Used to be ….
Currently this bridge is in shallow water at both ends.
Posts tonen met het label Vaerssenbaai. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Vaerssenbaai. Alle posts tonen
zondag 8 januari 2023
The “bridge” “connecting” Boka Sami and Vaerssenbaai trail along the south coast. Damaged.
Currently this bridge is in shallow water at both ends.
maandag 11 januari 2021
Vaerssenbaai
Jamanica hillside
The Curaçao “bol”cactus
After many months of rain, everything is green.
Most trails are overgrown or hardly visible.
Jamanica hillside
zaterdag 15 september 2018
Wandelverslag Zuidkust Vaersenbaai 09-09-2018
Beste wandelaars.
Bon siman.
Als je voorop loopt moet je het goede voorbeeld geven. Het paadje naar Boca Uniko was rustig, geen tegenliggers. Omdat dit pad vlak langs de kust loopt, hadden we een mooi uitzicht over de afbrokkeling van de kustrand. Gelukkig brokkelde het niet toen wij er langs liepen. We zagen wel de rotsblokken in het heldere blauwe water liggen.
Het rif hier is niet breed. Waar het water diepblauw kleurt daar is het gelijk honderden meters diep. We zitten op een paddestoel zegt men wel. Gelukkig is het een hele grote.
brokken rots aan de zuidkust
aankomst bij Boca Uniko
We liepen via Boca Uniko naar Pesjbaai, ook wel Vrijgezellenbaai genoenoemd. Twee jongelui waren aan het snorkelen en maakten zich niet druk om de toeschouwers.
Een slokje hadden we wel verdiend. Want het was warm en we zweten als een otter. Hier splitste zich de groep in een snelle en de mensen die het wel voor gezien hielden en liepen via het Houtje Touwtje monument terug . Toch was de route nog lang.
Voordat we de roodwitte slagboom ontdekten bekroop ons het gevoel of we wel het goede pad hadden gehomen.
We kwamen bij een reusachtige Corona di Hesus op de Bullenbaaise weg uit. Een uurtje laterkonden we onze auto's verwelkomen.
De afsplitsers werden een kwartiertje later verwelkomd.
Me een vrolijke wandelgroet,
Groetend, G.K.
zaterdag 9 september 2017
Wandelverslag 03-09-2017, Boca Sami, Vaersenbaai.
Na het parkeren van onze autos spoedden we ons naar de houten brug, die voor de geul begint
en in het water ophoudt. Een paadje van keien voert ons aan land.
Vroeger was dat heel wat anders. Toen was er geen brug en moest men al pootjebaaiend de andere kant proberen te bereiken. Er is ook een tijd geweest dat de brug over de geul heenging en je niet de kans liep om natte voeten te krijgen.
Veilig over de brug begint de " Bullenbaai Ruta ". Een fraaie route die ons langs het water van de zoutpannen voert. Gele stenen, die door Uniek Curacao geplaatst zijn, volgend klimmen we over de rotsen.
Vroeger was dat heel wat anders. Toen was er geen brug en moest men al pootjebaaiend de andere kant proberen te bereiken. Er is ook een tijd geweest dat de brug over de geul heenging en je niet de kans liep om natte voeten te krijgen.
Veilig over de brug begint de " Bullenbaai Ruta ". Een fraaie route die ons langs het water van de zoutpannen voert. Gele stenen, die door Uniek Curacao geplaatst zijn, volgend klimmen we over de rotsen.
Af en toe zien we een donkergrijze reiger die in het evenzo donkergrijze water tuurt of zij/hij,
dat kon ik niet goed bepalen aan de vleugelopslag, een glinstering van een zilvervisje ziet.
Een witte reiger staat in de verte te gluren wat al die wandelaars aan het doen zijn.
Een groene reiger vliegt met een schreeuw op. Het is toch een hele bedoening in die uitgestrekte wateren van Boca Sami en houdt onze aandacht vast. De Flamingo's houden zich op afstand. We moeten maar raden of het een mannetje of een vrouwtje is.
