappers staan, wil je niet gelutst worden. Dit even terzijde.

Na al die flutsen hemelwater van de afgelopen dagen was het prachtig zonnig weer, maar hoe dichter ik Westpunt naderde, werd de lucht steeds dreigender.
San Hironimo zat in de wolken en boven de Christoffel hing een zware bui. Het wegdek was nat.

Bij aankomst voor het landhuis Savonet miezerde het nog een beetje. De Beru rooi zal wel gutsen, dacht ik. Het hek was gesloten. We hadden een afspraak moeten maken, bleek bij navraag. Niemand aan gedacht natuurlijk. Gelukkig hadden we een alternatief, mede op aanraden van de parkbeheerster Sabine. Mishe, ze miste ons al zo'n lange tijd.

De karavaan reed naar de parkeer gelegenheid bij het restaurant Mishe en begon aan de voor ons onbekende tocht richting van de huizen globaal noord te lopen. Via een leuk slingerpaadje kwamen we in een heuvel landschap terecht later overgaand in een geitenpaadje langs rotspartijen. Uiteindelijk kwamen we bij een adembenemend mooie boca uit. We hebben haar spontaan Boca Mishe genoemd. Bij nader onderzoek denk ik, dat het Boca Djegu (Degu) geweest moet zijn.

Puntige rotblokken, die best voor kleine pyramides door konden gaan, gaven een sinister tintje aan deze exotische rotsinham. De zee rolde af en aan met witschuimende golven. Dit prachtige schouwspel werd van binnen en van boven bekeken.
Eigenlijk kregen we er niet genoeg van. Vadertje tijd maande ons om toch maar de terugtocht te aanvaarden. Via de weg langs de T.V. mast klommen we gestadig omhoog intussen het heuvelachtige landschap en de vuilstort in ogenschouw nemend.

Net op tijd thuis voor de Kleredivisie. Ik zag de voetballers zo scherp als een messi door de linies snijden, maar waarschijnlijk waren ze ook bij Mishe langs geweest.

Tot volgende week. Met een vrolijke groet.
G.K.