Rolling Waves on YouTube
Posts tonen met het label boca. Alle posts tonen
Posts tonen met het label boca. Alle posts tonen
maandag 18 januari 2021
zaterdag 23 maart 2019
Wandelverslag San Pedro, Clusia, Fosfaatmijn. 17-03-2019
Beste wandelaars,
Bon siman.
Op naar de oude fosfaatmijn.
Rotsblokken op het pad
De wandelaars gingen met een vrolijk gemoed op weg over de vlakte van Hato en kwamen bij een weg die naar de grot en de Clusia leidde.
De grot, andere kant.
De weg was smal, ook wel eens breed, maar de voerman lag niet te rusten en zodoende klommen we gestadig verder op naar de grot. Een paar enorme rotsblokken kwamen we tegen en het rotsige pad liep langzaam omhoog. We zagen de opening die ons tot uitrusten noodde, evenwel gingen we het smalle rotsachtige pad omhoog.
Hier moest ik even bekijken hoe het verder moest. Een verval van bijna twee meter moesten we overbruggen. Met een zetje en met behulp van de uiteinden van de rotsen trokken we ons op en klauterden we naar de Clusia.
Clusia, zaaddoosjes
Hij stond niet in bloei, maar wel waren er zaaddoosjes te zien.
Het gehuppel over de spleten lieten we aan ons voorbijgaan, daar we de route onder Clusia bomen namen. Het mocht niet baten brede spleten waren hier ook. We kwamen aan een breed pad, waarbij de wandelaars in de gelegenheid waren gesteld om de fundamehten van het vervallen wachtershuisje te bezoeken.
Daar dit bezoek een heen en weerdertje was, liepen de wandelaars die bekend waren alvast naar de Mina di Fosfaat. Voorzichtig keken we over de rand, want we wilden wel enig idee hebben, hoe diep het was.
De fosfaatmijn
Nu kwam het pad dat ons naar de rand van het terras bracht. Voorzichtig daalden we af en desnoods moest je gaan zitten en je benen uistrekken om het volgend rustpunt voor je benen te bereiken.
Kleuren
De overhang is van ongekende schoonheid.
Gaatjes in het zand van de Lion Ant
Op het zand zagen we overal gaatjes van de Lion Ant die de mieren in de val wil lokken. Het mondi pad, dat we nu betraden was prachtig en je waande je in een andere wereld.
Uitzicht over Hatovlakte
We kwamen uiteindelijk uit op een zandweg die ons naar de schildpadden voerde, tenminste dat dachten we. Het roet in het eten was het zeewier. De boca lag vol met Sargassum. De lieve schildpadden lieten zich niet zien. We hebben zover er plaats was nog even op het bankje gezeten , maar het mocht niet baten, de leatherhead, de Driekiel en de Groene schildpad lieten zich niet zien.
Om zes uur keerden we naar onze auto's terug en waren half zeven op de plaats van vertrek aangeland.
Ik hoop dat U een prettige wandeling heeft gehad.
Met een vrolijke wandelgroet,
Groetend, G.K.
maandag 21 januari 2019
Wandelverslag Mishe, 20-01-2019
Mishe, Miesje.
Het verzamelen hier hield wel wat voeten in aarde, maar toen waren we er
ook klaar voor. Om ruim vijf voor vier vertrokken we naar de Boca's.
De boca's met hun prachtige natuurvormen. De grillige rotsenoverhang was van een onnatuurlijke schoonheid. Het waterschouwspel intrigeerde. Geen wandelaar kon zeggen, dat het hem niets deed. De oh en de ah's waren niet van de lucht.
Bij boca Manzalinna stond een bord, waarop lang geleden stond, toen je
het nog lezen kon, dat hier schildpadden nestelden. We hebben ze niet zien nestelen, maar daar waren we waarschijnlijk te vroeg voor. Ze ploeteren
het strand op bij voorkeur s'nachts.
Bij boca Platee mochten we allerlei figuren van keien aanschouwen. Zelfs
de namen van de artiesten stonden keihard in het zand om maar niet te
vergeten.
De volgende boca was Kortelyn. Hier hebben de parkwachters een
uitbreiding gedaan.
De trappen naar boven waren een
uitkomst, nu hoefde je niet om die puntige rotsblokken
te lopen en kon je gelijk naar boven. Ik was blij verrast om die
uitbreiding, want die gaf een zijarm van de boca bloot, waardoor je
onder een natuurlijke brug doorkeek.
Een houten trap was er gemaakt om
je naar beneden te begeven Een extra uitzicht had je op
de natuurlijke brug en het aanrollende water.
Een evenement om nooit te vergeten. We konden er geen genoeg van
krijgen. Vadertje tijd hield hier geen rekening mee.
Terug naar Miesje,
boca Djegu konden we wel vergeten, daar we dan weer in het donker
moesten lopen en die arme battrijen hadden al genoeg hun
best gedaan.
Boca Manzanilla
De wandelalbums zullen wel de nodige aanvulling hebben gehad.
Al met al een prachtige koele voettocht, want het waaide flink.
Met een vrolijke wandelgroet,
Groetend, G.K.
maandag 14 januari 2019
Wandelverslag Krabbebos, Ascencion. 06-01-2019
Beste wandelaars,
Bon siman.
Op de bumpersticker stond" Soms zit het tegen". Ik heb me er maar niet
druk omgemaakt, want ik vond dat het wel meeviel. Het is maar net uit
welke hoek je het bekijkt. Op mijn w.c. heb ik al ellende genoeg,
aandachtig de spreuken die er op de muur staan. Het
is niet allemaal rozengeur en maneschijn. In het Fries zegt men, sin
en wille, kin men folle tille of te wel zin en plezier, dan kun je veel (ver-)dragen.