Een groene reiger vliegt met een schreeuw op. Het is toch een hele bedoening in die uitgestrekte wateren van Boca Sami en houdt onze aandacht vast. De Flamingo's houden zich op afstand. We moeten maar raden of het een mannetje of een vrouwtje is.
We lopen door over een vlakte waar aan het einde zich de duinen van Sami bevinden. Deze zijn overdekt met Banana di Rif van Fyves. Het vocht van deze banaan schijnt goed tegen exceem te zijn.
We komen voor een ijzeren hek te staan. Maar het blijkt dat er net genoeg ruimte open gelaten is om je er doorheen te wurmen. Het lukt ons allemaal en ineens staan we voor twee Bonairiaanse ezels.
Een Curacaosche ezel balkt heel anders en wil haast niet op de foto. het zal iets met "Opsporing verzocht" te maken hebben.
Een echtpaar zat voor hun huis te eten en we wensen hen "bon provecho".
De ruta over de vlakte van de biezen was de volgende belevenis. Als je nog nooit je biezen gepakt hebt, kun je dat hier doen. Velen dachten er anders over en stiefelden richting van Kokoma Beach. We hadden geen tijd voor een lekker drankje aldaar en trouwens de prijzen zijn toeristenprijzen hier.
Over het bruggetje en langs de 80- min route kwamen we boven bij de geschutsopstelling aan. Geen kanon meer te zien en de uitleg van het toeristenbureau was ook verdwenen.
We probeerden het pad te vinden dat langs de zuidkust liep, eilaassie.
Op het eind van het pad, dat naar Boca Sami gaat, is het altijd weer spannend wie naar boven gaat de heuvel op. Het scheelt tien minuten. Vanaf de heuvel heb je een fantastisch uitzicht over Boca Sami en de Lagune.
Later wist men te vertellen dat er een kanon twee meter lager onder de top lag te schutteren.
De vooroplopers hadden er 1 uur en 50 minuten over gedaan en de heuvelbestormers 2 uur.
Jammer genoeg was de pleisterplaats gesloten, er kon niet nagenoten worden.
Met een vrolijke wandelgroet, GK
vrijdag 24 juli 2015
Wandelverslag Vaersenbaai,Boca Unico, Pesjbaai, Binatrail. 26-07-2015.
Via de Bina trail wandelen we terug naar Vaersenbaai.
Verslag:
Donker wolken pakten zich samen voor de kust van Curaçao.
We huppelden toch vrolijk naar boven het plateau op tot we het kustpad oppikten.
Hoe mooi is onze natuurgebied, ook als het droog is. Hier en daar probeerde een bloemetje schuchter het kopje op te steken. De afgebrokkelde rotsen lagen her en der verspreid beneden aan de kust, hetgeen een ludieke aanblik gaf.
De grillige kustlijn stralend in de late middagzon is een immer majestueuze tafereel waar menig schilder zijn penselen aan gewaagd heeft. Ook wij, de voettochters, konden er niet genoeg van krijgen.
Een bootje met lokale vissers voer langs. De vissers zwaaiden een groet naar ons , die wij beantwoorden. Je kon echt zien dat er grote golven stonden, want het bootje ging behoorlijk te keer. Het woei dan ook flink. Af en toe moest ik naar mijn pet grijpen en een gaatje vaster op mijn hoofd knellen.
De rustpauze na 3 kwartier hielden we zittend aan de tafelbank met een palapa tegen de zon. Genietend van de prachtige zonovergoten kust lesten we onze dorst.
Het bordje Bullenbaai gaf ons de richting waar de bullen liggen. Maar een buis die ons vervolgens aanspoorde om de weg te vervolgen naar de geasfalteerde weg, die ons naar de ingang van de Bina trail leidde. De bullen hebben we daardoor nooit gevonden.
Onderweg kwamen we een prachtige bloeiende Kibra Hacha tegen.
Onder de slagboom door of er omheen liepen we het Mal Pais gebied op. De Bruska toonde haar schitterend gele bloemetjes. De Bringa Mosa, vechtend meisje, toonde haar witte bloem. Vooral niet aankomen. Au, Au. De 'bina trail' voerde ons naar de Dam van het Lago Disparse. Hier sloegen we af naar de Pos di Pia.
