The “bridge” “connecting” Boka Sami and Vaerssenbaai trail along the south coast. Damaged.

Used to be ….

 Currently this bridge is in shallow water at both ends.

Wandelverslag Michielsberg, 1- 10-2018.

ingang van de lagun

Beste wandelaars. Bon siman.

Met frisse tegenzin van de kat, tegenstribbelen hielp niet,  dronk hij smalend zijn melk. Met melk meer mans, dacht hij nog. Doordat de muis in het verdomhoekje zat, terwijl de kat zijn laarzen oppoeste, merkte hij op "In het donker zijn alle muisjes grijs, behalve dan die "zethem- oppers". 

Dit is een aanhef die nergens  opslaat, Maar tegenwoordig worden er dingen beweerd die kant noch wal raken. Blijkbaar de waarheid zit hem in het muizennisje, het verdomhoekje.

 nieuwe aanplant van Mangrove-bomen

 watervlakte

 lagun Sint Michiel

uitzicht

Zo'n mooie wandeling hebben wij nog niet gehad, zongen de voetpadders. De aanlooppaden waren van een ongekende schoonheid, tenminste dat er nog volkstammen over naar huis schrijven. Wat een leuk bos, en dat op Curacao bij Sint Michiel, de vissersplaats. 

 bijna op de top

 op de top

Het weer hielp ook een handje mee. Tot aan de top hielden we het droog tot iemand zei, ik zie een buitje aankomen. Iedereen gehaast naar beneden, maar het bleek loos alarm te wezen. Een niet noemenswaardig miezertje daalde op ons neer. De Manzanillabomen dachten eindelijk, daar heb je weer zo'n blarentroep. Maar helaas. 

 Guaba Baster appeltjes

Shimarucu-boom

Gelukkig zijn er ook nog andere, vriendelijker bomen. Bomen die hun praal en pracht tonen met bloemen en vruchten. Zo ook stond de Guaba Baster vol met vrucht evenals de Shimarucu in mijn tuin. De Mata Sanger, een Lantana Camara, wier oranje kleurige bloemen stond de omgeving op te frissen en de Salie di Seru met haar witte toefjes het pad op te vrolijken.

( oude Fransisco, eens een voorbeeldig gezagvoerder, zei nadat hij de Public Adress bediend had " Bullshit makes the grass grow green" en hij borg de spreekbuis op. Heel vroeger waren zijn ouders voor de quillotine gevlucht, vandaar zijn franse inslag. Hij wist waar de koppen rolde. )

 langs het randje

pad langs het water

De paden liepen af en toe naar beneden naar de kust toe. Je moest oppassen dat je niet koprollend naar beneden kwam. Alles komt op zijn pootjes terecht. Uiteindelijk bereikten we het pad dat ons naar de top van de Michielsberg zou brengen. Een geel lint om een boom en blauwe verf op een rots gaven weer dat je dit pad moest volgen.  We hielden geen pauze. Drinken doe je maar op de top. Er is wat afgelurkt.

Uiteraard hadden we geen dorst meer toen we beneden op de parkeerplaats aankwamen en dat was maar goed ook, want praktisch alle kroegen waren gesloten.

Met een vrolijke wandelgroet, G.K.

Wandelverslag St. Michiel, Rancho Allegre, 07-10=2018

Beste wandelaars,

Bon siman.

Ganzen gakten, kabriten mekkerden, Ezels balkten, Kippen tokten en pauwen bergroeten ons met een tropisch lokroep  Na meneer Pinedo gesproken te hebben, vertrokken we door het ijzeren hek afgesloten door een ketting met slot.
We namen de verkeerde afslag  en kwamen uit achter huizen van de wijk Michiel Libier. Hier moesten we duidelijk niet zijn. We probeerden nog om een doorsteek te vinden, maar moesten onverichter zaken terugkeren en namen nu wel het goede pad. 

de wandelgroep

De chollertent vonden we helaas niet, want het paadje zag er verdacht onbegaanbaar uit. We kwamen dan ook niet op het punt van overzicht op de vuilnisstortplaas van Mal Pais.

onderweg

Het had flink geregend afgelopen vrijdag en dat was te merken ook. Na maanden van droogte kan de grond heel wat hebben. Bij de dam lag een heel grote plas. Hadden we ons badpak maar meegenomen. 

bij de dam

Op naar de Brazielboom. Het opschrijfboekje lag onder de grote steen in een plastic doosje, maar was toch een beetje vochtig. We schreven onze antecedenten op en vervolgden onze route langs de Bonchi Kabei en de oude Indju's. 