Aan de rand van de boca
Aan
de voet van de tombe van shon Martin, stond een flinke groep wandelaars
te wachten op het startsein van de voettocht. We liepen door het
krabbebos maar de sangura's
hadden we niet besteld. Als ik dat geweten had dan had ik in de
aankondiging vermeld dat we hopi insect repellent mee moesten nemen. Nu
hadden de saterkop en de roos bij het graf van Japie de hond dubbel
plezier. De wandelaars trokken al dansend voorbij. Even
later werden we in het Kaya Kaya veld nog achtervolgd door de
muskieten. Gelukkig hadden we in de felle zon een geduchte medestander.
We kwamen aan bij de Boca Ascencion met de vele bolcactussen, Melon di Seru. Een feestelijk gezicht langs de rand op de rotsen
van de boca.
De schildpadden staken hun kopje voortdurend boven water
al luchthappend, maar we konden niet onderscheiden of het een Driekiel,
een Leatherhead of een groene schildpad was. Na een tijdje werden we het
kijken moe en togen we richting rotsen.
Dit rotsenpad is altijd een heel avontuur. Door spleten moest je je af
en toe heenwringen en de opstapjes zijn geen sinecure voor oudere
mensen. Gelukkig
gaf iemand me nu en dan een zetje.
We zagen op een gegeven ogenblik een
wegwijzer die alle paden in alle richtingen aangaf.
We moesten de trail van Kas di
Pal'i' maishi over
de dam volgen. Wederom waren de muggen lastig ze gaven je amper tijd om
te drinken.
Bij de oude put stopten we even. Dit is een overdekte put
met een doorkijk gat. Als je erin kijkt, zie je donker water. We keken
onze ogen uit, helaas.
Bij het bereiken van
het asfalt sloegen we linksaf naar de auto's. We waren 1 uur en 40
minuten onderweg geweest.
Ik hoop dat U prettig gewandeld heeft.
Met een vrolijke wandelgroet, G.K.
dinsdag 13 november 2018
Kaart van Curaçao. (boca's, playa's en beaches). Map of Curaçao
Hiking guide is sold out.
More: Discover Curaçao by Curaçao-Actief
maandag 27 augustus 2018
Wandelverslag Patrick, Put, Boca, 26-08-2018
Beste wandelaars,
Bon siman.
Wat je normaal niet tegenkomt, zie je niet. Ziende blind is iets anders. Wij zagen het wel en onze fantasieen gingen gelijk aan de haal met de beelden die in onze gedachten vormden. De buurtjeugd vatte de koe bij de hoorns en liet zich deze gelegenheid niet ontnemen.
De ezeltjes waren er toch! En zulk een kans mag je je niet laten ontnemen. Wat een pret, wat een lol. Vroeger ging het zo toe in deze kontreien. Nu is de vlakte er nog. Geen ezels. Na het landhuis, de ruïne Patrick met zijn bloembakken en waterbak kwamen we op deze vlakte uit.
We begonnen de wandeling precies op tijd, nou ja een minuutje eerder, aandachtig dat je dan iets meer tijd hebt onderweg om de interressante objecten eens nader te bestuderen.
Na de dulle aanloop van de oude weg naar Westpunt, kwamen we een volgestort pad tegen, die naar het oude landhuis leidde. Gelukkig was dit pad veel belopen en de aarde aardig aangestampt, zodat we er gemakklijk over londen. Er stonden geen plassen, wat mij verwonderde na de overvloed van Pluvius.
Een paar honderd meter verderop vonden we de regenbak. In de buurt gingen de bloemen alle perken te buiten, leek het wel. Na het vervallen landhuis, de buitenmuren lagen tegen de vlakte, liepen we reglrecht naar het veldje waar de krabben hun gaten graven . Geen ezel zal het wagen om hier bokkesprongen te maken. Wij wel, diagonaalsgewijs staken we het veldje over en kwamen uit bij een pad dat op een breder pad uitkwam.
We volgden dit pad tot aan de afslag naar de put.
O,o,o, die Sangurus toch. Gelukkig om erger te voorkomen had iemand insectrepellent bij zich. We kwamen bij de veelkleurige rots. De fotografen stonden met hun toestel in aanslag.
We wandelden richting van de noordkust tussen de seru Kosta en seru Bayan, de schorpioenenberg en arriveerden bij de tweelingsboca Patrick. De golven rolden af en aan. Het was een schitterend gezicht, een decor voor de films van Harry Potter zou niet misstaan. De Tabacco di pescador zag er een beetje verpieterd uit. De spleet werd bezocht.
golven
vervallen landhuis Patrick
de put
boca
heremiet krabbetjes
de kleurrijke rots
tussen de rotsen
seru Kosta
seru Bayan
de spleet
de rotswand
Het doorkijkje naar de boca met de ruwe golven was een lust voor het oog. Zo ondeugend hebben nog nooit naar een boca gekeken.
De terugweg liep langs de voet van seru Bayan. Geen water was er blijven staan, zodat we de groene flarden van de godin Tara misten.
Na vele omwegen vonden we onze auto's terug, waar we ze hadden achtergelaten.
2 uur en een kwartier waren we onderweg geweest,
Ik hoop dat U een mooie wandeling heeft gehad.
Met een vrolijke wandelgroet,G.K.
donderdag 12 oktober 2017
Views: Landscapes
Tafelberg
Abonneren op:
Posts (Atom)