Verslag en foto's: G.K.
zondag 27 januari 2013
Vaersenbaai, Unico, Pesj en Binatrail. Zuid
Beste Wandelaars,
Mocht je ooit in Den Haag een wandeling maken richting Schilderswijk, dan kom je op de grens met Schilderswijk het indische restaurant de "Soeboer" tegen. Daar is de huidige nederlandse coalitie gesmeed, gaat het verhaal. Rutte dacht, na een pedas indisch maal, krijg ik een warm onthaal. En Samsom, die Delilah nog in zijn gedachten had, merkte te pas en te onpas op, dat na een lauw ontbijt, ben je zo je haren kwijt en daar kan Hercules over mee praten. Het begin van een kale tijd. De zogenaamde Inlevercoalitie was geboren. Als die twee even verder gewandeld waren, de Wijk in, hadden die onderhandelingen veel korter geduurd en hadden we nu verwonderd zitten kijken, want bij de Soephoer van Cambell ben je klaar in een wip.
De Zuidkust geeft reden tot nadenken. Zeker als je bedenkt, dat er een tijd is geweest, zo'n 7000 a 8000 jaar geleden, dat onze mogelijke voorouders uitkeken op de monding van de Colombiaanse rivier de Magdalena. Moeilijk voor te stellen natuurlijk, als je alleen al je geboorte niet eens kan herinneren.
Wij zagen een prachtige kust met grillige rotsformaties en enorme brokken steen in het water liggen. Playa Unico is een kleine idyllische baai met aan weerszijden schitterende rotswanden. Het was even afdalen, eigenlijk glijden naar de rooi die ons leidde naar het Unico baaitje.
Na dit genoeglijke schelpjes zoeken en koraaltjes bekijken, liepen we verder over de heuveltjes tot we Pesj Baai, het zogenaamde Vrijgezellenbaaitje, bereikten. Hier kon er aan een voor ons neergezette tafel plaats genomen worden. Een druifje is niet te versmaden en een slokje water wil er altijd in en dat terwijl je een magnifieke kustlijn kan bewonderen.
Evenwel we konden hier niet al te lang bij blijven zitten, want we waren nog niet eens op de helft. langs de niet ongevaarlijke kust lopend, zagen we enkele zwemmers in het zilte nat dartelen. Wij met onze bezweette lichamen dachten er het onze van. Bartho had voor ons gelukkig het pad gebaand, zodat we snel door konden tot aan de weg naar Bullenbaai. Het asfalt is immer minder gezellig, vind ik. Plusminus 500 meter verder konden we De Binatrail oppikken.
Deze trail wordt bevolkt door het Curacaosche hert. Helaas was er geen spoor van ze te herkennen.
Het Lago Disparse is altijd een wonderbaarlijk gezicht, vooral de Palmboom die normaal in het water staat en nu op het droge. Geen rondzwemmende eendjes en andere watervogels die hier normaal vertoeven. Door het bos naar het picknick hoffi. Niks te pikken blijkbaar, want er was niemand te zien. Welgemoed zetten we onze wandeling voort.
Over de weg konden we dankzij het voorstel van M. door het drooggevallen moeras, waar anders de flamingo's rondstappen. Bij onze bolides aangekomen konden we konstateren, dat er geen ongeregeldheden zich hadden voorgedaan tijdens onze voettocht. We waren welkom op Kokomo, zoals het tegenwoordig heet.
G.K.
Mocht je ooit in Den Haag een wandeling maken richting Schilderswijk, dan kom je op de grens met Schilderswijk het indische restaurant de "Soeboer" tegen. Daar is de huidige nederlandse coalitie gesmeed, gaat het verhaal. Rutte dacht, na een pedas indisch maal, krijg ik een warm onthaal. En Samsom, die Delilah nog in zijn gedachten had, merkte te pas en te onpas op, dat na een lauw ontbijt, ben je zo je haren kwijt en daar kan Hercules over mee praten. Het begin van een kale tijd. De zogenaamde Inlevercoalitie was geboren. Als die twee even verder gewandeld waren, de Wijk in, hadden die onderhandelingen veel korter geduurd en hadden we nu verwonderd zitten kijken, want bij de Soephoer van Cambell ben je klaar in een wip.
