Wandelverslag Vaersenbaai,Boca Unico, Pesjbaai, Binatrail. 26-07-2015.

Aankondiging: We gaan langs de zuidkust van Kokoma beach via Boca Unico en vrijgezellenbaai lopen. 

Via de Bina trail wandelen we terug naar Vaersenbaai.

Verslag: 

Donker wolken pakten zich samen voor de kust van Curaçao. 

We huppelden toch vrolijk naar boven het plateau op tot we het kustpad oppikten. 

Hoe mooi is onze natuurgebied, ook als het droog is. Hier en daar probeerde een bloemetje schuchter het kopje op te steken. De afgebrokkelde rotsen lagen her en der verspreid beneden aan de kust, hetgeen een ludieke aanblik gaf. 

De grillige kustlijn stralend in de late middagzon is een immer majestueuze tafereel waar menig schilder zijn penselen aan gewaagd heeft. Ook wij, de voettochters, konden er niet genoeg van krijgen. 

Een bootje met lokale vissers voer langs. De vissers zwaaiden een groet naar ons , die wij beantwoorden. Je kon echt zien dat er grote golven stonden, want het bootje ging behoorlijk te keer. Het woei dan ook flink. Af en toe moest ik naar mijn pet grijpen en een gaatje vaster op mijn hoofd knellen.

De rustpauze na 3 kwartier hielden we zittend aan de tafelbank met een palapa tegen de zon. Genietend van de prachtige zonovergoten kust lesten we onze dorst.

Het bordje Bullenbaai gaf ons de richting waar de bullen liggen. Maar een buis die ons vervolgens aanspoorde om de weg te vervolgen naar de geasfalteerde weg, die ons naar de ingang van de Bina trail leidde. De bullen hebben we daardoor nooit gevonden. 

Onderweg kwamen we een prachtige bloeiende Kibra Hacha tegen. 

Onder de slagboom door of er omheen liepen we het Mal Pais gebied op. De Bruska toonde haar schitterend gele bloemetjes. De Bringa Mosa, vechtend meisje, toonde haar witte bloem. Vooral niet aankomen. Au, Au. De 'bina trail' voerde ons naar de Dam van het Lago Disparse. Hier sloegen we af naar de Pos di Pia. 

Verslag en foto's: G.K.

Wandelverslag Bahada di Daniel Kueba Pachi 12-07-2015.

Voor mensen die verstrikt raken in de beslommeringen van het dagelijks leven is de Daniel voettocht een uitkomst. Alle verwarring verliezen we zodra we een wandeling maken over de vlakten achter het landhuis Daniel. 

Het steeds weer uitkijken waar je je voeten neerzet, is een eerste vereiste om niet op die akelige rotspuntjes te vallen. 

Een verademing is het, als je vanaf de terrassen kijkt over de kust,  Een geestesverruimend schouwspel.

Opgewekt en monter werd de pas erin gezet. Op het maanlandschap aangekomen ging het tempo drastisch omlaag.

De paden bewijzering is perfect uitgevoerd door "Uniek Korsow".  Om de twintig meter en soms nog korter een geel geverfde steen. Je ogen zijn toch naar beneden gericht. 

We bereikten de Bahada di Daniel met zijn prachtige uitzichten over de terrassen en de vlakte van Hato. Een Warawara, maar het kan ook een Partawela geweest zijn, piepte hoog in de lucht. Het was stil om ons heen. 

Door de rooi worstelen we ons naar boven in de richting van de afdaling. De foudraal, eens een aandenken, dat hier militairen de wacht hielden tijdens de tweede wereldoorlog, was verdwenen. Naief kun je dat noemen, wetende dat er wandelaars zijn, die van alles verzamelen wat er op hun weg ligt.

Op ons pad op het tweede terras lagen enkele uitgedroogde droppings, die lagen er de vorige keer ook en hebben ze niet meegenomen blijkbaar.  Denkende dat er in deze buurt geen koeien zouden komen, blijkt een fabeltje te zijn, want op een van onze vorige tochten heb ik ze tussen de bomen in de mondi gezien. Ze loeiden niet, maar stonden al rustig herkauwend ons gade te slaan. 

We namen de afslag naar de Mirador di Kueba Pachi. Een schitterend uitzicht was ons deel. 

We vervolgden onze route langs de afscheidingsmuur of was deze muur gebouwd om het vee te beschermen, dat ze niet over de rand van het terras vielen. 

Bij Kueba di Pachi moesten we een enigszins steile afdaling maken, welke je soms zittend moest nemen om het je gemakkelijker te maken. 

Beneden wachtte ons een zitbanktafel. Hier konden we rustig de zaak overzien en een slokje water nemen om onze dorst te lessen. 

Het geklauter en geklim gaat niet in je warme kleren zitten. Er is nog even nagedacht om de Noordroute als terugweg te nemen, maar de tijd  noopte ons om dezelfde tocht terug te volgen als we gekomen waren.

Het pad met zijn moeilijk begaanbaar structuur had zijn tol geeist. De vermoeiende voettocht had de nodige energie gekost. Het bleek dat eentje van ons  bijna aan het eind toch wankelde en met moeder aarde in aanraking kwam. Gelukkig niet ernstig en we konden onze tocht welgemoed voortzetten.

Op de veilige plek bij het Hotel Restaurant vonden we onze bolides onbeschadigd terug. 

G.K. Verslag en foto's.