Wandelverslag Den Dunki, 11-08-2019.

Beste wandelaars,

De Zwanenbrug

Wie heeft er nou een Zwanenbrug? Den dunki wel. Naast de vele putten is er ook een hangbrug te zien. Overal zijn bordjes geplaatst om U duidelijk te maken waar U op moet letten. 

Parke Sorsaka

Kijkje onderdoor

Het is een natuurgebied die rust geeft, bankjes om uit te rusten en van de meegebrachte drankjes te genieten. Het aanvangspunt is gesloopt lijkt het. Het schrikhek is kapot, de planken ervan liggen her en der verspreid. Jack die eens de mondi tochten op Curacao gestalte gaf,  geeft geen taal of teken meer. Het bord waarop de aankondiging stond is niet meer te vinden.
Om vier uur was iedereen er  en we gingen op pad naar de pos di orashon. 

Pos di orashon

Na een lange loop zagen we bijna de zoutpannen.  Bij de afslag naar de pos liepen we de mondi in over een smal pad. De omgevallen bomen versperden ons de weg. Na veel geklim en gebuk wisten we toch het pad naar de bron te vinden. Het water stond in de pos te wachten op de dorstige vogels en landdieren. We kregen er dorst van.

Bij de put

We wandelden via de rooi naar de Kalbas en klommen op onze knieen onder een boom door. De Una di Gatosrond niet in bloei, maar ons op te wachten met zijn scherpe klauwen. Gelukkig konden we er ruimschoots langs. We kwamen door het Pan di Diable veld. De duivelsbroodjes waren nog zo klein, dat je niet dacht of de duivel er iets mee te maken had. We liepen verder langs de Pega Saya shimaron. De bolletjes met zijn scherpe punten blijven aan je sokken plakken. Vroeger op school, heb ik me laten vertellen werden ze door snoodaards in de haren van de meisjes gegooid. Dit werd met akelige straffen bestraft. 

Bij het dansvloertje was het dansen geblazen. De horlepiep was er niets bij vergeleken. Gelukkig waren er te weinig heren. Een Mispelboom was er omgevallen, maar de dikke Mahok stond nog fier overeind. De Kenepabomen  droegen geen vrucht, want dan hadden we er nog wel een kwartiertje door kunnen brengen. We liepen langs een ondiepe put en zagen dat ons pad gebarricadeerd was. Gelukkig konden we er om heen. We liepen langs Neembomen die vruchten droegen. Trossen besjes.

Jan Thiel zoutpannen
We kwamen aan bij de zoutpannen en zagen Flamingos in de verte groepen. De parke Sorsaka of Jan Thiel is een prachtig park met schitterende bomen. Het gaat over in de Parke Den Dunki. Een mooi wandelgebied met vele putten en een Zwanen brug over een drooggevallen rooi. Ook is er een hangbrug waar we onderdoor liepen om vervolgens het bos in te gaan. Geen wilde dieren, maar wel bordjes die je waarschuwden voor de Manzanilla bomen en vooral dat je niet de groene appeltjes moest eten. 

Trap naar zouthuisje

Na Den Dunki liepen naar het zoutwachtershuisje. De trap naar boven was behoorlijk verweerd. Boven aangekomen bleek het dak van huisje er niet meer was. Weer en wind hadden huisgehouden en het dak was foetsie.  De wachters waren ook foetsie. We konden niet eens vragen wat een pond zout kostte. De vooroplopers hebbende alternatieve route gemist. Een stuk mondi die je het uitzicht geeft op de pannen zowel als op de Tafelberg. We gaan uit van het feit dat veel wegen naar Rome leiden.  Iedereen was uiteindelijk terug bij af. Het was een flinke wandeling. Lekker slapen.

Met een vrolijke wandelgroet,

Groetend, G.K.

Wandelverslag Rif St. Marie.15 juli 2018

  

De grimmige bergwanden van seru Popchi, Largu en Lucia hielden op de achtergrond trouw de wacht over de wandelgroep die westwaarts toog. Het was in de namiddag op zondag. We hadden net de kerk van Willibrordus achter ons gelaten en begonnen de smalle paadjes af te lopen, die ons naar de tanki en de bouwvalletjes zouden brengen. 

De tanki stond droog, ondanks dat er vannacht een buitje gevallen was. Het sluisje zag er verbrokkeld uit. We liepen een muurtje langs. Je moest af en toe oppassen dar je niet op een losse steen stapte, want je kon gemakkelijk over de hoge muur heen kukelen. We kwamen op een paadje met geweldige doorkijkjes naar het vervallen landhuis Rif St. Marie. Bij de de geruineerde huisjes aangekomen , kon je zien dat de muren uit takken en leem bestond. De daken waren van palmbladeren gemaakt en later vervangen door metalen golfplaten.  De banjo was een bezienswaardigheid apart. Een van cement gemaakte zetel deed je uitnodigen om er langdurig gebruik van te maken. Het had evenwel geen leuning of die moet de tand des tijds niet hebben doorstaan.