De Zuidkust geeft reden tot nadenken. Zeker als je bedenkt, dat er een tijd is geweest, zo'n 7000 a 8000 jaar geleden, dat onze mogelijke voorouders uitkeken op de monding van de Colombiaanse rivier de Magdalena. Moeilijk voor te stellen natuurlijk, als je alleen al je geboorte niet eens kan herinneren.
Wij zagen een prachtige kust met grillige rotsformaties en enorme brokken steen in het water liggen. Playa Unico is een kleine idyllische baai met aan weerszijden schitterende rotswanden. Het was even afdalen, eigenlijk glijden naar de rooi die ons leidde naar het Unico baaitje.
Na dit genoeglijke schelpjes zoeken en koraaltjes bekijken, liepen we verder over de heuveltjes tot we Pesj Baai, het zogenaamde Vrijgezellenbaaitje, bereikten. Hier kon er aan een voor ons neergezette tafel plaats genomen worden. Een druifje is niet te versmaden en een slokje water wil er altijd in en dat terwijl je een magnifieke kustlijn kan bewonderen.
Evenwel we konden hier niet al te lang bij blijven zitten, want we waren nog niet eens op de helft. langs de niet ongevaarlijke kust lopend, zagen we enkele zwemmers in het zilte nat dartelen. Wij met onze bezweette lichamen dachten er het onze van. Bartho had voor ons gelukkig het pad gebaand, zodat we snel door konden tot aan de weg naar Bullenbaai. Het asfalt is immer minder gezellig, vind ik. Plusminus 500 meter verder konden we De Binatrail oppikken.
Deze trail wordt bevolkt door het Curacaosche hert. Helaas was er geen spoor van ze te herkennen.
Het Lago Disparse is altijd een wonderbaarlijk gezicht, vooral de Palmboom die normaal in het water staat en nu op het droge. Geen rondzwemmende eendjes en andere watervogels die hier normaal vertoeven. Door het bos naar het picknick hoffi. Niks te pikken blijkbaar, want er was niemand te zien. Welgemoed zetten we onze wandeling voort.
Over de weg konden we dankzij het voorstel van M. door het drooggevallen moeras, waar anders de flamingo's rondstappen. Bij onze bolides aangekomen konden we konstateren, dat er geen ongeregeldheden zich hadden voorgedaan tijdens onze voettocht. We waren welkom op Kokomo, zoals het tegenwoordig heet.
G.K.
vrijdag 25 januari 2013
Wandeling Zuidkust - startpunt
De altijd weer mooie zuidkust noodt ons uit. Hiertoe verzamelen we bij Vaersenbaai. De loop begint hier heuvel op langs de kust naar Playa Unico, daarna Pesjbaai en verder langs de kust.
Via de een onverharde weg komen we op asfalt en volgen dit tot aan de slagboom, waar we de Bina trail oppikken. Het eindpunt is weer Vaersenbaai.
Duur 2 1/2 uur.
maandag 12 november 2012
Jamanika trail
Beste Wandelaars,
Trek Uw stoute schoenen aan. We gaan naar Jamanike. De roep voor Nike is sterk aanwezig. Dus ! Een van de lastigste wandelingen uit ons reportoire is de Jamanike tocht.
De vorige keer moesten we terug keren,daar het al donker werd en na de afdaling nog het nodige gesnoeid moest worden. We hopen nu dat Uniek Curacao ons voor is geweest en de paden gebaand zijn. Water ,een stok,oude kleren en iets droogs om na de wandeling aan te trekken, is geen overbodige luxe. Een snoeischaar of machete is aan te bevelen. Foto's genomen van de natuur rondom Mal Pais. De bruska is een vrij onbekende boom die hier voorkomt. Een foto van Lago Disparse en de aanloopweg waar nog wel eens plassen kunnen staan.
Het vezamelpunt is na de kinderboerderij voor de slagboom. Na de afslag naar Mal Pais neemt U de afslag naar Jamanike,Lago Disparse is aangegeven door een richtingsaanwijzer. Deze onverharde weg oprijden tot aan de slagboom.