We kwamen op de Kalbasroute. De afgevallen kalbassen lagen er verpieterd bij en de Pal'i Iaki bloeide nog niet. Blijkbaar toch de verkeerde tijd uitgezocht. Maar je kan ook niet alles hebben. 

kalbas

Groen groen alom. Je kon merken dat de bui van een dag resultaat heeft. Paddestoelen waren helaas niet te bespeuren. Een elfenbankje in een oude Indju was alles, wat we zagen.

Terug via de Kalbasroute  bracht ons uiteindelijk weer op de parkeerplaats van Ranch Allegre.

foto's en verslag: G.K.

Wandeling zoutpannen Sint Michiel.

Foto's Els Rijnbeek

Sint Michielberg - maart 2013

Beste Wandelaars,

Het gaat maar door. De techniek staat niet stil. We komen steeds meer te weten en de uitdagingen zijn niet te tellen.
Het grootste schip dat er nu rondvaart is de Marco Polo, 16800 20ft containers kan het bergen. In aanbouw voor de rederij Maersk zijn er schepen ,die 18000 van die blokkendozen kunnen verschepen. Het Panama kanaal wordt uitgediept en verbreed. Enorme sluisdeuren laten deze zeekastelen straks door. Een gigantische klus.

Onze uitdaging om de Michielsberg op te gaan is maar een klein klusje, als je het vergelijkt met de Christoffel, de Matterhorn en de Mount Everest. Het uitzicht over de vroegere indiaanse nederzetting zegt U waarschijnlijk niet zo veel, maar als U bedenkt, hoe die paar duizend indianen daar in zeer primitieve omstandigheden leefden en overleefden dan wordt het ineens een andere dimensie. Tot de spanjaarden kwamen en hen verdreven van huis en haard en nog erger.

Octopussy was onze verzamelplaats. Mark Rutte stond als paashaas verkleed ons de weg te wijzen.
Het Paashaas gevoel was duidelijk aanwezig. Als een haas klommen wij de berg op onder het stemmige lied uit de Matheus Passion " Jauzus frohloket  und breite die Tage". Boven aangekomen, was het gejodel niet van de lucht. Weet U overigens, dat de Chinezen het jodelen hebben uitgevonden. Toen een chinees op de chineese muur arriveerde, viel zijn draagbare radio van de muur en prompt jodelde hij "Ojedieladio".

Lachende gezichten genoten zichtbaar van de prachtige vergezichten. De afdaling was een belevenis apart. Soms halfstruikelend en glijdend over het losse zand-kalkgesteente belanden we aan de voet van de berg. De vergezichten waren kortgezichten geworden. Een mooie getooide rug van je voorganger zie je natuurlijk ook niet dagelijks. Het pad voerde ons rond de zojuist bezochte berg. We vroegen ons evenwel af of dat niet dezelfde top was, die we net bezocht hadden. Nee dus. Even verderop konden we zien, dat ons hoogtepunt verscholen zat achter een een duidelijk lager topje, dat ons van boven niet opgevallen was. Ik hoop dat dit klare taal is, want anders moeten we hele klim over doen.

Het weerzien met de Lagune van St. Michiel was voor velen een verademing. De jonge Mangrove aanplant was aardig uit de kluiten gewassen.  Het water stond hoog. Af en toe moesten we een stukje terug lopen om het binnenpad te nemen, daar het anders natte voetenwerk was geworden. Geen ramp, die binnenpaden waren voortreffelijk voorzien van overschaduwende bomen en dat is met de toenemende hitte toch ook wel fijn. Bij het eindpunt " Octopus" aangekomen bleek dat velen een slokje te veel hadden gedronken, hun water was op. Een drankje met uitzicht naar de zee wil er altijd in. Een goed besluit voor de dorstige kelen na al dat gejodel.

Tot a.s. Zondag.

Met een vrolijke groet,

Groetend,

G.K.