Na deze huisjes bewonderd te hebben, gingen we het Zoutpad op. Het zand was rul en deed een aanslag op ons uithoudingsvermogen.

Vroeger werd het zout via dit pad afgevoerd van de zoutpannen naar Daaibooi baai om verscheept te worden. Als je even doorliep dan zag je de slavegraves of wat er van over is gebleven. De asfaltweg over door de mondi banjeren tot aan de weg die naar Daaibooi gaat. Hier zijn de slavengraven volgens de geleerden. Er moet wel het nodige gesnoeid worden en dan vind je enkele losse keien en daar moet het dan zijn.

We namen het idyllische pad achterlangs en kwamen waar normaal de kitesurfers nat worden. Vandaag werd er niet gesurfed, ze waren allemaal naar de Velas aan het kijken. 

Het landhuis raakt steeds meer in verval. De Maribomba's vieren hoogtij. Overigens zag ik geen of weinig van dit soort gedierte. Het moet de droogte zijn die de insecten vliegensmoe maakt. De ketting hing heerlijk ontspannen tussen twee staanders en we liepen richting van de vroegere zoutpannen. De weg omhoog deed ons verwachten dat de blaffers en de keffers het op een stelten zouden zetten. Gelukkig waren ze met vakantie en de buurt was rustig. We konden verder van de natuur genieten. 

Bij Richinel (llegstaand cafe) aangekomen spoedde iedereen richting Williwood, waar een koele versnapering ons wachte.

G.K.

Jan Thiel wandelverslag 07-12-2014

Vanmorgen keek naar de lucht en dacht wat zal het weer ons brengen. Een vrolijke cumulus humulus bouwde zich op en beducht dat het zou uitgroeien tot een Cumulus Nimbus, sloeg ik het gade. Maar gelukkig bleven de proporties klein van opbouw en vormde het geen onweerswolk. Neen, vorige week hebben we de zegeningen in overvloed in ontvangst mogen nemen.

Op het verzamelpunt was het een drukte van belang. Blijkbaar is zondag de dag dat er gezwommen moet worden. Hier en daar was er nog een plekje over waar we onze autos kwijt konden.

zadelboom

Een mooi pad versierd door de vele bloeiende boompjes voerde ons naar de kustlijn. de Margarita di Mal Pais stond evenals de Lantana Camara te bloeien, de Watakeli was hier en daar vertegenwoordigt met enkel lekker ruikende witte bloemen. De intense kleurschakeringen van het water is een lust voor het oog. Het fotoapparaat werd hier uitgebuit..

Het pad naar beneden kwam uit bij de ingang van de Lagune. Immer een betoverend plaatje. De kluten stonden op afstand te fourageren. De Pelikanen hadden het af laten weten. Het geluid van de groene reiger hoorden we tussen de bomen door. We liepen langs heel oude Cadushis en Zadelbomen een enkele Wayaca en Watapanas gaven een bizondere accent aan het natuurleven. 

watapana

Vorig jaar kon het niet ,nu wel. De dam was niet overspoeld, we konden er met gemak langs. Op weg naar het zouthuisje kon een ieder beslissen of ze de kleine of de grote route namen. De meesten wilden toch over de zoutpannen uitkijken. Na een waterstop en een zoutaanvulling werd de voettocht voortgezet. Op grote afstand kon er enige Flamingos opgemerkt worden. 

Onze route was vervolgens het hoffi Damasco door om achterlangs de Pos di Orashon te lopen. Langs de Puta Perfumado liepen we het grasveld op waar de Pan di Diable zijn broodjes laat zien. De Una Di Gato stond in bloei met mooie rose toefjes.. Deze kattennagels kunnen heel vervelend zijn. Ook de Kalbas stond te bloeien, de meeste kelkjes waren al op de grond gevallen. Bij de pos was geen vogel meer te bekennen. Onze aantocht is niet geruisloos. De Pos wordt omlijst door hoge Manzalinjabomen, wat de indruk geeft van een prachtige open plek waar mens en dier tot zichzelf kan komen.

De voortzetting was over de heuvel vanwaar we een schitterend panorama hadden naar de Tafelberg. Door het bos af en toe onder tak door bukkend kwamen we op het pad dat ons naar het beginpunt leidde.

De Bonchi Indian zag er nog even groen uit als op de heenweg, maar velen zullen hem helaas gemist hebben.

Na ruim twee en half uur waren we weer bij onze bolides aangeland en ik denk dat er lekker geslapen wordt vannacht.

GK

Wandeling Jan Kok zoutpannen.