De zon gaat om 18.10 uur onder.
Daarom verzamelen om 15.15 uur.
Start om 15.30 uur.
Duur van de wandeling 2 1/2 uur.
Beste Wandelaars,
Oudjes vatten koudjes. Dit gedacht hebbende, keek ik bezorgd naar de lucht. Donkere wolken pakten zich samen. Ik spoedde mij richting verzamelpunt; de landweg aangegeven door een groenwit bord met de aanduidingen Seru Djuku, Seru Jamanika, Dam ( Lago Disparse ) en Hofi Mal Pais.Het begon langzaam te druppelen en toen ik hier aankwam werden de druppels alsmaar frequenter en groter.Gelukkig na een flinke plens hield Pluvius het voor gezien.
Iedereen was op tijd, zodat we voortijdig aan de voettocht konden beginnen. Duidelijk had Uniek Korsow verstek laten gaan, er was niet geknipt. Zelfs op de aanloopweg sloegen overhangende takken tegen de voorruit. Het deerde ons groepje van zes niet. Met B. voorop en de snoeischaartjes er achteraan werd het pad weer ordentelijk begaanbaar gemaakt. Edoch, het gevallen water had de grond erg zacht gemaakt, zodat we de nodige kluiten verzamelden.
Na elk afgeknipt takje kregen we een gratis douche toebedeeld. Dit mocht evenwel de pret niet drukken. Veilig en kletsnat in soppende voetbedekkers over de spleetjes stappend gingen we het plateau over.
De uitzichten vanaf het plateau waren zowel overweldigend als adembenemend, hetwelk de tocht over het spleterige plateau nog gevaarlijker maakte. Het overdadige groen hield ons gevangen. Ik vergat om een onvergetelijke foto van al die mooie spleetjes te maken,jammer.
Af en toe leek het of we de weg niet konden vinden, echter ons goede gesternte hield ons op track. Bij de afdaling aangekomen namen we nog een slokje op de goede afloop.
We zaten strak op schema. De zonnestand werd naarstig in de gaten gehouden. Niemand had kaarsjes bij zich.
Water en een zoutboostertje doen wonderen. We roetsjten het plateau af, alsof we dit gagelijks deden. Op een makkelijk punt waar een rotsblok tot enige klimneigingen maande, gleed ik even weg en ja hoor na een halve koprol stond ik weer vrolijk op. Helaas ik merkte pas tweehonderd meter verder, dat mijn bril van mijn neus was verdwenen. Ik zie namelijk geen steek zonder een bril op mijn neus, maar dat had ik pas in de gaten, nadat ik al door diverse struikgewassen gebanjerd was. Terug dus.
M. die erg goeie ogen heeft, vond meteen mijn bril. Wel een beetje verfomfaaid, daar blijkbaar mijn wandegenoten dit obstakel niet opgemerkt hadden. Morgen maar even naar de opticien, want wat Kan niet kan, doet Pieter wel.
Het 'verdwenen' meer in zichtbare toestand
Via de Bina trail liepen we weer in de richting van Lago Disparse (verdwenen meer). Er stond geen water in het meer. De eendjes waren gevlogen, de reigers hielden het voor gezien en de roerdompen, daar zoeken we nog naar.
Na 2 uur en 40 minuten waren we om vijf over zes bij onze auto's aangeland. Het verzoek om enkele droge kledingstukken in voorraad te houden, kwam enorm van pas. Deze wandeling is een herhaling waard ,temeer omdat er nog wel het een en ander gesnoeid kan worden.
Deze wandeling vanaf Vaerssenbaai.
Trek Uw stoute schoenen aan. We gaan naar Jamanike. De roep voor Nike is sterk aanwezig. Dus ! Een van de lastigste wandelingen uit ons reportoire is de Jamanike tocht.
De vorige keer moesten we terug keren,daar het al donker werd en na de afdaling nog het nodige gesnoeid moest worden. We hopen nu dat Uniek Curacao ons voor is geweest en de paden gebaand zijn. Water ,een stok,oude kleren en iets droogs om na de wandeling aan te trekken, is geen overbodige luxe. Een snoeischaar of machete is aan te bevelen. Foto's genomen van de natuur rondom Mal Pais. De bruska is een vrij onbekende boom die hier voorkomt. Een foto van Lago Disparse en de aanloopweg waar nog wel eens plassen kunnen staan.
Het vezamelpunt is na de kinderboerderij voor de slagboom. Na de afslag naar Mal Pais neemt U de afslag naar Jamanike,Lago Disparse is aangegeven door een richtingsaanwijzer. Deze onverharde weg oprijden tot aan de slagboom.
De zon gaat om 18.10 uur onder.
Daarom verzamelen om 15.15 uur.
Start om 15.30 uur.
Duur van de wandeling 2 1/2 uur.
Beste Wandelaars,
Oudjes vatten koudjes. Dit gedacht hebbende, keek ik bezorgd naar de lucht. Donkere wolken pakten zich samen. Ik spoedde mij richting verzamelpunt; de landweg aangegeven door een groenwit bord met de aanduidingen Seru Djuku, Seru Jamanika, Dam ( Lago Disparse ) en Hofi Mal Pais.Het begon langzaam te druppelen en toen ik hier aankwam werden de druppels alsmaar frequenter en groter.Gelukkig na een flinke plens hield Pluvius het voor gezien.
Iedereen was op tijd, zodat we voortijdig aan de voettocht konden beginnen. Duidelijk had Uniek Korsow verstek laten gaan, er was niet geknipt. Zelfs op de aanloopweg sloegen overhangende takken tegen de voorruit. Het deerde ons groepje van zes niet. Met B. voorop en de snoeischaartjes er achteraan werd het pad weer ordentelijk begaanbaar gemaakt. Edoch, het gevallen water had de grond erg zacht gemaakt, zodat we de nodige kluiten verzamelden.
Na elk afgeknipt takje kregen we een gratis douche toebedeeld. Dit mocht evenwel de pret niet drukken. Veilig en kletsnat in soppende voetbedekkers over de spleetjes stappend gingen we het plateau over.
De uitzichten vanaf het plateau waren zowel overweldigend als adembenemend, hetwelk de tocht over het spleterige plateau nog gevaarlijker maakte. Het overdadige groen hield ons gevangen. Ik vergat om een onvergetelijke foto van al die mooie spleetjes te maken,jammer.
Af en toe leek het of we de weg niet konden vinden, echter ons goede gesternte hield ons op track. Bij de afdaling aangekomen namen we nog een slokje op de goede afloop.
We zaten strak op schema. De zonnestand werd naarstig in de gaten gehouden. Niemand had kaarsjes bij zich.
Water en een zoutboostertje doen wonderen. We roetsjten het plateau af, alsof we dit gagelijks deden. Op een makkelijk punt waar een rotsblok tot enige klimneigingen maande, gleed ik even weg en ja hoor na een halve koprol stond ik weer vrolijk op. Helaas ik merkte pas tweehonderd meter verder, dat mijn bril van mijn neus was verdwenen. Ik zie namelijk geen steek zonder een bril op mijn neus, maar dat had ik pas in de gaten, nadat ik al door diverse struikgewassen gebanjerd was. Terug dus.
M. die erg goeie ogen heeft, vond meteen mijn bril. Wel een beetje verfomfaaid, daar blijkbaar mijn wandegenoten dit obstakel niet opgemerkt hadden. Morgen maar even naar de opticien, want wat Kan niet kan, doet Pieter wel.
Via de Bina trail liepen we weer in de richting van Lago Disparse (verdwenen meer). Er stond geen water in het meer. De eendjes waren gevlogen, de reigers hielden het voor gezien en de roerdompen, daar zoeken we nog naar.
Na 2 uur en 40 minuten waren we om vijf over zes bij onze auto's aangeland. Het verzoek om enkele droge kledingstukken in voorraad te houden, kwam enorm van pas. Deze wandeling is een herhaling waard ,temeer omdat er nog wel het een en ander gesnoeid kan worden.
Deze wandeling vanaf Vaerssenbaai.
Abonneren op:
Posts (Atom)