Beste Wandelaars,

Komende zondag gaan we wandelen op Rif Marie om lekker uit te waaien van al die wk voetbal ellende.

We verzamelen bij de kerk van Williwood ( Willibrordus ) om 15.45 uur. Langs de Lagune van Rif Marie zien we het vervallen landhuis in de verte en lopen vervolgens langs de lagune richting Coral Estate waar we "en route" indigo bakken tegenkomen. 

Over het pad onderlangs de rotswand met zijn vele spelonken naderen we de kust , waar het kustpad overgaat in koraalsteen. In de verte zien we het C.O.T. ( Curacao Oil Terminal ) liggen. 

Over de buis, wat altijd weer een spannend evenement is, hyken we langs de zoutpannen van Jan Kok, waar we mogelijk Flamingos kunnen waarnemen. Terug over de weg is het uitkijken geblazen vanwege het vele verkeer.
Duur ongeveer twee en een half uur.
GK.

Wandeling zoutpannen Sint Michiel.

Foto's Els Rijnbeek

Wiilebrordus - Jan Kok zoutpannen en Rif Sint Marie

Beste Wandelaars,

Blub,blub.

U weet natuurlijk, dat we op Curacao geen biezen hebben. Die heb je alleen maar in de Biesbos en aan de oevers van de Nijl. U heeft zich ook afgevraagd, hoe dat komt? Volgens mij heeft de gaande en komende man, maar vooral de gaande zijn biezen gepakt en is er nooit meer mee terug gekomen. Zelfs niet op hangende pootjes. Ik lag me suv, als ik dit bedenk. Ojeetje , nu is de nieuwe spelling ook al in mijn spinsels geslopen. Zouden die kronkels dan nooit ophouden?

Er sluipt veel rond vandaag de dag. Warda, warda.  Vorige week zag ik nog een gedaante in mijn tuin zitten. Vlak naast de grote bloempot verscholen in de schaduw. Bleek het de kat van de overburen te zijn. Hij zag mij het eerst en zette het gelijk op een lopen en ik had nog wel mijn zondagse pak aan. Ik had het geluk, dat ik niet als de wiedeweerga uit mijn tuin behoefde te vluchten. Ja, je moet oppassen, want veel gespuis kan zijn tengels niet thuis houden en voordat je weet,ben je je kettinkje kwijt.

Nu we het toch over de lange stengels hebben, neem nou die lange stengels van de Broomhead, als je ze breekt, komt er een onweerstaanbare geur vanaf. Vroeger werden ze gebruikt om de w.c. potten mee schoon te maken. Kleine stengels voor de kleine en grote stengels voor de grote boodschap. Ze worden ook wel Puta Luangu ( smerige slet ) genoemd of in de volksmond Puta Perfumado. De thee van de blaadjes schijnt goed te zijn tegen buikpijn en een losse buik. Ook is het gebruik niet onbekend bij de afleggers. Vroeger werden de overledenen gebalsemd met knoflook en besprenkeld met rum om toch vooral de baf niet te ruiken.

Nu willen we die uienzaad planter vragen of hij ook wat knoflook en Broomheadzaad langs de paden strooit om de cadaver lucht tegen te gaan, zodat we langs frisruikende wegen kunnen wandelen.

Blub, blub.

Rond vier uur was iedereen aanwezig , die aanwezig kon zijn. Met zijn negenen togen we op pad.

Na de mooie onverharde wegen liepen we langs een kleine lagune met prachtige uitzichten naar heuvels in de verte. Het pad voerde ons door de mondi naar het in verval zijnde landhuis Rif Marie. Geen dakpan op het dak en de meeste kozijnen waren ontmanteld. Volgens een wet hier op Curacao zou je geen vastgoedbelasting meer hoeven te betalen, als er geen pannen op het dak liggen.

De foto sessie duurde even, daarna zette een ieder de pas erin. De Rif Marie Lagune is een plaatje op zich. We vervolgden onze route langs het water en sloegen de weg in naar de kust. Majestueuze rotswanden met dreigende spelonken daagden ons wederom uit om dit vast te leggen op de gevoelige plaat. Langs het koralen pad met het uitzicht op Curacao Oil Terminal kwamen we bij de buis waar we al jonglerend over heen balanseerden.

Een drinkstop en gelijk hierna langs een pad met kleine plasjes. Dat was boffen, want de voorspellingen luiden " blub blub".

Ook de verdere route bleek na de overvloedige regen van gisteren in een uitstekende wandelstaat te verkeren. Zelfs de moddervlakte was gekrakeleerd. De Flamingos in de verte zagen er nog een beetje verkleurd uit. Een vlucht van deze vogels kon ik net niet voor de lens krijgen. Een volgende keer beter.

Een flinke wandeling die zeer in de smaak viel.

Met een vrolijke wandelgroet,

G.Kroeger.